Rachel’s Vineyard – Genezing na abortus

Rachel’s Vineyard (Rachels Wijngaard)

Rachel’s Vineyard is een veilige plek waar mensen hun leven opnieuw kunnen oppakken na het trauma van abortus. De genezingsweekenden en driedaagsen bieden een ondersteunende, vertrouwelijke en niet-veroordelende omgeving waarin vrouwen én mannen pijnlijke post-abortieve gevoelens kunnen verwerken.

Rachel’s Vineyard helpt deelnemers om Gods liefde en barmhartigheid op een diepgaande manier te ervaren. Het is een plek waar mannen en vrouwen – vaak voor het eerst – hun meest verborgen gevoelens rond abortus onder woorden kunnen brengen en delen met anderen.

Rachel’s Vineyard is een plaats van verzoening. Mensen die lange tijd boosheid, schuld of zelfverwijt hebben meegedragen, ontdekken hier de weg naar vergeving. Er ontstaat ruimte voor innerlijke vrede. Levens worden hersteld. Hoop en nieuwe betekenis voor de toekomst komen opnieuw in zicht.

Een Rachel’s Vineyard-weekend of driedaagse biedt de mogelijkheid om afstand te nemen van de dagelijkse druk van werk en gezin. In die rust kan men zich, begeleid en zonder oordeel, richten op een ingrijpende periode uit het eigen leven.

Deze tijd van afzondering geeft ruimte om het rouwproces echt aan te gaan en stil te staan bij alle manieren waarop abortus het leven heeft geraakt. Tijdens het programma worden krachtige oefeningen aangereikt die helpen om verdriet en pijn onder woorden te brengen. Ze bevorderen verbondenheid tussen deelnemers en openen het hart voor de helende liefde van God.

De oefeningen ondersteunen deelnemers bij het aanvaarden van vergeving – voor zichzelf en naar anderen toe. Ook is er ruimte om de band met de geaborteerde kinderen te erkennen, te herstellen en hen te herdenken.

Een Rachel’s Vineyard-weekend of driedaagse vraagt moed en inzet. Het is een intens proces, maar voor wie bereid is deze weg van rouw en verwerking te gaan, ligt genezing binnen bereik. Deelnemers kunnen betekenis vinden in wat er is gebeurd en ervaren hoe God deze pijnlijke ervaring kan omvormen tot een bron van hoop, vrijheid en vrede.

Rachel’s Vineyard wordt gedragen door mensen die diep aanvoelen hoe kostbaar het leven is. Zij erkennen het verlies van dit onvervangbare leven en het verdriet dat ontstaat door het gemis van iemand die zo nauw met ons verbonden was.

Rachel’s Vineyard wil mensen helpen die hun weg zoeken door een rouwproces dat volkomen menselijk en begrijpelijk is. Verdriet en rouw zijn noodzakelijke fasen om opnieuw verder te kunnen leven. Wanneer dit proces zijn ruimte heeft gekregen, kan er werkelijk een nieuw begin ontstaan.

Info en Contact

Verdere informatie met mogelijkheid tot contact: www.rachelsvineyardnederland.com

jan 11

Viktor Frankl: Het ultieme voorbeeld van in je kracht staan

Viktor Frankl: Het ultieme voorbeeld van in je kracht staan

David de Kock & Arjan Vergeer

Soms zitten in de grootste gruwelen ook de grootste lessen. Dat leren we van Viktor Frankl, een Joodse psychiater die in de Tweede Wereldoorlog wordt gedeporteerd naar verschillende concentratiekampen. Zijn vrouw Tilly wordt vermoord. Zijn ouders worden vermoord. En Victor Frankl overleeft. Hoe is het mogelijk om op zo’n moment in eigen kracht te staan?

Dat gaat niet bepaald vanzelf in zo’n kamp. Gevangenen worden elke dag mishandeld. Er is veel te weinig eten en elke dag opnieuw moet hij uren en uren dwangarbeid doen, in de Tsjechische zomerhitte en de Poolse kou. Het leven lijkt hem volkomen zinloos. Hij ziet het om zich heen gebeuren, hoe door de vernietigende kracht van de Nazi-misdaden alle wil om te leven langzaam verdampt. Na de eerste schok van nieuwe gevangenen als ze zien waar ze zijn terechtgekomen, worden ze vervolgens één voor één opgevreten door het donker – de apathie, de moedeloosheid, de onverschilligheid. Als je zo hard wordt aangevallen, waarom zou je dan nog terugvechten?

Zij staan in hun kracht

Bij Viktor Frankl gebeurt iets anders. Ook in zo’n kamp is hij nog steeds psychiater en die bril zet je nooit helemaal af. Hij begint zijn medegevangenen te observeren. En op een dag valt hem wat op.

Er lopen gevangenen rond, door de barakken, slenterend over het kamp, om anderen op te vrolijken en te troosten. Ze schenken hun laatste korst brood, waar ze zelf misschien wel uren voor hebben moeten werken, aan anderen. Iedereen leeft onder enorme stress, voedseltekort en slaapgebrek en hoewel het lijkt alsof je maar op één manier op deze omstandigheden kunt reageren, doen deze mannen het tegenovergestelde. Zij staan in hun kracht.

Keuzevrijheid, is onze grootste kracht

In zijn boek De Zin van het Bestaan schrijft Frankl: “Hun aantal was wellicht klein, maar toch hebben deze mannen overtuigend bewezen dat één ding de mens niet kan worden ontnomen: de allerlaatste menselijke vrijheid – de keuze om onder alle omstandigheden zijn eigen houding te bepalen en zijn eigen weg te kiezen.”

Terug in zijn barak ontdekt hij dat er veel mensen zijn die hem iets aan willen doen. Bewakers komen hem mishandelen, andere gevangenen stelen zijn laatste spullen. Elke dag is gevaarlijk en het is altijd onzeker of hij er morgen nog is.

Dan neemt hij een onwaarschijnlijk krachtig besluit. Hij zegt: niemand kan mij kwetsen. Ze kunnen me op allerlei manieren proberen pijn te doen, maar ik ben de enige die bepaalt of het me raakt. Alles wat er buiten me gebeurt, hoeft niet te beïnvloeden hoe ik mij vanbinnen voel. Tussen de prikkels van buitenaf en mijn reactie daarop, ligt de menselijke vrijheid om te kiezen. Die keuzevrijheid, is onze grootste kracht.

Hij staat op en begint er over te vertellen. Zijn barak komt tot leven. Bewakers komen luisteren.

En Viktor Frankl leeft.

Bron

jan 11

De mens is geen project

De mens is geen project

Vrijheid die ontstaat in ontmoeting met anderen en met God

Waarom dit thema? Veel jongeren en volwassenen leven vandaag met het gevoel dat zij zichzelf voortdurend moeten waarmaken. Studie, werk, relaties en zelfs zingeving lijken projecten te worden waarin men moet slagen. Dat leidt niet zelden tot uitputting, schuldgevoel en innerlijke onrust. Dit artikel nodigt uit tot een ander perspectief: mens-zijn begint niet bij prestatie, maar bij openheid om aangesproken te worden. Vrijheid groeit niet door druk, maar in ontmoeting — met anderen, met jezelf en met God.

Tijdens een gesprek met een collega-pastoor kwam de naam van Anna Terruwe (1) ter sprake. Zijn reactie was kort: “Maar dat is toch achterhaald? Dat heeft vandaag geen betekenis meer.” Die opmerking bleef me bij. Niet omdat ze scherp of onvriendelijk was, maar omdat ze iets verwoordt wat veel mensen vandaag denken: dat inzichten die enkele decennia oud zijn automatisch hun waarde verliezen in een snel veranderende wereld.

Toch geloof ik dat deze conclusie te snel wordt getrokken. Niet omdat Terruwe onfeilbaar zou zijn, en ook niet omdat haar werk een allesverklarend model biedt, maar omdat haar kerninzicht — dat een mens leeft van ontvangen bevestiging — verrassend actueel blijft. Zeker wanneer we dit inzicht lezen in samenhang met het denken van Maurice Zundel en Viktor Frankl.

Terruwe vertrekt niet vanuit theorie, maar vanuit wat zij bij mensen zag gebeuren. Mensen raken niet alleen vast door verkeerde keuzes, maar ook doordat zij innerlijk geen ruimte ervaren. Ze moeten voortdurend presteren, zichzelf bewijzen en voldoen aan verwachtingen. Wie nooit echt bevestigd is, probeert zichzelf te dragen — en dat put uit. Dat inzicht vraagt geen geloof om waar te zijn. Tegelijk raakt het aan iets wat diep in het christelijk mensbeeld besloten ligt.

Zundel (2) verwoordt dit theologisch: de mens is geen project dat zichzelf moet maken. Hij wordt zichzelf doordat hij ontvangt. Persoon-zijn is niet iets wat je produceert, maar iets wat ontstaat in relatie — wanneer je wordt aangesproken, gezien en geliefd. Religie wordt problematisch zodra zij deze beweging omkeert en de mens opsluit in plicht, verdienste of zelfhandhaving.

Ook Frankl (3) komt, vanuit een heel andere context, tot een vergelijkbare conclusie. Na alles wat hij meemaakte in de concentratiekampen benadrukt hij dat een mens niet leeft van succes of zelfontplooiing, maar van zin. Zin is geen product dat je maakt; zij komt je tegemoet en vraagt om een antwoord. Vrijheid betekent dan niet “alles kunnen doen”, maar innerlijke ruimte om je tot die zin te verhouden.

Vanuit dat perspectief wordt duidelijk waarom het idee van bevestiging zo belangrijk is. Een mens kan pas verantwoordelijkheid dragen wanneer hij eerst mag bestaan. Pas wie zich gezien weet, durft zichzelf te geven. Dat verklaart ook waarom goedbedoelde morele aansporingen soms averechts werken. Woorden als “je moet vertrouwen” of “je moet vergeven” zijn waar, maar kunnen mensen blokkeren wanneer zij geen innerlijke bodem hebben om ze te dragen.

Terruwe en later Conrad Baars spreken daarom over weerhoudende liefde: liefde die zich niet opdringt, niet forceert en rekening houdt met wat de ander kan ontvangen. Dat klinkt misschien voorzichtig, maar het vraagt juist veel innerlijke kracht. Ook hier sluit Zundel aan: God is geen macht die overweldigt, maar een aanwezigheid die ruimte laat. De menswording van Jezus laat dit zien: God komt nabij zonder te breken.

Sommigen vrezen dat zo’n benadering te “soft” is. Maar wie eerlijk kijkt naar verandering bij mensen, ziet iets anders. Mensen groeien niet duurzaam door schaamte of druk, maar doordat zij opnieuw toegang krijgen tot hun waardigheid. Vergeving, bijvoorbeeld, is geen truc en geen beslissing uit pure wilskracht. Zij groeit wanneer iemand niet wordt herleid tot zijn fouten, maar weer toekomst mag zien.

Is Terruwe dan achterhaald? Natuurlijk veranderen taal, context en onderzoek. Maar haar centrale vraag blijft brandend actueel: hoe wordt een mens innerlijk vrij om lief te hebben? In een cultuur waarin identiteit vaak samenvalt met prestatie, uiterlijk of succes, is dat geen vraag uit het verleden, maar uit het hart van vandaag.

Het pastoraat — en breder: iedere vorm van mensgerichte begeleiding — kan zich daarom niet beperken tot regels of adviezen. Het moet ook een ruimte zijn waar iemand weer mens mag worden. Waar je niet eerst hoeft te bewijzen dat je de moeite waard bent. Waar waarheid niet wordt losgelaten, maar ook niet wordt gebruikt om te breken.

Als dat “achterhaald” zou zijn, dan is ook het evangelie achterhaald. Maar wie vandaag luistert naar studenten, jonge professionals en zoekende mensen, merkt: precies hier raken geloof, leven en psychologie elkaar. Niet als systeem, maar als uitnodiging om mens te worden — in vrijheid, relatie en zin.

Pastoor Geudens (priester en arbeidstherapeut)
Smakt, 11 januari 2026