Spaemann: ‘Amoris Laetitia in strijd met leer H. Johannes Paulus II’

Leave a comment Standaard

spaemann_wp_45d5fea1d4255eabf4275a7581997768De apostolische exhortatie Amoris Laetitia (AL) betekent een breuk in de katholieke traditie. Dat zegt prof. Robert Spaemann, de nestor van de Duitse filosofie.

AL weerspreekt direct het onderricht van de H. Johannes Paulus II in diens exhortatie Familiaris Consortio, aldus Spaemann tegen CNA. Het veranderen van de kerkelijke praktijk betekent een “breuk met haar wezenlijke antropologische en theologische leer over het menselijk huwelijksleven en de seksualiteit”. Dit is voor “elk denkend persoon” helder, aldus Spaemann.

Voetnoot 351

In strijd met de leer van de H. Johannes Paulus stelt de inmiddels beruchte voetnoot 351 van AL dat hertrouwd gescheidenen en anderen in “onregelmatige verhoudingen” eventueel toegelaten kunnen worden tot de sacramenten. De voetnoot noemt zowel de biecht als de eucharistie.

Kritisch

Ook mgr. Athanasius Schneider, hulpbisschop van Astana (Kazachstan) heeft zich kritisch uitgelaten: “Wanneer je de stellingen van AL leest met een eerlijk begrip, zoals ze in hun eigen context staan, merk je dat er een moeilijkheid is om die te interpreteren volgens de traditionele leer van de Kerk”, aldus Schneider in een uitgebreide analyse van AL.

Situatie-ethiek

Ook Spaemann veroordeelt de kennelijke omhelzing door de exhortatie van een “situatie-ethiek” als iets wat in strijd is met universele normen, evenals de oproep daarin om bepaalde menselijke handelingen niet te veroordelen, wat direct in tegenspraak is met de seksuele ethiek van de Kerk.

Chaos tot principe

“Als het gaat om seksuele relaties die in objectieve tegenspraak zijn met de christelijke levensorde, zou ik van de paus graag horen na hoeveel tijd en onder welke voorwaarden zo’n objectief zondige levenswijze tot een gedrag wordt dat God behaagt”, zei Spaemann. Door “chaos tot principe” te maken leidt paus Franciscus met “één pennenstreek” de Kerk “in de richting van schisma”. Spaemann waarschuwt dat dit schisma zich niet “aan de rand maar in het midden van de Kerk” zal voltrekken.

Onwillig

Ook waarschuwt Spaemann dat AL misbruikt kan en zal worden om trouwe priesters mee onder druk te zetten. “Elke kardinaal, zowel als iedere bisschop en iedere priester is nu geroepen om in zijn eigen sfeer van gezag de katholieke sacramentele orde te bewaren en die openlijk te belijden. Als de paus onwillig is om een correctie aan te brengen, dan is het aan een volgend pontificaat om officieel de zaken weer terug in orde te brengen.” (KN/CNA/LifeSiteNews)

>>>  http://www.katholieknieuwsblad.nl

De strijd die in Syrië gevoerd wordt bereidt een nieuwe wereldorde voor

Leave a comment Standaard

29 april 2016, pater Daniël.

Twee stromingen

imageSyrië wordt een nieuw hoofdstuk in  de geschiedenis van de mensheid. De strijd die daar nu gevoerd wordt,  bereidt een nieuwe wereldorde voor. Het is niet de wereldorde van een Angelsaksische wereldoverheersing door Amerika-Israël-Engeland-Frankrijk en hun getrouwen, die hun belangen naar believen kunnen opdringen. Deze tegen alle rechtsregels in, bloeddorstig opgelegde wereldorde ligt op sterven, al is ze nog lang niet dood, laat staan begraven. In de geopolitiek breken evenwel onweerstaanbaar nieuwe verhoudingen door.  Landen zoals Rusland, China, Iran zijn geen speelbal meer  van “het westen”. Zij kunnen zich steeds meer als soevereine landen laten gelden. Het immense Rusland, ongeveer zo groot als China en Amerika samen, speelt hierbij een voortrekkersrol. Het kan voor Syrië steeds meer de terugkeer  eisen naar de eerbied voor de soevereiniteit en het internationaal recht.  En de aanleiding hiertoe is de taaie weerstand en eenheid van Syrië. Een volk  dat weerstand blijft bieden tegen een militaire overmacht van Amerika, Europa, Arabië (golfstaten), is op zich een wonder. Syrië beleeft helaas de grootste humanitaire ramp sinds de Tweede Wereldoorlog. Honderdduizenden mensen werden gedood. Duizenden scholen, ziekenhuizen, kloosters, kerken, archeologische sites, moskeeën, openbare gebouwen en huizen van  burgers werden verwoest. Het ondergaat hetzelfde lot als tientallen andere landen de voorbije 25 jaar, maar het zal stand houden ondanks de grootste ellende. Bovendien is er naast de materiële ook nog de morele nood. Een samenleving waarin verschillende etnische groepen en gelovigen gedurende eeuwen harmonisch in vrede samenleefden, is grondig ontwricht.

In Syrië wordt nu  ook een nieuw hoofdstuk geschreven in de kerkgeschiedenis. Wereldwijd woedt  er een  christenvervolging zoals nooit voorheen en in Syrië is 40% van de christenen gevlucht omwille van de onveiligheid. De onverschilligheid in het westen tegenover deze uitroeiing is tragisch. We hebben geen nood aan campagnes over vluchtelingen. Christenen en alle anderen moeten geholpen worden opdat ze in hun eigen land kunnen blijven wonen. Als de wortels van het christendom (de christenen in het Midden-Oosten) worden doorgehakt, zal de hele boom sterven.  Wij bidden, hopen en ijveren dat dit niet zal gebeuren, maar het gevaar blijft.

Tijdens enkele spreekbeurten die ik gedurende mijn verblijf in het Vlaamse land mocht geven, werd ik met twee stromingen geconfronteerd.  De meesten weten stilaan wat er in Syrië gebeurt en doorzien de mediamanipulatie die gericht is op de verdere vernietiging van land en  volk. Zij staan ondubbelzinnig aan de kant van de onschuldige slachtoffers. Vele jongeren (en sommige ouderen) zijn nog veel ijveriger dan ik om te getuigen van de waarheid en de soevereiniteit te verdedigen ten einde het  Syrische volk en de christenen te beschermen. Zij blijven op verschillende wijzen contact houden met Syrië. Zij zijn  het die  mijn getuigenis steunen. Toch is er nog een niet onbelangrijk deel geheel ondergedompeld in de leugens van de huidige openbare opinie, dagelijks gevoed door de media en de gezaghebbende politici. Zij zijn voortdurend bezig met de zogenaamde “misdaden” van het “Syrische regime” waardoor in feite de werkelijke gruwelen door terroristische groepen, vanuit het buitenland gesteund, aangemoedigd worden. Wel wordt deze groep steeds kleiner. De beste remedie om van deze misleidingen bevrijd te worden, is zelf naar Syrië komen en kijken wat er gebeurt.  De voorbije maanden zijn er meerdere groepen uit Europa naar Syrië gekomen en hebben zonder  enige moeilijkheden het land kunnen bezoeken (met uitzondering van Aleppo, waar het helaas nog veel erger wordt). Ook steeds meer politici komen eindelijk  Damascus bezoeken.

In de  voetstappen van Paulus: The Desert of Damascus

Het oude Syrië met zijn vage en wisselende grenzen omvatte Israël, Palestina, Libanon, Noord-Turkije met Antiochië (nu Antakya), de Tigris en de Eufraat, een deel van  Irak en Jordanië. Dit Syrië is de wieg van de menselijke beschaving en de bakermat van het kostbaarste dat de mensheid ontving, het joods-christelijk geloof.  Vooraleer de heilige Petrus naar Rome trok, was hij zeven jaar bisschop in Antiochië, het eerste centrum van het christelijk geloof buiten Jeruzalem en de joodse wereld,  een brandpunt van hellenistische cultuur.  De Ottomanen hebben  Antiochië ingepalmd, ze maakten er Antakya van en hebben er iedere christelijke verwijzing uitgewist. Voor de poorten van Damascus kreeg Paulus een visioen van de gestorven en verrezen Heer Jezus. Dit veranderdenzijn leven grondig  en werd het begin  van de wereldwijde verkondiging van het christelijk geloof.

Voordat de oorlog tegen Syrië uitbrak, werden in ons klooster vele jeugdkampen en jongerenretraites gehouden. Al is de oorlog nog niet helemaal voorbij, de  fraters zullen heel graag opnieuw met dergelijke jeugdkampen beginnen. Ze kunnen zorgen voor een toeristische uitstap, bv. naar Ma’aloula, waar nog Aramees, de taal van Jezus gesproken wordt en waar de mensen na de verwoestingen van de rebellen teruggekeerd zijn. De jongeren kunnen kennis maken met de hulpverlening en eventueel nog meehelpen, ze kunnen mee-bidden, meeleven en meewerken op het grote terrein  met zijn duizenden vruchtbomen (olijven, amandelen, granaatappels, vijgen, kersen, appelen, peren…, naast groenten en kruiden). Het zal deze zomer  de eerste keer zijn sinds de oorlog dat we weer in veiligheid ons eigen terrein kunnen bewerken. Er kan gezorgd worden voor een tocht in de woestijn en een tijd van  algehele afzondering en stilte om in te keren in zichzelf. De uiteindelijke bedoeling is dan jongeren helpen om God te ontmoet opdat ieder zijn/haar  eigen roeping zou ontdekken. Dit is een vorm van roepingenpastoraal in brede zin, “in de voetstappen van Paulus” en in “the Desert of Damascus”,  een universiteit van stof, stenen en storm. Wie de uitdaging aandurft zal blij verrast zijn om het resultaat. Zorg voor een visum, een ticket, strikt persoonlijke benodigdheden  en wij helpen je bij de rest. Stop uw valies niet vol met klederen, wij hebben ook een wasmachine (en regelmatig elektriciteit!). Welkom.

Red Aleppo

Terwijl Aleppo dicht bij de bevrijding leek te staan, is nu de toestand nog erger geworden. Sinds het  zogenaamde staakt-het-vuren (27 februari) tot 22 april zijn er 440 mensen gedood of zwaar gewond door de “gematigde” rebellen. En de laatste dagen blijken er nog meer raketten te vallen. Om de aandacht van de werkelijkheid af te wenden heeft Amnesty International zijn  oude verhalen van bomvaten van het Syrische leger met getrukeerd fotomateriaal boven gehaald. Hiermee wil AI tegelijk de democratische presidentsverkiezingen, gewonnen door de partij van de president, uit de aandacht houden. Terwijl Turkije op de meest barbaarse wijze heel het Noorden van Syrië al jaren uitmoordt en verwoest, willen onze media tonen dat het allemaal de schuld is van het Syrische leger en de president. Het zijn wel degelijk terroristen die het al-Razi hospitaal hebben aangevallen. Ondertussen weten we ook hoe de VS het sztaakt het vuren schendt en al-Qaïda blijft bewapenen (Les Etats-Unis violent le cessez-le-feu en Syrie et  arment  Al-Qaïda, 25 april 32016, réseau voltaire). En dat de “internationale gemeenschap”  Syrië verder kapot wil, blijkt uit het feit dat de verstikkende en onmenselijke sancties nog steeds niet opgeheven zijn. De noodkreet van de (Latijnse) apostolische vicaris van Aleppo, Georges Abou Khazen (en anderen) wordt helemaal niet gehoord. Erdogan krijgt alle vrijheid om verder te doen en wordt  door Europa hiervoor nog met miljarden dollars beloond. Onze media blijven de andere kant op kijken. Met Aleppo staat heel Syrië, ja heel de mensheid op het spel. Red Aleppo.

Russofobie brokkelt af

Op 17 juli 2014 vloog een Maleisische Boeing 777  van Amsterdam naar Kuala Lumpur.  De ene theorie na de andere volgde. Er werd zelfs een tekenfilmpje verzonnen en verspreid. Nu komt de BBC echter met een reportage die wil aantonen  dat de misdaad  beraamd is door de CIA en uitgevoerd door het Oekraïense leger met een gevechtsvliegtuig (SU-25), met het doel om de sancties tegen Rusland te verzwaren, om aan te tonen dat Rusland een barbaarse staat is en om de oorlogsvoering van de NAVO  in Oekraïne te kunnen opvoeren. (Mike Rudin BBCNews, Conspiracy Files: Who shot down MH 17?) Inmiddels zijn deze doelstellingen ruimschoots gerealiseerd. Het wordt nog boeiender wanneer men vertelt dat Poetin rond die tijd daar ook gepasseerd is met zijn presidentieel vliegtuig, dat in vorm en kleur sterk gelijkt op de MH17 of dat een groot aantal aids-specialisten aan boord was, waardoor nu al hun ‘patenten’ op de geneesmiddelen tegen aids overgaan naar… de familie Rothschild, een van de allerrijkste dynastieën op onze planeet. Helaas wordt de tragedie hierdoor alleen maar groter.  Zijn  we werkelijk onderweg naar een post-menselijk tijdperk? Kom, Heer Jezus om definitief alle  rijken van het “mensdom”  te vervangen door  Uw Rijk.

Een dankbare ontmoeting

De tijd van mijn verblijf in België zal weer vlug voorbij zijn.  Heel veel mensen zou  ik  willen danken om hun mee-leven, mee-bidden, mee-strijden en mee-helpen. Hiervoor wil ik een namiddag voorzien, nl. op zondag 8 mei 2016 in de parochiezaal van Postel van 14.30 u tot aan de vespers van 18.00 u. Daar kan ieder die wil dan vrij binnenlopen om met een tas koffie en een gebakje rustig van gedachten te wisselen. Iedereen welkom. (Parkeren op de grote parking voor het gasthof).


 

Wolven binnen de omheining

Leave a comment Standaard

Wolven… binnen de omheining

4240511Door Pastoor A. Ory

(Oorspronkelijk artikel is een klein beetje bewerkt en ingekort door pastoor Geudens)

Wie de Boodschap (boek met boodschappen van Jezus tot Marguerite voor de kleine zielen) leest wordt herhaaldelijk geconfronteerd met akelige en tragische waarschuwingen in verband met de noodsituatie in de Kerk: dwaalleer is binnengedrongen en wordt verspreid, niet alleen door buitenstaanders, maar ook en vooral door mensen die de sleutelposities bekleden. Luisteren wij naar Jezus’ woorden:

“Er zijn wolven in de schaapskooi. En daar ze met een schapenvacht bedekt zijn, voelen de rechtgelovigen zelf zich geheel van streek. Een bedreiging hangt boven mijn kleine lammeren. Men heeft een zesde zintuig nodig om de indringer te ontmaskeren” (28.9.66).

“Er zijn schurftige schapen in mijn schaapskooi. Ze zijn met een vreedzaam uiterlijk binnengedrongen en ze staan op de goede plaats om hun dwalingen te verspreiden” (16.4.67).

“Mijn meest onverzettelijke tegenstrevers komen niet steeds uit de kringen der tegenstrevers, maar men vindt hen ook vaak in de schoot van mijn Kerk” (1.12.66).

“De vermomming zal hun niet baten, want ze zullen als vijanden van God en van de Kerk herkend worden door hen die ze willen verleiden” (5.3.67). “Bid opdat verdedigers van het geloof, dat door de huidige scheuring op de helling is gesteld, in groot getal opstaan voor de goede strijd” (24.5.67).

Een woord ter verduidelijking

Voor zeer veel gelovigen is het nog onvoorstelbaar dat er wolven zijn binnen in de schaapskooi. Tot voor kort waren de christenmensen opgevoed in een blind vertrouwen op hun herder, om het even of het ging om de parochiepriester of een professor aan een theologische faculteit. Wat hij zei was waar, helemaal in de lijn van wat Jezus had gezegd: “Wie u hoort, hoort Mij” (Lc. 10, 16).

Daarom is het des te moeilijker voor diezelfde gelovigen argwaan te koesteren jegens sommige herders, ‘die op de goede plaats staan om hun dwaalleer te verkondigen’. Atheïsten, communisten en humanisten zijn eerlijke lui voor zover ze ‘openlijk’ het christendom bestrijden. Voor hen kan men op zijn hoede zijn.

Wanneer echter dwaalleer verkondigd wordt op de kansel, op de katheder, in de catechese of zelfs tijdens de liturgieviering, verwacht men dat niet. In deze omstandigheden is men vol vertrouwen en niet vol argwaan. Men heeft een zesde zintuig nodig om de dwaalleraren te ontmaskeren. Zij zullen echter herkend worden als vijanden van God en zijn Kerk in de mate de Legioen Kleine Zielenleden bidden voor verdedigers van het geloof, dat door de huidige scheuring op de helling is gebracht. Verschrikkelijke, eenvoudige, ongelooflijke en helaas toch ware boodschap van Jezus aan de misleide generatie van de 21ste eeuw.

De kinderen van de duisternis zijn altijd sluwer geweest dan de kinderen van het licht. Ook hier blijft dit waar. Zij beschikken over een onoverzichtelijke reeks knepen, waarmee ze de gelovigen misleiden.

Tegenwoordig zijn er heel wat begrippen uit het evangelie, die niet meer in de smaak vallen van onze wetenschappelijk gevormde generatie. Wij denken aan; de duivel, de boodschap van de engel Gabriël aan Maria, de wonderen, de verheerlijking van Jezus’ Lichaam op de berg Tabor, de lichamelijke opstanding uit de doden op de derde dag, de Hemel, de hel, het laatste oordeel, enz.”

Anderzijds is onze generatie als het ware gehypnotiseerd door een reeks horizontale begrippen, die niet zo duidelijk te vinden zijn in het evangelie. Wij denken aan het typisch marxistisch begrip van strijden voor rechtvaardigheid, aan het vrijmetselaarstrio: gelijkheid, broederlijkheid, vrijheid, aan het vervangen van het Rijk der Hemelen door de uitbouw van een aarde paradijs.

Gedurende eeuwen heeft men ‘strijd gevoerd tegen de Kerk’ met haar hemelse idealen, op basis van de humanistische idealen, die passen bij wereldopbouw. Tegenwoordig gaat men sluwer te werk nu men erin slaagt de Kerk ertoe te brengen te zwijgen over haar eigen idealen, die gespannen staan op het Rijk der Hemelen (heiligheid), om de boodschap van de horizontale -ismen te verspreiden als zijnde de nieuwe vertaling van het christendom voor onze tijd (exclusieve rechtvaardigheid). Meteen staan we voor de meest geraffineerde zelfvernietiging van de Kerk op het ogenblik dat men voorhoudt haar te vernieuwen als een feniks die oprijst uit zijn as.

Keizer Nero eiste ook van zijn oud-leraar Seneca dat hij zelfmoord zou plegen. Dat is voor de opdrachtgever altijd ‘properder’ dan een moord. Om de Kerk over te halen aan zelfvernietiging te doen hebben haar vijanden twee toverbegrippen bedacht: kader en intentie. Opdat de christenen hun eigen boodschap zonder tegenstribbelen zouden prijsgeven als waardeloos spul, leert men dat deze slechts behoort tot een voorbijgestreefd kader of tot de verouderde structuren. Wie is niet bereid een verouderd kader te vervangen door iets nieuws? Bij nader toezien, stelt men echter vast dat de ‘verouderde structuren’ die men wil overboord gooien niets anders zijn dan de meest typische dogma’s van de Kerk en zelfs het episcopaat dat als taak heeft te waken over het behoud van deze geloofswaarheden. Bij dat ‘voorbijgestreefd kader’ rekent men dan; o.m. de Godheid van Jezus, het Rijk der Hemelen, de duivel, de maagdelijkheid van Maria, de opstanding van Jezus op de derde dag, het credo enz.

Om de humanistische, marxistische en maçonnieke idealen door de gezagdragers in de Kerk te laten verkondigen, ook al treft men deze als zodanig niet (al te duidelijk) aan in het evangelie, leert men dat ze behoren tot de ‘eigenlijke intentie of bedoeling’ ervan.

Met behulp van het toverwoord ‘kader’ of ‘structuur’ slaagt men erin te beletten dat de Kerk haar eigen verticale boodschap brengt en door het tweede toverwoord ‘intentie of bedoeling’ slaagt men erin de Kerk de horizontale idealen van de moderne -ismen te laten verkondigen als de vernieuwde vorm van het christendom. Dit is reinste zelfvernietiging. De politieke theologie leert zo o.m. dat ook het evangelie een politieke vertaling nodig heeft. “Materiële trouw aan het evangelie (= aan het kader waarin het is ontstaan) staat gelijk met ontrouw aan de intentie ervan”.

Het kille doodzwijgen van geloofswaarheden

Vele moderne theologen zullen zich er voor hoeden overgeleverde dogma’s publiek aan te vallen, maar zij zullen ook nooit iets doen om ze nog langer in stand te houden. Denken wij bv. aan; de Onbevlekte Ontvangenis van Maria of de werkelijke tegenwoordigheid van Jezus in de H. Eucharistie. Hetzelfde kan gezegd worden in verband met geestelijke oefeningen zoals het bidden van het rozenhoedje of de Aanbidding van het Allerheiligste.

Priesters met modernistische scholing zullen nooit uitdrukkelijk iets zeggen of doen tegen deze dogma’s of praktijken. Hierdoor willen zij zich een imago van onschuld verwerven bij hun gehoor. Uit eigen beweging zullen ze nooit collega’s of gelovigen overhalen het rozenhoedje te bidden of de H. Eucharistie te aanbidden. Worden zij door de omstandigheden genoopt toch mee te doen met een ‘aanbidding of een rozenhoedje’ dan verkiezen zij wel een materiële medewerking boven het schandaal van weigering.

Op een studiedag over ‘eigentijds bidden’ kwamen een tiental degelijke en nieuwe gebedsvormen ter sprake o.m. plat op de buik liggen vóór een rol behangpapier om persoonlijke bedenkingen neer te schrijven over een evangelietekst. Alleen het bidden van het rozenhoedje en de Aanbidding van het Allerheiligste kwamen niet ter sprake. Als uitleg voor deze reticentie werd door de verantwoordelijken aangehaald dat deze gebedsvormen reeds voldoende gekend waren. Dit is waar. Priester Poppe wist echter ook dat het bidden van het rozenhoedje en de Aanbidding van het Allerheiligste door iedereen gekend waren en toch heeft hij heel zijn leven geijverd voor een nog grotere beoefening van deze gebedsvormen. Het verschil tussen een christelijke en een modernistische priester bestaat hierin dat de ene alles doet voor- en de andere niets doet tegen bepaalde levensnoodzakelijke geloofswaarheden en geloofspraktijken.

Een betere praktijk!

Zelden heeft men een goede geestelijke oefening ‘afgeschaft’, zoals de kruisweg, het Lof, het rozenhoedje, de biecht, het avondgebed… Steeds is men begonnen deze godsdienstige gewoonten te vervangen door ‘iets beters’. Aan verouderde vormen moet men zich niet mordicus vastklampen. In vele scholen heeft men het dagelijks avondgebed vervangen door iets dat ‘aanspreekt’. Dit gebeurde een vijftal keren met succes en de zesde keer was de inspanning te groot, zodat de oude vorm verdween en de nieuwe het niet tot een gewoonte bracht.

De biecht werd zo vervangen door de gezamenlijke biechtviering, die alle geoorloofde en ongeoorloofde vormen heeft aangenomen. Iedereen heeft aan dit Sacrament gedokterd op zijn manier, omdat ‘de oorbiecht de jeugd niet meer aansprak’. Resultaat: de biecht is praktisch tot nul herleid.

Met de jeugdmis is het vaak ook zo verlopen. In de scholen bestaat er een apart lokaal voor geschiedenis en voor aardrijkskunde, maar voor de Eucharistieviering moest het apart lokaal; de kapel, vervangen worden door een kader ‘uit-het-leven-gegrepen’. Eerst werd er ‘gevierd’ door de priester-leraar op zijn kamer, daarna in het klaslokaal, vervolgens in een pracht van een kelder en tenslotte op een romantische zolder. Sindsdien ziet de parochiepriester deze jongeren, die ‘beter gewend zijn’ haast nooit meer in zijn kerk om de H. Mis bij te wonen.

Hieruit blijkt hoe gevaarlijk het is goede religieuze gewoonten lichtzinnig te vervangen, door betere en nieuwere vormen die meer ‘aanspreken’. Vaak valt de goede gewoonte weg en haalt de ‘creativiteit’ haar zesde poging niet.

Algemeen besluit

Momenteel ondergaat de Kerk een crisis die zeker tot de allerergste mag gerekend worden uit heel haar geschiedenis. Ze wordt niet meer van buiten aangevallen, maar van binnen. De wolven zijn binnengedrongen in de schaapskooi en ze bekleden de sleutelposities om er hun dwaalleer te verspreiden.

Tijdens de Franse Revolutie heeft men kerken afgebrand en priesters in ballingschap doen gaan. Het bloed van de martelaren werd echter zaad voor nieuwe christenen. Nu treden de priesters vrijwillig uit en breekt men voortdurend kerken af, omdat er geen gelovigen meer opdagen.

Eerst leren godsdienstleraren dat de jeugd nog alleen naar de kerk moet gaan en bidden als ‘ze-er-zin-in-hebben’; achteraf stellen ze vast dat de jeugd de grote afwezige is in de christelijke praktijk.

Het ergste van al is dat zeer vele priesters meewerken aan de innerlijke ontmanteling van de Kerk, zonder er veel erg in te hebben, zonder het in de gaten te hebben. Terwijl ze ijveren om een ‘vernieuwde Kerk’ op te bouwen, die vaak een Kerk is die Jezus nooit heeft gewild, breken ze Jezus’ Kerk af tot op de grond. Terwijl ze menen God te dienen op een moderne manier, stellen zij zich op als media voor de duivel. Voor deze afbrekers van het geloof geldt Jezus’ woord van weleer aan de Joden: “Uw vader is de duivel en gij zijt bezig zijn werken te doen” (Jo. 8, 44).

Bron: Tijdschrift ‘Het Legioen Kleine Zielen’, Orgaan van het Legioen Kleine Zielen van Het Barmhartig Hart van Jezus, Uitgever A. Terryn, Sint Niklaas, Vijfde Jaargang, Nr. 2, Juni 1977, blz. 18-26.

Volledig artikel staat hier: Wolven binnen de omheining


 

De Barmhartige Liefde zal zegevieren met medewerking van kleine liefde-kinderen

Comment 1 Standaard

Legioen Kleine Zielen van het Barmhartig Hart van Jezus


legioen kleine zielen 1

De Barmhartige Liefde zal zegevieren met medewerking van kleine liefde-kinderen

Op 12 augustus 1992 zegt Jezus tot Marguerite (Legioen Kleine Zielen): “Om echt te zijn in de Liefde, moeten de Kleine Zielen liefde worden. Zij worden door de Liefde-Caritas verwekt. Ondanks de inspanningen van de vijand, bedekken zij de aarde met een beschermende mantel. Onder die mantel vervoegen zij het werkwoord “beminnen” en schenken het leven aan kleine liefde-kinderen die zullen opgroeien en door steeds opeenvolgende geboorten de vernieuwing van de aarde zullen voortzetten.

Als hun dag aanbreekt, zullen zij uit de catacomben van het onbegrip opstaanen op hun doortocht de eerloosheid van deze aarde verstikken. Zij zullen de opmars van de Gerechtigheid begeleidenen haar zoveel mogelijk matigen, door haar te laten voortschrijden over een prachtig bloementapijt, samengesteld uit alle harten die aan God zijn toegewijd voor zijn eer en de triomf van zijn Barmhartige Liefde.

Zeker, nog…

View original post 239 woorden meer

De teloorgang van het geloof

Comments 2 Standaard

4240511Een verschrikkelijk gevaar neemt duidelijke vormen aan. Dat gevaar is erger dan oorlog, erger dan hongersnood, ja erger dan de vernietiging van de wereld: het betreft de teloorgang van het geloof!

De teloorgang van het geloof is onder meer te verklaren door het rationalisme dat zich snel verspreid heeft binnen de Kerk. De moderne mens wenst een ‘verstaanbare’ vertaling van de geloofsmysteries. Dan wordt het Evangelie een sprookje, de H. Eucharistie een gewijd broodje, de H. Mis een vertoning en de priester een sociale werker.

De H. Eucharistie

In het zesde hoofdstuk van het Evangelie volgens Johannes staat die oerbekoring duidelijk uitgeschreven. Dat is het Evangelie van de laatste zondag van augustus. Jezus heeft enkele aspecten van het mysterie van de H. Eucharistie medegedeeld, o.m. dat Hij uit de hemel is neergedaald en dat Hij zijn vlees te eten geeft. Hierop komen de toehoorders in verzet. Zij roepen uit dat zijn taal te hard wordt, dat niemand nog naar Hem kan luisteren, dat zijn woorden eenieder tegen de borst stuiten.

Wat geschied is in Jezus’ tijd, geschiedt in elke tijd, ook in de onze. Wie spreekt over ‘mysterie’, spreekt over dingen die het menselijk verstand te boven gaan, anders zouden het geen mysteries zijn. Spontaan zet elke mens zich af tegen wat hij niet verstaat. De menselijke geest streeft naar doorzichtigheid, naar begrip, naar verstaanbaarheid. Vooral de natuurwetenschappers willen de geheimen der dingen achterhalen. Men wil de natuurwet vertalen in wetenschappelijke formules. Met de geloofsmysteries gaat dat niet; die zijn principieel niet te verstaan. In Jezus’ tijd niet en nu ook niet.

Toen keerden heel wat leerlingen de rug naar Jezus en zeiden: ‘Hard is die taal. Wie kan nu nog naar Hem luisteren?’

In de mate dat de Kerk op onze dagen trouw blijft aan de leer van Jezus moet zij diezelfde taal spreken. Nu is het sacrament van de H. Eucharistie evenmin te verstaan als toen. Als de Kerk nu hetzelfde verkondigt als Jezus in zijn tijd, is het normaal dat een aanzienlijk deel van de toehoorders op dezelfde manier reageert. Nu hoort men inderdaad gelijkaardige kritiek: ‘De Kerk is uit de tijd. Hard is haar taal. Wie kan nu nog naar haar luisteren?‘ Dit geldt zowel haar moraal als haar geloofsaanbod.

Velen keren haar de rug toe. Zij wordt verlaten nu, zoals Jezus toen. Omwille o.m. van Humanae Vitae, omwille van haar huwelijksmoraal, omwille van het celibaat van de priesters, omwille van haar Sacramenten: priesterschap en Eucharistie, biecht en huwelijk. Voor velen hoeft het niet meer omwille van eigen geluksvoorziening.

Hoe moet de Kerk reageren op dit verlies van haar aanhangers? Hierbij bestaan twee mogelijkheden. Velen stellen voor de normen aan te passen, zowel op gebied van moraal als op gebied van geloof. In de taal van hoogspringen zou men zeggen: de lat enkele centimeters lager leggen. Wat de moraal betreft: overschakelen van hetgeen God voorschrijft in de Tien Geboden naar hetgeen mensen verlangen. Wat de geloofsleer betreft, overschakelen van de onverstaanbare mysteries naar verstaanbare waarheid.

In de ogen van sommigen is dat de enige zinvolle oplossing. Heel wat kerkleden, die noch de Tien Geboden (moraal), noch de Twaalf Artikelen (geloofsleer) van de Kerk aanvaarden, zien haar enige overlevingskans in het afstappen van die onhaalbare hoogte en dingen voor te houden die haalbaar zijn. Dit is de grote bekoring van het rationalisme. Deze optie is gedaan door een aanzienlijk aantal – ook verantwoordelijken – in de Kerk.

In het Evangelie staat Jezus zelf een andere houding voor. Als Hij merkt dat zijn toehoorders zijn taal te hard vinden, als Hij merkt dat velen Hem de rug toekeren, denkt Hij geen ogenblik aan het aanpassen van zijn leer. Hij onderneemt geen enkele poging om zijn publiek gunstig te stemmen door zijn verhaal verstaanbaar te maken. Wij kennen Jezus’ reactie. Zelfs zijn twaalf apostelen waren onderhevig aan dergelijke bedenkingen. Ook zij begrepen niet. Ook voor hen was de openbaring van de H. Eucharistie een onverstaanbaar mysterie. Ook zij stonden klaar om hun Meester de rug toe te keren. Hoe reageert Jezus hierop? Zegt Hij, jongens gaat niet heen, blijft alstublieft toch bij Mij. Ik zal mijn verhaal verstaanbaar maken. Dan kunnen jullie begrijpen. Dan is de duisternis van het mysterie voor u eraf.

Jezus spreekt andere taal. Hij tracht zijn mysterie niet verstaanbaar te maken, omdat het in se onverstaanbaar is en moet blijven zoals het is. Wie kan zijn boodschap verstaan: ‘Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft in Mij!‘. Daarom had Jezus op voorhand gevraagd dat het ‘werk’ dat zij moesten verrichten was te ‘geloven’. Wie zich uitsluitend laat leiden door de ‘rede’ moet ipso facto buiten een aanzienlijk deel van het geloofsaanbod blijven. Wie zich laat leiden door het ‘geloof’, is in staat binnen te treden in het aanbod, zowel van Jezus toen, als van de Kerk nu.

Jezus heeft zijn aanbod niet verlaagd tot verstaanbare waarheid. Hij heeft mysterie mysterie gelaten. Petrus heeft juist gereageerd. Hij is op de bekoring van de weglopers niet ingegaan, ook al stond hij aardig opgesteld in hun richting. Jezus vroeg hem: ‘Willen jullie soms ook heengaan?’ Deze vraag heeft een heilzame schok teweeggebracht in de kring van de apostelen. In hun naam spreekt Petrus: ‘Heer, naar wie zouden wij gaan? Gij hebt woorden van eeuwig leven.’

Jezus heeft zijn aanbod niet verlaagd van onbegrijpelijk mysterie tot verstaanbare waarheid. Petrus heeft geleerd niet weg te gaan zoals vele anderen, omdat Jezus’ taal te hard en onverstaanbaar was voor zijn verstand. Hij is erin geslaagd gelovig te reageren. Hij heeft de woorden van Jezus aanvaard, ook al begreep hij ze niet. Hij wist wel dat wat Jezus vertelde waarheid was. Hij had woorden van eeuwig leven, omdat Hij betrouwbaar was, ook al was het harde taal voor de menselijke geest.

De Kerk is heden ten dage in een gelijkaardige bekoring verzeild. In vele gevallen reageert zij anders dan haar Meester. Zij wil vaak behagen aan haar toehoorders. Zij praat haar leden soms naar de mond en verlaagt soms haar aanbod tot verstaanbare waarheid en haalbare leefregels. In de mate de Kerk het aanbod van Jezus aanpast aan het verlangen van haar leden, loopt zij het risico geen christendom meer aan te bieden, maar een verkapte vorm van humanisme.

Dit betekent ontkerstening van de Kerk, het hervallen tot een nieuw heidendom. In deze context moeten Eucharistie en priesterschap hun wezenlijke plaats verliezen, omdat zij beide sacramenten van het mysterie bij uitstek zijn. De priester is door zijn wijding de man, die brood kan veranderen in het Lichaam van Christus! Wie tracht te begrijpen moet onvermijdelijk zeggen: ‘Hard is die taal! Wie kan nu nog naar Haar (Hem) luisteren?


Men moet zien dat er dwaalwegen bewandeld worden. Zolang men niet inziet dat men op verkeerde weg zit, keert men niet terug en gaat men verder. Het is een uitzonderlijke gave op onze dagen dit ‘licht’ te krijgen van de H. Geest.


Pastoor A. Ory

Uit;  www.hetlegioenkleinezielen.wordpress.com