Ik ben weer gaan schrijven

Schrijven als roeping – zingeving op het snijvlak van priesterzijn, arbeidstherapie en persoonlijke verantwoordelijkheid

Inleiding

Ik ben weer gaan schrijven, niet omdat de vragen zijn opgelost, maar omdat zij mij blijven aanspreken in mijn roeping. Dit schrijven wortelt in de spanning én samenhang tussen mijn priesterlijk dienstwerk en mijn arbeidstherapeutische ervaring. Het is een poging om geestelijk welzijn en existentieel geluk niet gescheiden te benaderen, maar te verstaan als twee dimensies van één en hetzelfde mens-zijn, zoals het zich aandient in het pastoraat van vandaag.

In deze benadering laat ik mij leiden door de weerhoudende liefde van Anna Terruwe, door het theologisch personalisme van Maurice Zundel, en door het existentieel getuigenis van Viktor Frankl. Hun werk convergeert in één fundamenteel inzicht: de mens wordt pas werkelijk persoon waar hij niet leeft vanuit zelfhandhaving, beheersing of bezit, maar vanuit gave en relatie. Daar wordt hij subject — niet door macht, maar door liefde.

Toekomstgerichtheid en verantwoordelijkheid

Van beslissend belang is het herstel van toekomstgerichtheid. Leven sub specie futuri betekent leven vanuit roeping: het besef dat het bestaan de mens nog toekomt in een opdracht, een relatie of een getuigenis. Zin ontstaat dan niet uit omstandigheden of succes, maar uit het innerlijke antwoord op een aangesproken-zijn. Zelfs in situaties van ontlediging, verlies of falen kan zo een nieuwe geboorte van de persoon plaatsvinden.

Deze visie raakt aan de kern van menselijke verantwoordelijkheid. Het verleden ligt vast, maar is niet verloren; het blijft bewaard en aanspreekbaar. Het goede blijft gedragen, het onvoltooide kan worden verzoend (sacrament van boete en verzoening) en omgevormd. De toekomst daarentegen staat open en wordt de mens toevertrouwd. Elke beslissing, hoe gering ook, draagt blijvende betekenis. Dat besef heeft een bron van hoop: het bevestigt dat de toekomst — van onszelf en van de mensen die ons zijn toevertrouwd — in zekere zin mede afhangt van de keuzes die wij vandaag maken.

Schrijven als pastorale dienst

Vanuit dit perspectief wordt schrijven geen vorm van zelfexpressie, maar een pastorale daad. Het is een wijze van dienstbaarheid waarin innerlijke vrijheid, weerhoudende liefde en toekomstgericht handelen samenkomen. Door te schrijven wordt wat in ontmoeting, lijden en trouw gestalte heeft gekregen, behoed voor de vergankelijkheid en vruchtbaar gemaakt voor anderen.

Zo is schrijven geen afsluiten van het verleden, maar deelname aan een toekomst die telkens opnieuw wordt toevertrouwd — aan de mens, aan de Kerk en uiteindelijk aan God.

Pastoor Geudens
priester en arbeidstherapeut
12 januari 2026