Pater Daniel: ‘Vlaanderen wordt wakker en protesteert tegen de massaleugens van de media en de elite’

Standaard

Syrië, 27 januari 2017

Goede Vrienden,

imageIn Astana, dat Genève als nieuw centrum van de werelddiplomatie vervangt, hebben de gesprekken over Syrië plaats gevonden (23-24 januari). Hier werden alvast bevestigd: de onafhankelijkheid en soevereiniteit van Syrië, zijn territoriale eenheid, zijn multi-etnische en multi-religieuze eigenheid en zijn niet sectaire democratie. Het zijn allemaal eigenschappen die de terroristen en hun westerse broodheren tot heden wilden vernietigen. Ondanks aanslagen gaat de beveiliging van Syrië onverminderd verder. Ook aan de heropbouw wordt flink gewerkt. Veel zal nu afhangen van de steun die de westerse mogendheden aan de terroristen al of niet blijven geven.

“Al is Trump geen voorbeeld van een moreel hoogstaand leven, we verwachten dat zijn buitenlandse politiek werkelijk zal bijdragen tot de vrede in Syrië” zo iets zeiden we aan de Nederlandse journalist Wierd Duk. Hij gaf de inhoud hiervan goed weer, maar met zijn eigen (nogal straffe) woorden in het Algemeen Dagblad van zaterdag, dat blijkbaar door de pers ook in ons land werd overgenomen. Ik heb genoten van de overweldigend positieve reacties. Vlaanderen wordt wakker en protesteert tegen de massaleugens van de media en de elite.

Een kleine Trump-aardbeving?

Na een kort verblijf van 11-21 januari in de abdij van Postel ben ik weer veilig in Mar Yakub, Syrië. Deze week heb ik mijn laptop echter niet kunnen gebruiken omdat hij in reparatie was en pas nu krijg ik hem terug. De apostelen werkten met het visnet en wij werken met internet. En als er ergens iets hapert, vallen wij stil en worden technisch werkloos. Zo kan ik nu alleen maar wat intern nieuws melden. Hopelijk kan ik volgende week een gewoon bericht geven.

Pater Daniel


Terug thuis

Zaterdagmorgen vertrokken we in Zaventem, waar we Marc al achter een tas koffie aantroffen. In Beyroet werden we door een onbekende taxichauffeur opgewacht. Na drie kwartier hadden we elkaar gevonden. Hij bracht ons naar het appartement in Zakrit. Onderweg toonde hij een foto van hem met zijn vader, die monnik is in een orthodox klooster in Libanon. We werden hartelijk ontvangen door moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel, die een bijzonder avondmaal hadden voorzien. De Grieks-melchitische (= katholieke) pastoor van de parochie, samen met zijn vrouw waren voor die gelegenheid uitgenodigd. In de byzantijnse ritus zijn er katholieke pastoors die gehuwd zijn en anderen die ongehuwd zijn. Verder was nog een Amerikaanse familie uitgenodigd die nu in Taiwan leeft en die inmiddels met ons partners zijn voor de hulpverlening aan de bevolking van Aleppo. Natuurlijk was ook de familie van zr. Carmel, die in de buurt woont, van de partij. Een bijzonder aangename en lange avond. Zondagmiddag hebben we de eucharistie bijgewoond, bij die pastoor in de parochie. Zijn vrouw en hun dochter zaten op de eerste rij. Een groep mannen en vrouwen vormden het koor en zongen er stevig op los. In de kerk waren nogal wat kinderen en jongeren aanwezig. Na een eenvoudig middagmaal bracht een taxi ons over de twee grenzen naar Damascus. Het is klimmen en dalen.

Toen we in Libanon in de bergen zaten, lag er veel sneeuw en zagen we alom families met kinderen die met het skiën pret beleefden. In Damascus werden we door twee auto’s opgewacht, nl. van de familie Sroer en van de burgemeester van Qâra. We zagen de gekende, gezellige drukte in de stad terwijl de zon al aan het zakken was. Uiteindelijk arriveerden we tegen half zeven ’s avonds in het klooster waar we hartelijk werden ontvangen. Voor het goede verloop en alle goede gaven hielden we eerst in de kerk een tijd aanbidding bij het uitgestelde Allerheiligste Sacrament. Daarna genoten we van het avondmaal en luisterden naar de verhalen van beide kanten: de thuisblijvers en de teruggekeerden.

Sierbomen, abrikozen en amandelen

Maandagmorgen waren de mannen op het terrein. Systematisch worden alle dorre bomen uitgerukt en door nieuwe aanplantingen vervangen. Het gaat hierbij vooral om abrikozenbomen en amandelenbomen. Aan de rand van het domein, alsook aan beide kanten van de weg die voor het klooster loopt (van Qara naar Libanon) werden sierbomen geplant. Het is handwerk: in de woestijngrond een gat maken, er wat goede aarde in doen, boompje planten en overvloedig water geven. En zo werden deze dagen een paar honderd bomen geplant. De eerste avond wilde de  verantwoordelijke van het terrein, (het moslimgezin dat nu nog bij ons woont) de groep mannen uitnodigen naar aanleiding van onze terugkeer. En zo zaten we met allen rond zijn houtkacheltje. Vanaf mijn terugkeer tot nu toe is er heel veel stroomonderbreking. Hele avonden en nachten moesten we het zonder elektriciteit stellen. Men vertelt hier dat terroristen in Palmyra een belangrijke centrale hebben vernield, met grote gevolgen. Tot heden schreven westerse journalisten dat dergelijke grote aanslagen niet door rebellen gepleegd kunnen worden omdat zij enkel in staat zijn “tot wat gepruts aan de keukentafel” (‘aldus een vrt-journalist).

Het is dus allemaal de schuld van Assad en zijn leger. Waarom juist soldaten en veiligheidsmensen 1/3e van de doden uitmaken, kunnen ze dan niet uitleggen. En zo blijft de leugenmachine verder draaien. Bij dit familiebezoek lieten we het ons niet aan ons hart komen. Eerst thee met gebak, door moeder de vrouw zelf gebakken, dan fruit, dan koffie. En ondertussen maar kwebbelen en lachen. Ook de man die hier als eerste conciërge gediend heeft, was enkele dagen op bezoek en was deze avond ook bij ons. Hij is een allawiet. Toen het hier heel gevaarlijk werd in 2013 is zijn vrouw naar Lattakia vertrokken. Daarna werd het echter ook voor hem veel te gevaarlijk en is ook hij vertrokken. Als enige allawiet in heel de streek zouden de terroristen hem niet in leven gelaten hebben. Hij was ook in het hele dorp goed gekend.

Allen zijn de oorlog meer dan moe!

Van de verschillende bezoeken die we kregen uit Qâra en van elders vernemen we dat het voornaamste gevoel van de mensen nu is: we zijn deze oorlog kotsbeu. Het goede hiervan is dat dit ook voor vele “opposanten” geldt. In de Wadi Barad Valley (Damascus) geven nu 2.600 strijders zich over en leggen de wapens neer.

Mensen zijn niet geïnteresseerd in de politiek zoals het buitenland aan hen wil opdringen. Ze vragen hoe ze aan warme kleding kunnen geraken of hoeveel een paar schoenen kosten of waar ze werk kunnen vinden. Jongeren vragen zich af of ze hier hun toekomst kunnen uitbouwen. Natuurlijk zijn er onrechtvaardigheden op niveau’s van de regering, van het leger en van de samenleving. Zeker nu, mede door de ontwrichting van deze gruwelijke oorlog. Er zijn altijd mensen die profiteren van de ellende van anderen. Denk je dat dit bij ons minder het geval is? Of dat dit bij ons helemaal het geval niet is? Tegelijk zijn er in tragische omstandigheden ook altijd helden en heiligen. In ieder geval moet het stilaan duidelijk worden dat Syrië het recht heeft bestuurd te worden zoals het eigen volk dit wil en dat de beste bijdrage aan de “democratie” en vrede van het land is dat al die vechtjassen, door het buitenland gesteund verdwijnen. Dit is gewoon internationaal recht. Het is onzin hiervoor iemand uit te maken voor “een geheime agent van het regime”. Als ik beweer dat buitenlanders de Belgische regering niet moeten bepalen, ben ik dan een “fan” van het “Belgische regime en zijn eerste minister?” Dan respecteer ik gewoon het recht en de democratie. Ik behoud mij wel het recht voor om vanuit mijn situatie hetgeen de regering doet positief of negatief te evalueren. De korte boodschap aan de buitenlandse mogendheden is: laat het Syrische volk gerust!

Pater Daniel

Namens pater Guy Borreman sj, Zr Luciënne


 

Paus wil herziening normen liturgische vertalingen

Standaard

30-1-2017, door Jeroen Van Hecke

Paus Franciscus heeft opdracht gegeven de richtlijnen voor liturgische vertalingen te herzien. Dat meldt het tijdschrift van de Amerikaanse jezuïeten America Magazine.

[Paus Franciscus wil dat liturgische vertalingen creatiever kunnen zijn en minder strikt moeten aansluiten bij het Latijn. We weten door de controverse rond de nieuwe Nederlandse “vertaling” van het Onze Vader waartoe dat kan leiden en we zullen de mogelijke nieuwe ontwikkelingen nauwkeurig in de gaten houden.] (nota van de redactie)

Volgens het blad zou de paus al voor de Kerst een commissie hebben geformeerd om Liturgiam Authenticam te herzien, het document uit 2001. Daarin werd bepaald dat vertalingen van het Romeins Altaarmissaal zo dicht mogelijk bij de originele Latijnse tekst moeten blijven.

Te rigide

Het document kreeg veel kritiek van liturgisten die pleiten voor een meer “creatieve” interpretatie van de liturgie. Ook zouden volgens America verschillende bisschoppenconferenties de richtlijnen “te rigide” vinden en “niet accepteren dat er zoiets bestaat als ‘sacrale taal’”.

[Onder “creatieve interpretatie van de liturgie” gaan sommige liturgisten zo ver, dat ze zelfs de Consecratiewoorden zouden wijzigen. De liturgie moet echter niet creatief zijn, want de liturgie heeft als doel God verheerlijken, vergiffenis afsmeken, genaden afsmeken en in eenheid komen met de Kerk van alle tijden en van alle plekken.] (nota van de redactie)

Nog niet officieel bekend

Er gingen al langer geruchten over een op handen zijnde herziening, maar die is nooit officieel aangekondigd. De commissie is volgens het blad ook nog niet bijeengekomen. Ook is niet bekend wie allemaal deel uitmaken van de commissie. Wel dat die internationaal gemengd zal zijn en onder leiding staat van aartsbisschop Arthur Roche, secretaris van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst.

Lees verder: http://www.katholiekforum.net/2017/01/30/paus-wil-herziening-normen-liturgische-vertalingen/