G)een kerkelijke inzegening voor een homoseksuele verbintenis

Standaard

Door pater Daniel

De Antwerpse bisschop J. Bonny, gesteund door Belgische en Duitse collega’s, is bijzonder boos omdat de Congregatie voor de Geloofsleer de inzegening van een homoseksuele verbintenis op 22 februari 2021 als ongeoorloofd, ongeldig verklaarde. Met zijn protest oogst hij bijzonder veel bijval in de media hoewel vele gewone gelovigen (en niet alleen ‘conservatieven’!) het met hem niet eens zijn. Hun stem wordt echter niet door de media vertolkt.

Het pleit voor deze bisschop dat hij homoseksuelen en alle anderen die in “onregelmatige situaties” leven, bijzonder nabij wil zijn: homo’s, lesbiennes, transgenders, prostituees… Als een goede vader wil hij alle kinderen aan tafel. Zijn bedoeling is goed maar dit betekent niet dat zijn houding en redenering juist zijn.

Seksueel leven buiten een vast huwelijk zoals in een homoverbintenis is intrinsiek ongeordend, tegen de Schrift (Genesis 19, 1-29; Romeinen 1, 24-27; Korintiërs 6, 10; 1 Timotheüs 1, 10) en de natuurwet. Dit staat boven iedere tijdsgeest. Het is tegen de scheppingsorde die een vast huwelijk tussen man en vrouw voorziet voor de voortplanting. En kinderen hebben het recht om alleen in deze blijvende, exclusieve huwelijksverbintenis te worden verwekt, gedragen, geboren en opgevoed. Alleen zo wordt de menselijke waardigheid gerespecteerd.

Wanneer Mgr. J. Bonny spreekt van “ingeboren identiteit” voor homo’s, blijkt hij een vergissing te begaan en zijn wensen voor werkelijkheid te houden. Er schijnt tot heden geen enkel “homogen” of aanduiding gevonden te zijn die er op zou wijzen dat iemand als homo geboren wordt, hoe sterk de neiging ook kan zijn en hoe ver ze ook kan teruggaan tot in de kindertijd. Daarom spreken we van “neigingen”. Deze ontkenning van de biologische werkelijkheid ter ondersteuning van een populaire illusie is nog een nasleep uit de jaren 60 van vorige eeuw met o.m. Simone de Beauvoir (+ 1986) die beweerde dat iemand niet als vrouw geboren wordt maar als vrouw (door de maatschappij) gemaakt. Het was toen een bijzonder succesvolle misvatting. Nu klinkt het: men wordt als homo geboren en er is dus niets aan te doen.

Waarom ook plots zoveel belang hechten aan een kerkelijke inzegening? Als mensen omwille van de afwijzing hiervan nu de Kerk verlaten, hebben ze haar al lang de rug toegekeerd. Ze willen eigenlijk geen zegening, ze willen dat de Kerk hun verbintenis, die in wezen een ernstige ontaarding is, openlijk toejuicht. De Kerk moet voor hen met de huidige tijdsgeest meedoen in een soort openbare gay parade.

Wanneer de bisschop waarschuwt deze mensen niet als zondaars te beschuldigen heeft hij groot gelijk. We zijn allen zondaars. Wanneer aan Jezus een overspelige vrouw gepresenteerd wordt die volgens de wet van Mozes gestenigd moest worden, geeft Hij na lang wachten dit geniale antwoord: “Laat degene onder u, die zonder zonden is het eerst een steen op haar werpen” (Johannes 8, 7). Hiermee leert Hij dat we de anderen niet moeten veroordelen voor de zonde. Hij openbaart dat het kwaad en het geweld in ons eigen hart schuilen. De farizeeën willen én Jezus én de vrouw veroordelen. Jezus laat hen zichzelf oordelen. Voor de overspelige is Hij zeer mild maar ook zeer duidelijk: “Ook Ik veroordeel u niet; ga heen en zondig van nu af niet meer” (v. 11). Al wordt de persoon niet veroordeeld, haar levenswijze is wel degelijk zondig.

Onze bisschop beroept zich op de synode van het gezin (2015). Deze heeft echter duidelijk gesteld dat er geen gelijkenis mogelijk is tussen een verbintenis van homoseksuelen en het huwelijk (eindverslag nr. 76, 221 voor, 37 tegen). In de apostolische aansporing Amoris Laetitia (2016) van Franciscus staat het nog duidelijker. Tussen de twee zijn zelfs “geen verre analogieën” mogelijk (nr. 251).

Ruim ’n halve eeuw geleden beleefden we een gelijkaardige situatie (1). De Belgische bisschoppen ( – 1, de bisschop van Gent!) schreven een verklaring met de onmogelijke opdracht om het gezag van Paus Paulus VI te behouden en zijn leer in Humanae Vitae, die krachtig contraceptie afwees, te verwerpen. Het was theologische acrobatie op Olympisch niveau, gerealiseerd na 5 ontwerpteksten, met de hulp van de meest gezaghebbende Leuvense theologen. De media bulkten van verklaringen en open brieven in pamfletstijl vanwege de hele intelligentsia van ons land, allen tegen Humanae Vitae. De Belgische bisschoppen waren in éénklank met hun Duitse collega’s en hun verklaringen verschenen ook op dezelfde dag (30 augustus 1968). Noch in de theologie, noch in de geneeskunde had men nagedacht over de “aanslag” die contraceptie betekende. Pierre Simon (+ 2008), tweemaal grootmeester van de Franse Loge, pionier van de “seksuele en reproductieve rechten” en van “de pil” wist het wel en had duidelijk ingezien dat de wettelijke erkenning van contraceptie de “hefboom” was waarmee hij alle menselijke en christelijke waarden in het huwelijk kon “opheffen”. Triomfantelijk draait hij een bekende uitdrukking om, wanneer contraceptie wettelijk erkend wordt: “wij hadden de oorlog gewonnen, wij moesten alleen nog maar een veldslag leveren”. Helaas heeft de latere evolutie hem op overweldigende wijze gelijk gegeven. Ondertussen werd de Leuvense huwelijksleer als de juiste en onfeilbare visie beschouwd van waaruit Humanae Vitae moest gecorrigeerd worden. Het onbegrip van onze bisschoppen jegens de visie van Paulus VI heeft een dynamische huwelijkspastoraal tot nu toe geblokkeerd. Wel hebben ze twee decennia later in het Geloofsboek (1987) enigszins hun verklaring willen goed maken. Kardinaal Döpfner (+ 1976), voorzitter van de Duitse bisschoppenconferentie heeft op zijn sterfbed aan de Eichstätter moralist prof. Fleischmann uitdrukkelijk verklaard: “Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik overtuigd geraak dat de paus gelijk had!” En kardinaal Suenens, aanvankelijk promotor van contraceptie, heeft zich later wijselijk hierover nooit meer uitgelaten.

Een pastoraal die zich niet richt op het Evangelie van Jezus Christus maar zich aanpast aan de tijdsgeest heeft geen toekomst. In het huwelijk gaat het uiteindelijk om de totale wederzijdse gave van zichzelf. De totale gave van zichzelf van Jezus blijft het model voor het leven van ieder christen. Jezus heeft de lat zeer hoog gelegd. In onze zwakheid mogen we rekenen op zijn barmhartigheid maar niemand, ook de Kerk niet, mag of kan de lat lager leggen. Zonder de boodschap van het Evangelie en de authentieke leer van de Kerk is er geen vruchtbare pastoraal.

(1) Uitvoerige uitleg en verantwoording vind je in onze studie: Daniël MAES, Hoe een paus gelijk kreeg. Nieuwe perspectieven na een halve eeuw contraceptie, De Blauwe Tijger, 2017. Iedereen wist het, contraceptie was de grootste ontdekking van de moderne tijd en…een duizelingwekkend financieel succes voor de farmaceutische industrie. Na een halve eeuw blijkt het de grootste catastrofe te zijn op fysisch, maatschappelijk, psychisch en moreel gebied.

Uit; Nieuwsbrief Pater Daniel, in Pdf;