Ik wil maar zeggen: een parochie wordt alleen maar vernieuwd als ze van een kletsende een biddende gemeenschap wordt, als de tegenwoordigheid van de Heer er centraal staat. In dat verband is aanbidding van het heilig Sacrament zeer belangrijk. Het bewustzijn dat de Heer tegenwoordig is, leidt tot gebed en dat gebed verandert de harten van mensen en opent een gemeenschap om missionair, evangeliserend, open naar nieuwe mensen te zijn.
Toen ik priester was gewijd, kwam ik terecht in een stadsparochie. Toentertijd, bijna veertig jaar geleden, zat de kerk nog aardig vol, al was de teruggang allang duidelijk merkbaar. Er kwamen tussen acht- en negenhonderd mensen naar de heilige Mis, maar daarvan was maar een dertigtal beneden de vijftig à vijfenvijftig. Ik kon dus duidelijk zien waar het naar toe zou gaan en dat vond ik soms bijna deprimerend: je wilt als jonge priester een geloofsgemeenschap opbouwen, niet het stervensproces van de gemeenschap begeleiden.
Hoe kan ik hier iets opbouwen?
Natuurlijk kwam daarmee de vraag bijna dwingend op me af: Hoe kan ik hier iets opbouwen? Ik hield mezelf al gauw voor – en dat ben ik sindsdien blijven doen – dat het altijd gaat om het zaaien van het goede zaad, maar dat het niet aan mij is om te bepalen waar en hoe het vrucht zal dragen.
Don Guido Bortoluzzi, een Italiaanse priester, staat vooral bekend om zijn controversiële werk “Genesi Biblica”, waarin hij beweert goddelijke openbaringen te hebben ontvangen over de oorsprong van de mens en de aarde. Volgens zijn visioenen, die hij tussen 1968 en 1974 ontving, biedt zijn werk een alternatieve kijk op de scheppingsverhalen uit de Bijbel.
Recente discussies en presentaties over zijn werk richten zich vaak op kritische evaluaties en de impact ervan op hedendaagse theologische en wetenschappelijke debatten. Een recent kritische presentatie op YouTube bespreekt de inhoud van zijn openbaringen en hoe deze afwijken van de traditionele Bijbelse interpretaties (youtube) (youtube).
Daarnaast zijn er ook persoonlijke getuigenissen en herinneringen van mensen die Don Guido kenden. Renza Giacobbi, een van zijn nauwe vertrouwelingen, heeft bijvoorbeeld geschreven over zijn leven en zijn overtuigingen. Ze benadrukt zijn nederigheid, zijn diepe geloof en zijn overtuiging dat zijn visioenen uiteindelijk door anderen zouden worden begrepen en geaccepteerd (Pastoor Guido & Prof. Renza).
Als je meer wilt weten over Don Guido Bortoluzzi en zijn werk, kun je de volgende bronnen raadplegen:
De zuster zegt: “Lieve vrienden van Medjugorje, vandaag is het de 43ste verjaardag van de verschijningen in Medjugorje op 25 juni 1981. Toen hebben de zes zieners voor het eerst met de Moeder Gods gesproken, waardoor deze dag de verjaardag van de verschijningen is geworden. Dit jaar was er iets heel bijzonders: de Moeder Gods nodigde ons uit om negen dagen lang te bidden voor vrede in de wereld, en om negen dagen lang naar de Verschijningsberg te gaan vanaf 22 uur. Elke keer hebben we de drie rozenkransen gebeden: de blijde, droevige en glorievolle. We overwogen een boodschap en baden tussendoor ook steeds het gebed van Sint Franciscus voor de vrede. Elke dag volgden meer mensen deze oproep van de Moeder Gods, en elke dag werd de gebedsatmosfeer intenser en mooier.
De Moeder Gods bad altijd in haar moedertaal, het Aramees, voor ons allen. Een jonge vrouw uit Argentinië vertelde mij aan het einde van deze dagen: “Weet je, misschien wil de Moeder Gods ons voorbereiden op iets bijzonders. Ze heeft bij elke verschijning voor ons gebeden alsof ze ons kracht wil geven en ons uitzendt de wereld in, zodat wij haar lichten in deze wereld kunnen zijn.” Deze gedachte raakte mij bijzonder en ik heb erover nagedacht. Ja, de Moeder Gods wil ons versterken, ze leidt ons altijd naar haar zoon Jezus, die de vrede is.
In de boodschap staat ook dat zij op een speciale manier bij ons is en dat ze haar moederlijke zegen van vrede brengt. De Moeder Gods toont ons hoe vrede in ons hart, in mijn hart en in jouw hart, kan groeien en dat wij dragers van vrede in deze wereld moeten worden. Ze weet dat als onze harten niet in vrede zijn, als onze harten niet bij God zijn, we die diepe vrede niet kunnen hebben. Heilige Augustinus zei: “Onrustig is mijn hart, tot het rust vindt in U.”
Tijdens de noveen liet ze ons zien hoe we die vrede in ons hart kunnen vinden door gebed. In de boodschap zegt ze daarom: “Lieve kinderen, bid, bid, bid, want gebed is het fundament van jullie vrede. Open jullie harten en geef God de tijd zodat Hij jullie vriend kan zijn. Ja, als we steeds weer naar God toe gaan, als we tijd nemen voor deze bijzondere relatie, deze bijzondere vriendschap en bidden, dan schenkt Hij ons vrede in ons hart.”
Ook het gebed op de Verschijningsberg werd elke dag dieper en men voelde hoe het de harten van mensen veranderde. Gebed is het fundament van vrede. Dus laten we bidden. Als we onrustig zijn in ons hart, dan bidden we. Als iets moeilijk is, dan bidden we. Als je in een moeilijke situatie in je leven bent, dan bidden we. Als er onvrede, onrust, onrechtvaardigheden in de wereld zijn, dan bidden we. God is een zeer goede vriend die luistert, maar ons ook steeds iets waardevols wil zeggen door in stilte te bidden. Want als we echt deze vriendschap met God opbouwen, kan geen storm die vernietigen.
Laten we deze vriendschap met God aannemen, laten we tijd nemen voor Hem, voor gebed, omdat het het fundament van vrede is. Wees gegroet, Maria, vol van genade, de Heer is met u. U bent gezegend onder de vrouwen en gezegend is de vrucht van uw schoot, Jezus. Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons zondaars, nu en in het uur van onze dood. Amen.”
