Ik ben weer gaan schrijven

Schrijven over geloof en ervaring, verantwoordelijkheid en mens-zijn

Ik ben weer gaan schrijven.
Niet omdat alle vragen zijn opgelost, maar juist omdat ze mij blijven aanspreken. Omdat ze mij niet loslaten. Misschien herken je dat wel: vragen die blijven knagen, ook terwijl je studeert, plannen maakt, vooruit wilt.

Mijn schrijven groeit uit twee werelden die bij mij samenkomen: het priesterschap en mijn ervaring als arbeidstherapeut. Dat lijkt misschien een vreemde combinatie, maar in beide gaat het om dezelfde vraag:
wat helpt een mens om werkelijk te leven, van binnenuit?

Ik probeer geestelijk welzijn en existentieel geluk niet uit elkaar te trekken. Ze horen bij elkaar. Het gaat om één mens, één leven, één verantwoordelijkheid — ook vandaag, midden in een complexe samenleving.

In dat zoeken laat ik mij inspireren door drie denkers: Anna Terruwe, Maurice Zundel en Viktor Frankl.
Zij komen, elk vanuit een andere hoek, tot een verrassend eensluidend inzicht:
een mens wordt pas echt zichzelf wanneer hij niet leeft vanuit controle, prestatie of bezit, maar vanuit relatie tot God en innerlijk bekering. Je wordt persoon, niet door macht, maar door liefde.

Leven met toekomst

Wat daarbij doorslaggevend is, is toekomstgerichtheid.
Leven is meer dan reageren op omstandigheden. Het is leven vanuit roeping: het besef dat jouw bestaan nog iets van je vraagt. Dat jij wordt aangesproken — door anderen, door het leven zelf, misschien door God.

Zin ontstaat dan niet doordat alles lukt, maar doordat jij antwoord geeft op wat jou wordt toevertrouwd. Zelfs in momenten van mislukking, verlies of twijfel kan zo iets nieuws geboren worden. Juist daar kan een mens groeien.

Dat raakt aan verantwoordelijkheid.
Het verleden ligt vast — maar het is niet dood. Het goede blijft bewaard. Wat fout liep, kan worden verzoend en omgevormd. De toekomst daarentegen staat open. Zij wordt jou toevertrouwd. Elke keuze, hoe klein ook, doet ertoe. Dat is geen last, maar een bron van hoop.

Waarom schrijven?

Vanuit die overtuiging is schrijven voor mij geen hobby en geen zelfexpressie. Het is een dienst. Een manier om wat in ontmoetingen, kwetsbaarheid en trouw is gegroeid, door te geven. Om woorden te vinden die anderen kunnen helpen hun eigen weg te verstaan.

Schrijven sluit het verleden niet af.
Het opent ruimte voor toekomst — voor jou, voor de Kerk, voor de wereld.
En uiteindelijk: voor God, die ons telkens opnieuw vertrouwt.

Pastoor Geudens
12 januari 2026