‘Nog vóór mijn begin‘ – Jack Geudens

Nog vóór er tijd was voor mij,
vóór dagen zich aaneenregen en namen kregen,
was mijn leven al opgenomen in Gods gedachte —
niet als lichaam,
niet als bestaand ik,
maar als door Hem gewilde mogelijkheid.

Niet vluchtig, niet voorlopig.
Ik werd niet bedacht omdat er ruimte over was,
maar omdat liefde ruimte máákt.

Er waren nog geen woorden,
zelfs geen herinnering.
Nog geen ik dat iets kon ervaren.
En toch was er een dragende rust —
niet omdat ik al bestond,
maar omdat ik gekend was.

Daar, vóór mijn ontstaan,
was ik niet nuttig en hoefde ik niets te bewijzen.
Ik was eenvoudig gewild.

---

Intermezzo — Jeremia 1,5

“Nog vóór Ik je vormde in de moederschoot,
kende Ik je.”

Dit kennen duidt geen voorafgaand bestaan aan,
maar een voorafgaande liefde.
Geen herinnering aan wat reeds was,
maar een goddelijk willen dat tot bestaan roept.

Er was nog geen ik dat kon spreken,
want persoon-zijn ontstaat pas in de tijd.
Toch was mijn leven niet ongedacht:
in Gods kennen was ik aanwezig
als gewilde mens,
door God geroepen en geliefd kind.

Ik werd niet eerst gevormd
en daarna gekend,
maar gekend
opdat ik gevormd zou worden.

---

God zag mijn komst
niet als toeval in de tijd,
maar als antwoord op een nood
die ik zelf nog niet kende.
Hij voorzag mijn plaats,
niet als een lege stoel die opgevuld moest worden,
maar als een stem die nog moest klinken.

Toen ik nog geen embryo was,
nog geen begin had in de schoot van mijn moeder,
was mijn leven al aangesproken.
Er lag een opdracht klaar,
niet als last, maar als belofte:

word wie je bent.

Met mijn leven werden gaven meegegeven —
geen perfecties, maar mogelijkheden.
Talenten niet om te bezitten,
maar om te laten werken.
Niet om mij boven anderen te verheffen,
maar om dienstbaar te worden
aan wat groter is dan ikzelf.

Ik werd niet gestuurd met een draaiboek,
maar met vertrouwen.
Niet met zekerheid,

maar met roeping.

En toen pas begon de tijd.
Toen werd ik klein, kwetsbaar, bijna onzichtbaar.
Een begin dat niemand kon zien,
maar dat door God al gekend was
vóór het begon.

Hij kende mij
vóór ik mijzelf kon kennen.
Hij voorzag mij
vóór ik iets kon vragen.
Hij beminde mij
vóór ik kon antwoorden.

Daarom hoef ik mijn bestaan niet te rechtvaardigen.
Ik hoef niet eerst iets te worden
om te mogen zijn.

Mijn leven is geen toeval
dat achteraf betekenis zoekt,
maar een betekenis
die van tevoren werd toevertrouwd.

En elke dag die volgt,
is geen poging om mijzelf te bewijzen,
maar een uitnodiging
om langzaam tevoorschijn te komen
uit die eerste, stille roeping
waarin ik gekend was —
van vóór mijn begin.

---

Eindnoot: Deze tekst veronderstelt geen pre-existentie van de menselijke persoon. Het “gekend-zijn” vóór de vorming verwijst naar Gods eeuwige kennen en willen, niet naar een reeds bestaand subject. Persoon-zijn ontstaat in de tijd, door schepping en ontvangen-zijn; het voorafgaande kennen duidt een goddelijke intentie en roeping aan die aan het ontstaan voorafgaat, niet een voorafgaand bestaan.