“180” Deze film heeft al mensenlevens gered

Comment 1 Standaard

Zijn schokkende award-winnende documentaire ’180′ (www.180movie.com) over abortus werd in drie weken tijd een miljoen keer bekeken. De film heeft er al meerdere keren voor gezorgd dat baby’s alsnog niet geaborteerd werden. In de film krijgt Ray Comfort het voor elkaar dat mensen binnen enkele minuten hun abortusstandpunt drastisch wijzigen. CIP.nl sprak met evangelist Ray Comfort over het succes van de film en waarom Nederlanders naar de ondertitelde versie van de film zouden moeten kijken.
“Nederlanders zouden deze film moeten bekijken zodat ze weten wat er in hun eigen achtertuin gebeurt,” vertelt Ray, zelf joods.

‘Ik heb gebeden dat Ray Comfort moest komen om me tegen te houden’
In de jaren ‘80 greep iemand Ray Comfort bij de arm en zei: “Wist je dat de nieuwe christen – Fran – erop uit is om een abortus te hebben?” Toen ik erachter kwam dat ze al in het ziekenhuis was, sprong ik in mijn auto, reed naar de stad en liep zo snel mogelijk naar haar kamer. Ze zat op een bed en men had haar al klaargemaakt voor de ingreep. Ik zei tegen haar, “Alsjeblieft, doe het niet!” Ze lachte en zei, “het is goed zo. Ik laat geen abortus meer doen. Ik heb net gebeden tot God dat, als hij niet zou willen dat ik een abortus laat doen, Ray Comfort moest komen om me tegen te houden”.
Twee jaar later zag ik een kind kruipen op het gras. Het was Fran’s kleine kind, het kind wat ze bijna had laten aborteren. Op dat moment drong het tot me door dat twee jaar eerder ik was gebruikt – op een kleine manier – om dit kleine leventje te redden.
Abortus is namelijk het nemen van een mensenleven, iets wat ons allemaal aan het hart zou moeten gaan.

Ray: “De Bijbel zegt: ‘Vergiet iemand het bloed van de mens, dan zal diens bloed vergoten worden; want naar het beeld van God heeft Hij de mens gemaakt.’ Wij kunnen vaak als mensen nog niet eens een schaap of koe doden, terwijl dat beesten zijn. Wanneer we het leven nemen van een ongeboren mensenleven, dan zegt de Bijbel dat we daar voor moeten betalen met ons leven. Zo serieus is het, dat komt omdat de mens is gemaakt naar het beeld van God. Het is een unieke creatie en is van grote waarde in de ogen van de Schepper. Daarom zouden we een afkeer moeten hebben van abortus.”
De film ’180′ heeft al mensenlevens gered zoals het kind van Fran.

Christen Joseph Wade was enkele dagen geleden bij een abortuskliniek met zijn laptop. Hij liet de trailer zien van de film aan twee voorbijgangers, waarna de hele film werd bekeken. Comfort vertelt: “Een van hen was vier maanden zwanger, de andere drie. Ze kwamen naar die kliniek om een abortus te laten uitvoeren. Ze waren na het kijken beide in tranen, omhelsde Joseph Wade en kozen ervoor hun baby’s niet te aborteren maar om in plaats daarvan de baby’s te laten adopteren.”

Bekijk de hele documentaire hier. Druk op ‘cc’ om de juiste ondertiteling aan te zetten.

Verspreid de film onder je kennissen.
Bron: http://boinnk.nl/blog/23245/abortus-wat-te-doen-als-je-er-voor-komt-te-staan
Zie ook: http://eindtijdnieuws.blogspot.com/2011/10/het-is-oke-om-een-baby-te-aborteren.html

Het spel van de liefde

Leave a comment Standaard

Zondag 30 oktober 2011 – HET SPEL VAN DE LIEFDE
31e zondag door het jaar A.
Matheüs 23:1-12

Door Pater Ambro Bakker s.m.a., deken van Amsterdam

Handen spelen een belangrijke rol in ons leven. Als je elkaar tegenkomt, dan geef je elkaar een hand. Weet u waar die gewoonte vandaan komt? Het is een overblijfsel uit vroegere tijden om te laten zien dat je ongewapend bent, dat je niets achter de hand houdt. Elkaar begroeten met open handen: dat is hartelijkheid, dat betekent dat je niets voor de ander verborgen houdt. De ander heeft niets van je te vrezen. Integendeel zelfs! De laatste weken hebben we gehoord dat er tal van mensen Jezus benaderen met een verborgen agenda. Ze komen niet met lege handen. Ze proberen Jezus klem te rijden met een brede glimlach om de mond. Maar Jezus veegt hun de mantel uit, laat zich niet in hun strikken vangen. Hij verwijt hen dat ze komedie spelen. Hun handen lijken leeg, maar ze zijn gevuld met haat en vooroordelen.

We willen écht bij de ander overkomen, maar wie van ons speelt geen toneel, doet zich anders voor dan hij eigenlijk is? “Het leven is een schouwtoneel, ieder speelt zijn rol, een ieder krijgt zijn deel.” Wij verwachten dat ieder van ons zijn rol speelt. Er is een groot verlangen om gezien en opgemerkt te worden. Ook al wordt een directeur tegenwoordig met zijn voornaam aangesproken, toch weet hij heel goed wie hij is, en de onderdaan mag niet vergeten dat hij de baas is. Jezus verwijt de Farizeeën dat zij geestelijk komedie spelen. Jezus heeft er een hekel aan dat de religieuze leiders niet leven naar hun eigen woorden. Het tweede verwijt van Jezus is nog harder: ze doen er alles aan om bij de mensen op te vallen. Ze willen graag gezien worden, zij zoeken naar de ereplaatsen. Menigeen is op zoek naar het applaus van mensen.

In onze tijd zijn de verwijten van Jezus nog goed inpasbaar. Velen hebben de kerk de rug toegekeerd, omdat ze een te groot contrast zagen tussen woorden en daden. En van de pastoor zeggen ze dat hij eerst zelf maar eens moet doen wat hij preekt. Wij leven in een tijd, waarin de kerk niet meer wordt herkend aan de hoogte van haar kerktorens, maar aan het aantal mensen die haar in liefde willen dragen. De nadruk ligt niet op het kerkgebouw, maar op het samen-kerk willen zijn, op de gemeenschap, op Gods-Volk-onderweg.

Je bent niet groot door het feit dat je een leidinggevende positie inneemt. Je bent niet groot, omdat je met je ellebogen werkt en over de rug van een ander naar boven klimt. Je bent alleen maar groot, als je je durft in te zetten voor mensen die je nodig hebben. De daad bij het woord voegen – daar gaat het om! Ouders laten hun kinderen de eerste communie doen en blijven vervolgens weg. Leraren vragen aan hun leerlingen dat zij zich voor 100% inzetten, en zelf nemen ze hun taak wat te gemakkelijk op. Politici spreken over “burgerzin”, en zoeken zelf een uitweg om onder de belasting uit te komen. Priesters spreken van soberheid en evangelisch leven en vergeten daarin zelf het voorbeeld te geven. Daarom zegt Jezus: “Gij moet u geen Rabbi laten noemen”. Dat is geen aanslag op het wettig gezag, maar een aansporing om voor elkaar de zware taak wat lichter te maken. Wie verantwoordelijkheid draagt, mag weten dat hij niet zijn eigen volmaaktheid hoeft te vertegenwoordigen, maar de volmaaktheid van de Vader, die in de hemel is. Je hoeft je zelf niet te blijven verdedigen, maar de wil van God moet gedaan worden. Je hoeft je zelf geen perfectie aan te meten die alleen aan God toekomt.

Als mensen hoeven wij niet op onze tenen te lopen. Wij mogen struikelen, als we elkaar maar weer op de been helpen. Je eigen zwakheid kennen en je in alle eerlijkheid niet beter voordoen dan je bent. Gods woord verkondigen, maar er ook naar leven. Elkaar niet te zware lasten opleggen. Anderen niet veroordelen, omdat zij even zwak zijn als wijzelf. Met elkaar omgaan, ongewapend, en met open handen en zonder verborgen agenda’s. Onze handen gebruiken, niet om te slaan en te duwen, maar om elkaar te strelen en lief te hebben. Handen uit de mouwen steken, als de ander in nood is. Met gebaren vullen we aan waar woorden tekort schieten. Soms maak je vuile handen. Handen kunnen zwaar worden van schuld en onmacht. Je zou ze schoon willen wassen, maar waarmee?

Handen worden wat schoner, als we geloven metterdaad. Niet alleen leven van de krachtige en bevrijdende woorden van Jezus, maar er ook naar leven. Monden en handen zouden wat meer in elkaars verlengde moeten liggen. Dan zou deze wereld er anders, zelfs beter uitzien. Het zou de aarde meer maken tot de aarde, zoals God die bedoeld heeft in den beginne: Gods eigen speeltuin, waarin mensen elkaar niet meer aftroeven, maar waar mensen met elkaar – ongedwongen en ongewapend – en met open handen – het spel van de (naasten)liefde spelen.

Bron: http://www.dekenaat-amsterdam.nl/webcms/index.php?option=com_content&view=article&id=1039:zondag-30-oktober-2011-het-spel-van-de-liefde&catid=104:preken-2011&Itemid=190

Ja, ik ben van Bergeijk

Leave a comment Standaard

Een impressie van Bergeijk, gelegen tussen Eindhoven en de Belgische grens. Een authentiek Kempisch dorp met een rijke historie die teruggaat tot de geschiedenis van de Teuten, marskramers die met hun koopwaar op de rug te voet vele honderden kilometers aflegden. Bergeijk is vooral ook bekend als het dorp van de coöperatieve weverij De Ploeg, van de oude melkfabriek ’t Stoom, van Gerrit Rietveld en Mien Ruijs, van de Koninklijke Harmonie Echo der Kempen (ofwel ’t Hermenieke van Bergeijk) , van leefgemeenschap De Hooge Berkt en natuurlijk van Radio Bergeijk.

Of kijk hier naar de video: youtube.com

Pastoor Penne Sint Leonardus en Tollembeek

Leave a comment Standaard

SINT LEONARDUS IN
TOLLEMBEEK

In Tollembeek gaan we binnenkort weer het feest vieren van Sint-Leonardus. Al eeuwenlang staat in Tollembeek de Sint-Leonarduskapel http://inventaris.vioe.be/dibe/relict/39121 waar vele mensen uit de streek naartoe komen om er te bidden en de voorspraak van de heilige Leonardus te vragen bij de Heer.
Er zijn in onze Rooms-Katholieke Kerk vele heiligen, mensen van wie de Kerk gelooft dat ze – nu ze gestorven zijn – dicht
bij de Heer wonen en wiens leven een getuigenis was van echt Christus navolgen.
In vele levens van die heiligen heb ik me wel eens verdiept maar wie de heilige Leonardus was op wiens voorspraak zovele mensen van Tollembeek en omstreken vertrouwen, dat wist ik niet. Daarom ben ik maar eens gaan snuisteren in de boeken.Ziehier wat ik vond: Historisch gesproken weten we alleen dat Leonardus in het zuiden van Frankrijk een kluizenaarscel bewoond moet hebben. Het is zelfs onduidelijk of hij er ook abt was. Maar de legende weet veel meer over hem te vertellen. Hij was ridder aan het hof van koning Clovis. Via bisschop Remigius van Reims († 553; feest 1 oktober) maakte hij kennis met de christelijke godsdienst. Hij was zo onder de indruk dat hij besloot voortaan in dienst van Christus te treden.
Hij begon het evangelie overal te verkondigen. Daarbij gebeurden vele wonderen. Vandaar dat hij – althans volgens het verhaal – tot bisschop werd gewijd. Maar hij wilde niet een bisschop zijn met een paleis en rijke kleding. Hij trok zich
dus terug in een kloostertje te Orléans en vervolgens ging hij wonen in de bossen rond Limoges. Velen kwamen daar zijn raad vragen. Sommige van de mensen die hem kwamen opzoeken, wilden niet meer weg. Zij bouwden een eenvoudig hutje
bij hem in de buurt. Zo ontstond een soort van kloostergemeenschap. Hij zou als abt de leiding gehad hebben. Hij hielp de boeren in de omtrek, vooral bij veeziekten, en zelfs aanstaande moeders bij een zware bevalling. Hij had een speciale voorliefde voor de gevangenen. Door zijn tussenkomst zijn er heel wat in vrijheid gesteld. Hij liet ze daarna niet aan hun lot over, maar liet ze meehelpen bij de ontginning en bebouwing van nieuwe stukken land.

Dat leven van die heilige Leonardus die zolang geleden leefde, is ook actueel voor ons. Veel mensen zijn in onze tijd zoekende, zoekend naar antwoorden op de grote vragen van het leven. We mogen bidden om de voorspraak van de heilige
Leonardus voor onze zoekende familieleden, vrienden en medeparochianen dat ze, net als hij, het antwoord op al hun vragen bij Jezus Christus mogen vinden en zo gelukkige mensen worden. Zoals Leonardus, na zijn ontdekking van wat Jezus
Christus hem te bieden had ging getuigen, zo mogen wij zijn voorspraak vragen dat ook wij op een goede manier kunnen getuigen van ons christen-zijn en zo velen bij Hem brengen en wonderen laten gebeuren. Zoals Leonardus vanuit zijn
band met Jezus Christus de handen uit de mouwen heeft gestoken en mensen nabij is geweest, zo mogen wij de nood om ons heen ook zien. Zoals Leonardus oog had voor gevangenen, zo mogen wij oog hebben voor elke mens om ons heen die op een
of andere manier gevangen zit in problemen, in ziekte, in fouten van het leven, in rouw.

Sint Leonardus, een man van eeuwen geleden, zijn leven heeft ons ook vandaag nog veel te vertellen; zijn voorspraak: daarop mogen wij vertrouwen. Iedereen is welkom in de Heilige Mis ter ere van de Heilige Leonardus op dinsdag 8 november om 19 uur in de Sint-Leonarduskapel, Leonardusstraat te Tollembeek.

door pastoor A. Penne,
www.priesterpenne.be

Het evangelie volgens een communicantje van 8 jaar

Leave a comment Standaard

HET EVANGELIE VOLGENS DANNY

Door Danny, communicantje van 8 jaar

Een van Gods belangrijkste taken is het maken van mensen. Hij maakt ze om degenen die dood gaan, te vervangen, zodat er genoeg mensen zijn om te zorgen voor de dingen op aarde. Hij maakt geen volwassenen, alleen baby’s. Ik denk, omdat die kleiner zijn en makkelijker te maken. Op die manier hoeft Hij zijn waardevolle tijd niet te gebruiken om ze te leren praten en lopen. Hij kan dat gewoon overlaten aan moeders en vaders.
Gods tweede meest belangrijke taak is het luisteren naar mensen die bidden. Dat wordt vreselijk veel gedaan sinds sommige mensen, zoals predikers en dergelijken op allerlei momenten bidden, behalve als ze slapen. Daarom heeft God geen tijd om naar de radio te luisteren of naar de televisie te kijken. God ziet alles en hoort alles en Hij is overal, wat Hem allemaal behoorlijk bezig houdt. Dus moet je Zijn tijd niet gaan verprutsen door over de hoofden van je vader en moeder heen te vragen om iets, waarvan zij zeiden, dat je het niet mocht hebben.

Jezus is Gods zoon. Hij deed gewoonlijk al het zware werk, zoals op water lopen, wonderen doen en proberen mensen te onderwijzen die niet willen leren over God. Die mensen werden dat preken tegen hen uiteindelijk zat en kruisigden Hem. Maar Hij was goed en vriendelijk, zoals Zijn Vader, en Hij vertelde Zijn Vader dat ze niet wisten wat ze deden en dat Hij hen moest vergeven en God zei: okay.

Zijn Vader (God) had veel waardering voor alles wat Hij had gedaan en Zijn harde werk op aarde, en Hij vertelde Hem dus, dat Hij er niet meer uit hoefde, Hij kon in de hemel blijven. En nu helpt Hij Zijn Vader en zorgt zelf voor dingen waarvoor Hij God niet hoeft lastig te vallen; zoals een secretaris zou doen, maar dan belangrijker.

Uit: parochieblad Sint Pieter, Maastricht, Parochieblad nr. 6, 2 mei 2009.

Mystica Anna Catharina Emmerick

Leave a comment Standaard

Zr. A.C. Emmerick

De Zalige Anna Catharina Emmerick (Flamsche, 8 september 1774- Dülmen, 9 februari 1824 ) was een Duits mystica.

Zij werd geboren in een gezin van arme boeren en was een zeer vroom kind dat kampte met een zwakke gezondheid. Zij kreeg zoveel verschijningen en profetieën dat zij dacht dat alle kinderen het Kind Jezus en de zielen in het vagevuur konden zien. Zij kon een diagnose bij ziekten stellen, behandelingen aanbevelen en de zonden van een persoon zien. Zij werkte op de boerderij van haar ouders en van andere boeren als naaister, en als helpster van een arme organist, die haar het instrument leerde bespelen. Zij trad in in het klooster van de Augustinessen in Dülmen in 1802. Haar gezondheid was weliswaar zwak, maar haar enthousiasme voor het geloof was groot. In de kerk en in haar cel kreeg zij zinsvervoeringen. Het klooster werd in 1812 door de overheid gesloten en Anne trok in in een weduwenhuis.

Haar gezondheid ging achteruit. Haar verschijningen en profetieën namen toe en later dat jaar kreeg zij de stigmata met de wonden van Christus op haar handen, haar voeten en haar hoofd en een kruis op haar borst. Zij trachtte de wonden te verbergen, maar het nieuws lekte toch uit en de vicaris-generaal liet een uitgebreid onderzoek instellen, waarna bleek dat het bericht correct was. In 1819 opende de overheid een eigen onderzoek. Zij werd opgesloten, bedreigd, omgepraat en onder 24-uren-toezicht geplaatst, maar de aangestelde commissie vond geen bewijzen voor of tegen en toen ze verplicht werd verslag uit te brengen, noemde ze het gebeurde fraude, zonder uit te leggen waarom.

De schrijver Clemens Brentano bezocht Anne op haar ziekbed. Zij zei dat zij hem had gezien in een visioen en vroeg hem een geschreven verslag te maken van de openbaringen die zij had gekregen. Hij vertaalde de openbaringen van Annes Westfaals dialect naar het algemeen Duits. Deze werden in 1833 gepubliceerd als het Smartelijke lijden van Onze-Lieve-Heer volgens de meditaties van Anna Catherina Emmerich. In 1852 volgde Het leven van de Maagd Maria en het driedelige Leven van Onze-Lieve-Heer van 1858 tot 1880. De werken waren verhalend van vorm en zouden velen inspireren.

Haar canonisatie werd formeel ingeleid op 14 november 1892. Door aanklachten over het verbreken van haar kuisheidsgelofte werd het onderzoek stopgezet op 30 november 1928. De aanklachten bleken echter vals en het onderzoek werd heropend op 18 mei 1973. In 2004 werd zij zalig verklaard door paus Johannes Paulus II. Haar feestdag is op 9 februari.

Vgl. bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Anna_Catharina_Emmerich