Derde zondag van Pasen, B, 2018. (Lc.24,35-48)

Onze Heer Jezus Christus is werkelijk verrezen

De woorden die we zojuist gehoord hebben zijn waar. Ze berusten op een fundament. Geen hersenschim en geen spook, geen geest die vervliegt in de tijd of de ruimte. Jezus is verrezen met Ziel en Lichaam! Hij is geen wazige geest als Hij aan de leerlingen na Zijn dood en verrijzenis verschijnt. Hij is er met vlees en bloed en als bewijs eet Hij een stuk geroosterde vis.

Hij is er ook met Zijn wondetekenen; daaraan wordt Hij herkend. Nooit genoeg kunnen we dit Mysterie tot ons laten doordringen. Jezus is verschenen aan Zijn elf leerlingen, want Judas was er niet meer bij na zijn beslissing zich van het leven te beroven…

Echter steeds weer zijn er de tegenkrachten die ons van die geloofswaarheid proberen af te houden: “Het is maar een verhaal” zeggen sommigen. ”Je moet dat anders zien” en het niet zo letterlijk nemen, zeggen zij die niet weten te geloven.

Als Jezus niet verrezen zou zijn, dan waren wij hier nu niet samen. Van generatie op generatie is dit getuigenis doorgegeven. Op die grond werden de eerste christenen vervolgd; kwamen er martelaren die met hun bloed getuigden van die werkelijkheid; hebben velen hun leven voor het geloof gegeven; en nog steeds tot op de dag van vandaag!

Hij die voor ons geleden heeft en gekruisigd werd: Hij leeft werkelijk weer na eerst gestorven te zijn geweest. Durf je aan die waarheid toevertrouwen, ook als je omgeving anders denkt.

Jezus was na zijn Verrijzenis net zo tastbaar aanwezig, als u hier tastbaar aanwezig bent. Wij samen vormen als geloofsgemeenschap het mystieke Lichaam van Christus; gestorven en verrezen. Door uw aanwezigheid drukt u die geloofswerkelijkheid uit.

Voor uw komst naar deze kerk hebt u iets over gehad, hebt u bewust andere zorgen voor een moment aan de kant gezet. Misschien hebt u nog even gedacht: “wat jammer dat er niet meer mensen naar de kerk gekomen zijn”, maar daardoor laat u zich niet ontmoedigen.

We zijn hier samen met elkaar, samen met Onze Lieve Heer Jezus Christus, samen ook met pijn, met de zorgen, met de lasten van alledag. We kunnen ze doorleven en overwinnen omdat Onze Heer Jezus Christus werkelijk verrezen is. En dat is toch heel bijzonder! We staan er misschien te weinig bij stil, het is misschien zo vanzelfsprekend.

Op het fundament van Christus steunt ook het priesterschap. Het priesterschap steunt op het Mysterie van de verrezen en werkelijk levende Jezus Christus, onze Heer en God. Wij priesters verschillen van elkaar als persoonlijkheden, ieder met zijn capaciteiten en tekorten, maar in het fundament van het priesterschap komen we overeen, daarin weten we ons gesterkt: in Jezus Christus Zelf. Ik herinner me van mijn priesterwijding dat het lied gezongen is: “Wij hebben voor u gebeden dat uw geloof niet bezwijkt”. Dat gebed is nodig voor de priesters, het betekent een ondersteuning van de geloofsgemeenschap opdat de priester op zijn beurt de geloofsgenoten, zijn broeders en zusters in het geloof versterkt.

Ik ben blij dat we elkaar kunnen versterken in dat geloof, en dat wij Christus levend houden in onze geloofsgemeenschap. Ik bespeur dat op vele momenten. In de hartelijkheid van mensen, in de taken die mensen op zich nemen, in het gebed, het samen vieren van de heilige Mis in het weekend en ook door de week. In de praktijk van het alledaagse leven, in het geloof dat ondanks de pijn en de zorgen en de lasten van het moment, mensen toch hun ogen openhouden voor hetgeen ze geloven.

Pastoor Geudens

Het sterke getuigenis van Thomas

Preek 2de zondag van Pasen B (2018)

Ik heb me laten vertellen dat er destijds in de concentratiekampen van de nazi’s een straf bestond waarbij gevangenen dagenlang in een kleine cel werden opgesloten, helemaal in het donker. Als ze dan uiteindelijk na enkele dagen dat hok mochten verlaten, konden ze lange tijd geen daglicht verdragen. Hun ogen konden het plotse zonlicht niet aan.

Als wij de Bijbel lezen, lijkt het wel alsof ook de leerlingen van Jezus uit een langdurige duisternis komen en plots de schittering van de zon in hun ogen krijgen. Hun eerste reactie is geen vreugdevol en feestelijk ‘alleluja’, maar wel een  zelfverdediging.

Het evangelie beschrijft twee verschijningen van de verrezen Jezus aan de leerlingen: de eerste zonder, en de tweede met Thomas. En wat blijkt? Niet alleen de eerste keer, maar ook de tweede keer hebben de leerlingen zichzelf opgesloten. Grendel ervoor, goed gebarricadeerd, de luiken van de kamer gesloten. Uit angst dat ook zij gevangen genomen en gekruisigd zouden worden.

De benaming ‘beloken Pasen’ komt van de luiken die in het evangelie van vandaag dicht zijn; ‘beloken’ zijn. En door die gesloten luiken komt Jezus binnen.

Er is geen enkele tekst in het Nieuwe Testament te vinden waar de herkenning van Jezus zonder enig probleem gebeurt. We lezen dat de vrouwen in paniek wegvluchtten van het graf, en ze durfden het zelfs aan niemand te vertellen. En als ze hun ervaringen dan toch bekend maken, wuiven Jezus’ leerlingen dit getuigenis weg als kletspraat van vrouwen. En Maria van Magdala, die denkt dat Jezus die bij haar staat – aan het lege graf – de tuinman is. En op hun tocht naar Emmaüs beschouwen de leerlingen Jezus, die hen tegemoetkomt en vergezelt, als een vreemdeling. In andere verhalen zijn de leerlingen dan weer in de war, want ze denken een spook te zien.

Het sterkste getuigenis is echter dat van Thomas. Van alle leerlingen is hij wel het meest de weg kwijt. Zijn liefde voor Jezus was bij de kruisdood op Golgotha helemaal uitgedoofd. Een tweede teleurstelling zou teveel voor hem zijn geweest. Zijn klok was stilgevallen op Goede Vrijdag, om 15.00 uur in de namiddag. Het vertrouwen in God was bij Thomas tot nul gedaald, en “ze moeten maar eens met onomstootbare bewijzen voor de dag komen”, zo niet; zal hij niet geloven. De angst van Thomas voor een nieuwe desillusie was als een pantser dat Jezus Barmhartige Liefde zelf moest doorbreken, om Thomas uit te kunnen tillen naar het heden in de vreugde van Pasen. En dus mocht hij zijn handen in Jezus’ doorboorde handen en zijde leggen. Met al zijn onmacht mocht Thomas er zijn, maar Jezus spoorde hem aan om de sprong naar Pasen te maken. Wat Thomas ook met heel zijn persoon deed; hij was zelfs de enige die Jezus ‘(mijn Heer en) mijn God’ heeft genoemd.

Thomas staat vandaag symbool voor iedereen die zich heeft ingekapseld in de ontgoocheling of in ontkenning. Christus wil mensen voor zich winnen die geestelijk dood waren. Als die dood overwonnen wordt, dan geldt dat ook voor de hopeloosheid die zich verbergt achter het ongeloof in ons hoofd of in de koelste kilte van ons hart. Er is hoop!

Eenmaal tot geestelijke volheid gekomen, werkt Pasen aanstekelijk. Want de vreugde en de liefde voor de verrezen Heer Jezus Christus zijn niet tegen te houden; ze verspreiden zich als lopend vuurtje. Gods Woord beschrijft hoe de groep volgelingen snel aangroeit. De mensen brengen hun zieken zelfs op straat, in de hoop dat de schaduw van Petrus op hen zal vallen.

Het Pasen, het geloof in en de eerbied voor Jezus, kan alleen maar komen door de Genade en de heilige Geest. Mogen ook wij zo door de heilige Geest van God gestuwd worden. Dat ook wij de volheid van de Paasvreugde mogen beleven en uitdragen.

Vgl. bron: het dagelijks evangelie

 

Dom Gerard, abt van Le Barroux, voorspelde nieuwe zondvloed

Sommigen onder u kennen de prachtige benedictijner abdij van Le Barroux, gelegen op de flanken van de Mont Ventoux, in de Provence. Vele Vlamingen trekken naar de streek om er als wielertoerist de kegelvormige berg te beklimmen vanuit het wijndorpje Bedoin. Of ze ook de tijd nemen om even een bezoekje te brengen aan de “abbaye Saint-Madeleine”, om er een weesgegroet te bidden, of beter nog de H. Mis bij te wonen volgens de eeuwenoude benedictijner ritus, is een andere zaak.

Tien jaar na het overlijden van de stichter en eerste abt van de abdij, Dom Gérard, werd nu zijn biografie gepubliceerd.

Al heel vlug na het Tweede Vaticaans Concilie besefte Dom Gérard dat er iets niet klopte. Niet alleen de stormachtige context van het “aggiornamento” van de Kerk en de zogenaamde opening naar de wereld baarde hem zorgen, hij voelde intuïtief aan dat dit slechts de symptomen waren van een veel ergere crisis, het ineenstorten van een maatschappij die, volgens de woorden van de heilige Augustinus, ”valt, rolt en zich haast”  naar de barbarij en de “massa damnata”.

In een brief aan de vrienden van de abdij uit 1981 schreef Dom Gérard: “Wij weten dat de christenheid voortaan slechts zal kunnen overleven in de vorm van een aantal eilandjes of bastions, bezaaid met kloosters die zoals vingers zijn die naar de hemel wijzen.” Die kloosters zijn geroepen om de ark van Noach te zijn in een nieuwe zondvloed.

Wij zien dat die zondvloed bestaat uit twee dodelijke monsterlijke golven: enerzijds, het totale verlies van elke transcendentie, zowel op religieus als op intellectueel vlak. De uitlopers en symptomen daarvan zijn reeds in het maatschappelijk weefsel doorgedrongen: industriële abortus, echtscheiding “à la carte”, kunstmatige contraceptie, euthanasie en baby’s die kunstmatig verwekt worden om als koopwaar verhandeld te worden.

Anderzijds is er de groene golf van de fundamentalistische islam, die de pseudo-intellectuelen, in Frankrijk en zeker ook bij ons, reeds tot de status van “dhimmis” heeft herleid (U weet dat dhimmis niet-moslims zijn, die in islamitische staten verder mogen leven, op voorwaarde zich te onderwerpen aan de wetten van de islam). Een van de facetten hiervan is het vermijden van elke kritiek op de islam en het tolereren van gedragingen die haaks staan op een door het christendom geboetseerde maatschappij, ook al willen onze zelfbenoemde politiek en ideologisch correcte elites dit niet horen.

Voor Dom Gérard is de enige toekomst het herontdekken van onze christelijke identiteit. Stilte en bezinning zijn de sleutelwoorden, die het ons mogelijk moeten maken te luisteren naar de krachtige woorden die een zin geven aan het leven en die in het licht van een schitterende aloude liturgie ons in staat stellen het christelijk gebed te herontdekken.

Veroon ter Zee

Bron:  Katholiekforum.net

 


 

Zijn goddelijke interpretatie van Wet en Profeten

Twee weken scheiden ons nog van Pasen. Maar de tocht naar het lege graf passeert langs Golgotha. Pasen is niet verkrijgbaar zonder Goede Vrijdag. In de aanloop naar de Goede week staan de lezingen ook meer en meer in het teken van wat er te gebeuren staat. Waarom moest Jezus eigenlijk op zo’n brutale manier vermoord worden?

De bevolking zuchtte onder de Romeinse bezetter en Jezus had grote verwachtingen gewekt bij de bevolking. Ze leefde in de terechte of onterechte verwachting dat Hij hen van de Romeinen zou bevrijden. Zo rond het paasfeest, met de vele pelgrims in Jeruzalem, was één vonk genoeg om de vlam in de pan te laten slaan. Jezus had kunnen afzien van zijn reis naar Jeruzalem. Hij heeft het niet gedaan. In Jeruzalem had Hij kunnen ontsnappen, maar heeft het niet gedaan. Hij had Judas Iskarioth van zijn idee om hem te verraden, kunnen afbrengen. Hij heeft het niet gedaan. Jezus stierf op Goede Vrijdag een verschrikkelijke dood aan het kruis.

En zo belanden we bij de diepe dimensie, die vandaag in de tweede lezing wordt aangegeven. Hij heeft, aldus  de Hebreeënbrief, “gehoorzaamheid geleerd in de school van het lijden”. Alle woorden in deze zin hebben hun belang. Jezus heeft op de eerste plaats ‘gehoorzaamheid’ geleerd.

Zijn goddelijke interpretatie van Wet en Profeten, zijn afwijzing van eigenwaan en egoïsme, en zijn opvordering van de diepste gezindheid van het mensenhart, moesten fataal op een gewelddadige reactie uitdraaien. Hij heeft de consequentie aanvaard: Trouw aan God tot in het uur van zijn sterven.

In het heilig evangelie doet de gedachte aan zijn komende dood Hem rillen van angst. “Mijn ziel is ten diepste ontsteld”, zo zegt Jezus. En de doodstrijd in Ghetsemane spreekt voor zichzelf. Het lijden als de leerschool van gehoorzaamheid aan God.

Durven wij deze woorden, met onze hedendaagse verheerlijking van de menselijke autonomie en de menselijke waardigheid, nog uitspreken? Is het lijden dan niet iets wat we ten allen tijde, met alle mogelijkheden die er in ons zijn, moeten bestrijden?

Jezus zelf gebruikte het beste van zijn krachten om leed en pijn te bestrijden. En toen Hij zelf voor zijn dood stond, smeekte Hij dat de beker aan Hem voorbij mocht gaan. Wie deze diepe spiritualiteit ontwikkelt, wordt als een graankorrel die in de aarde valt, die sterft en die honderdvoudig vruchten oplevert. Het lijden en de dood als poort van hoop naar de verrijzenis; en de verrijzenis voor velen.

In de evangelielezing van vandaag staat God de Vader op de achtergrond. Hij is de garantie dat het met Jezus niet faliekant zal aflopen. En temidden van zijn angsten vraagt Jezus God dat Hij recht zou doen aan zijn Naam van Vader. En dan volgt bij Johannes een Stem uit de Hemel: “Ik heb Hem verheerlijkt en Ik zal Hem opnieuw verheerlijken.” God de Vader die het altijd al heeft opgenomen voor zijn geliefde Zoon en dat opnieuw zal doen in de Verrijzenis.

Dat is Pasen. De definitieve overwinning op de dood en de zonde. Voor het tijdloze evangelie van Johannes is die Overwinning er al, nog voor Jezus zijn stervensuur nadert. En nog voor wij die eindoverwinning van Jezus zelf in ons leven als christenen – volgelingen van Jezus – mogen ervaren.

Uit; Het dagelijks Evangelie


 

Maria Middelares en Mede-Verlosseres

Boodschappen van Maria

MARIA MIDDELARES

NPVS-A-Standard

Bewerking door pastoor Geudens voor de website Legioen Kleine Zielen: www.hetlegioenkleinezielen.wordpress.com

MEDE-VERLOSSERES

Een kind met een goed karakter houdt van zijn moeder. Een echte christen moet dus wel houden van de H. Maagd, over wie Jezus in de ‘Boodschap’ zegt dat Ze: “Zijn moeder is en de onze.” 3.12.66

In de catechismus leerden we dat Maria de Moeder van God is en dat bijgevolg aan haar goddelijk Moederschap haar andere voorrechten ontspringen: haar Onbevlekte Ontvangenis, haar Opneming ten Hemel. Drie geloofswaarheden, die men niet kan ontkennen, zonder in ketterij te vervallen.

De ‘Boodschap van de Barmhartige Liefde’ legt speciale nadruk op een titel, die wij graag aan Maria toekennen, en die nog niet vastgelegd werd in een dogma: Maria Medeverlosseres. Doordat Maria actief heeft meegewerkt aan onze verlossing als Medeverlosseres, onze Moeder is geworden, en daardoor Middelares van alle genaden. Zij oefent haar Moederschap uit en komt…

View original post 3.569 woorden meer

Boodschappen van de Heilige Maagd Maria aan Zuster Elena Aiello (1895-1961)

bid 24 uur

De Zalige Elena Aiello (1895-1961)
Mystica, gestigmatiseerde, offerziel, profetes en stichteres van de Minieme tertiarissen van de Passie van onze Heer Jezus Christus.

Sommige heiligen leiden een heldhaftig heilig leven op een gewone manier en sommigen op een buitengewone manier. Zuster Elena Aiello, die de stichteres is van de Minim tertiarissen van het Lijden van Onze Heer Jezus Christus, een contemplatieve ziel en een martelaar in haar lijden, leidde haar leven op beide manieren en het is door haar naastenliefde dat haar ware grootsheid werd bereikt.

Ze was goed gekend in Italië en grote delen van Europa en had veel bezoekers.

Elena Aiello werd geboren in Montalto Uffugo [Consenza], Italië op Heilige Woensdag tijdens de Goede Week op 10 april 1895. Haar ouders waren Pasquale Aiello en Teresa Paglilla. Tijdens de Processie van Rogations, bad haar moeder  om de genade voor het krijgen van een kindje, een meisje, en indien haar gebed…

View original post 4.786 woorden meer

De grenzeloze liefde van Jezus voor de vereerders van Zijn heilige Wonden

PastoorGeudens.com : De Gezellen en Gezellinnen van de Gekruisigde en Verrezen Jezus en Maria Onbevlekt Ontvangen zullen voor Mij een grenzeloze weg van heiliging en apostolaat openen: de weg van mijn Wonden. Deze weg staat niet alleen open voor de zielen die aan Mij zijn toegewijd, maar ook voor hen die op dit ogenblik ver verwijderd zijn van het geloof.” “Mijn Wonden trekken de zielen naar mijn Koninkrijk, zoals een magneet ijzer aantrekt.”  


 

De barmhartigheid en de gerechtigheid van God

bid 24 uur

De barmhartigheid en de gerechtigheid van God

Verering van de goddelijke Barmhartigheid volgens de openbaringen aan de zalige zuster Faustina

IMG_Jezus

Jezus zei tot zuster Faustina:

“Voordat Ik als rechtvaardige Rechter verschijn, kom Ik eerst nog als Koning van Barmhartigheid. Voordat de dag van de gerechtigheid aanbreekt, zal er aan de hemel en op de aarde een teken zijn. Dan zal aan de hemel het teken van het Kruis verschijnen: uit elke wonde van mijn handen en voeten zullen lichtstralen tevoorschijn komen, die voor korte tijd de aarde verlichten. Dit zal geschieden, korte tijd voor de laatste dag.”


Inhoud

-De barmhartigheid en de gerechtigheid van God
-In het vagevuur
-Afdaling in de hel
-Blik in de hemel
-Verering van de goddelijke Barmhartigheid
-Het genadebeeld van de barmhartige Jezus
-De noveen tot de goddelijke Barmhartigheid
-Het feest van de goddelijke Barmhartigheid
-De rozenkrans van de goddelijke Barmhartigheid
-Toewijding aan de barmhartige Jezus
-Lofprijzing van…

View original post 7.172 woorden meer