Ruimte voor waarheid, rouw en genezing
Een christelijk verstaan van abortustrauma
Wie te maken heeft gehad met abortus, draagt vaak méér dan een herinnering aan een ingreep. Veel mensen dragen een innerlijke last: een verwevenheid van verlies, schuld, schaamte, zwijgen, morele verwarring en een diep gevoel van eenzaamheid. Abortus laat zelden “niets” na. Dat geldt voor vrouwen en mannen, voor wie besliste en voor wie meedroeg, voor wie sprak en voor wie zweeg.
Deze tekst wil geen oordeel vellen, geen schuld vergroten en geen wonden openrijten. Zij wil helpen verstaan, dragen en genezen — in waarheid én in barmhartigheid. De christelijke traditie spreekt hier niet als aanklager, maar als getuige van een God die het leven bewaart en wonden heelt. Pro-life is in deze context geen ideologische stellingname, maar een geneesweg: een weg die het verlies erkent, het leven ernstig neemt en ruimte opent voor verzoening.
1. Abortus als existentieel breukmoment
Voor veel mensen wordt abortus later ervaren als een breukmoment in hun levensverhaal. Zelfs wanneer de beslissing destijds als noodzakelijk of onvermijdelijk werd beleefd, kan zij later diepe innerlijke spanningen oproepen. Er ontstaat soms een conflict tussen wat men heeft gedaan en wat men ten diepste weet of voelt.
Dit raakt niet alleen aan herinneringen, maar aan identiteit: aan moederschap of vaderschap, aan vertrouwen in zichzelf en aan het vermogen om verlies toe te laten. De pijn wordt vaak groter door stilte of doordat er geen woorden zijn om te rouwen. De Kerk kan hier alleen geloofwaardig spreken wanneer zij deze complexiteit erkent en niet vereenvoudigt wat diep menselijk en kwetsbaar is.
2. Menselijke waardigheid als dragende grond
De christelijke visie op de mens begint niet bij keuzes of prestaties, maar bij waardigheid. De mens is waardig omdat hij door God is geschapen en gewild — zonder uitzondering. Dat geldt voor het ongeboren kind, maar ook voor jou, hier en nu, met jouw geschiedenis.
Voor wie abortustrauma draagt, is dit van beslissend belang: je waardigheid is niet verminderd door wat is gebeurd. Je leven is niet “minder”. Juist waar schuld en schaamte knellen, moet deze waarheid opnieuw gehoord worden. Genezing begint niet bij beoordeling, maar bij het herstellen van waardigheid.
3. Geweten en innerlijke verwonding
Veel mensen ervaren na abortus geen harde morele veroordeling, maar een innerlijke verwonding. Dat kan zich uiten in onrust, zelfverwijt, vermijding of emotionele verharding. Het geweten is dan geen aanklager, maar een gekwetste plek waar waarheid en pijn elkaar raken.
Het christelijk geloof ziet het geweten als een plaats van ontmoeting met waarheid — niet iets wat uitgeschakeld moet worden, maar iets wat genezing nodig heeft. Ontkenning helpt niet; veroordeling evenmin. Waar het geweten serieus genomen wordt, kan waarheid bevrijdend worden in plaats van verpletterend.
4. Maria – een ruimte waar verlies mag bestaan
In de christelijke traditie is Maria geen symbool van afstandelijke perfectie, maar van ontvankelijkheid en trouw in lijden. Zij draagt het leven zonder voorwaarden en blijft bij haar Zoon tot onder het Kruis. Daar “verwerkt” Zij het verlies niet, maar doorleeft Zij het.
Voor wie abortustrauma draagt, biedt Maria geen vergelijking, maar ruimte. Zij staat niet tegenover je, maar naast je: als iemand die weet wat het is om leven te dragen én te verliezen. Bij Haar mag verdriet bestaan zonder uitleg, rouw zonder oplossing.
5. Jozef – bescherming na het falen
Jozef verschijnt als een stille, maar diepe figuur. Hij beschermt het leven zonder controle en zonder zekerheid. Zijn betekenis reikt verder: hij laat zien dat verantwoordelijkheid niet ophoudt waar men tekortgeschoten is.
Voor wie betrokken was bij abortus kan Jozef helpen om verantwoordelijkheid opnieuw te verstaan — niet als zelfveroordeling, maar als zorg dragen ná het falen. Genezing betekent niet terugdraaien wat is gebeurd, maar leren dragen wat nu is toevertrouwd: het eigen leven, relaties en het rouwproces zelf.
6. Het Kruis – waarheid zonder verplettering
Het christelijk geloof plaatst het lijden niet buiten beeld, maar in het hart van zijn belijdenis: het Kruis. Het Kruis spreekt waarheid — het ontkent het kwaad niet — maar het doet dat zonder te vernietigen. Christus draagt schuld, verlies en verlatenheid zonder de mens af te schrijven.
Voor abortustrauma is dit beslissend. Het Kruis zegt niet: “het maakte niets uit”, maar ook niet: “je bent verloren”. Het zegt: dit mag bij Mij komen. Waar het leven werd verworpen, opent het Kruis een weg van rouw, vergeving en nieuwe aanvaarding van het bestaan.
7. Hoop die waarheid niet vermijdt
De Kerk durft te spreken over abortus als een moreel kwaad, maar wendt zich tegelijk met woorden van hoop tot wie ermee worstelt. Niet door te minimaliseren wat is gebeurd, maar door te zeggen: er is barmhartigheid, er is toekomst, er is een Vader die wacht.
Dat is geen tegenstelling, maar een sleutel: alleen waar waarheid wordt erkend, kan vergeving werkelijk genezen. Alleen waar schuld niet wordt ontkend, kan zij worden losgelaten.
8. Gekend vóór en na de breuk
De Bijbel spreekt met grote tederheid over het begin van het leven, maar ook over mensen die gebroken verdergaan. God kent de mens in de moederschoot — en Hij blijft kennen ná de breuk.
Voor wie abortustrauma draagt, is dit essentieel: God kent niet alleen het leven dat verloren ging, maar ook jou, vandaag. Hij trekt zich niet terug uit pijnlijke geschiedenis. Het Evangelie begint in kwetsbaarheid en eindigt in Verrijzenis — niet door ontkenning, maar door trouw.
Slot – een weg die gedragen kan worden
Als je dit draagt, wil deze tekst dit zeggen: je hoeft dit niet alleen te dragen. Je waardigheid is niet verloren. Je pijn mag bestaan. Er is een weg van genezing die waarheid en barmhartigheid samenhoudt. Pro-life betekent hier niet veroordelen, maar bij het leven blijven — ook wanneer het leven gewond is.
Voor wie verlangen voelt naar gesprek, begeleiding of een weg van innerlijk herstel:
👉 www,rachelsvineyardnederland.com/
