voor de godsvrucht tot het Heilig Hoofd van Jezus, zetel van de Goddelijke Wijsheid,
zoals deze wordt voorgesteld in de nagelaten brieven van Teresa Helena Higginson,
aangereikt als geestelijk heilmiddel voor de hedendaagse noden van ongeloof en geestelijke hoogmoed.
Z.E.P. Marcel minderbroeder kapucijn
Woord vooraf
Deze uitgave is geen boek om in één keer door te lezen, maar bedoeld als naslagwerk. Elk artikel vraagt om afzonderlijke aandacht en wil niet alleen overwogen, maar ook innerlijk doorleefd worden. Godsvrucht is geen middel om nieuwsgierigheid te bevredigen en geen religieuze sensatie of nieuwigheid waarvan alles zou afhangen. Zij is genade: een aanbod en een uitnodiging tot een dieper geestelijk leven. Zij helpt om God en zijn wegen beter te leren kennen en biedt houvast in tijden van duisternis — zoals Christus die met de Emmaüsgangers meeging en door hen werd aangeroepen: “Blijf bij ons, Heer.” Dat wenst de schrijver u van harte toe.
Waar in dit boek woorden worden gebruikt als heilig, wonder, profetie, openbare cultus en wil van God, wil de schrijver het oordeel van de Kerk niet vooruitlopen. Met name ten aanzien van een openbare cultus houdt hij zich aan het decreet van 18 juni 1938 van de Heilige Congregatie van het Heilig Officie, waarin een openbare eredienst tot het Heilig Hoofd — zetel of orgaan van de Goddelijke Wijsheid — niet wordt toegestaan. Dit boek wil een theologische en spirituele beschouwing bieden voor persoonlijk gebruik. Wat leer en spiritualiteit betreft, sluit de schrijver zich volledig aan bij de leer van de Kerk, ook wanneer bepaalde formuleringen voor verschillende uitleg vatbaar zouden kunnen zijn.
De citaten uit het leven van Teresa Higginson zijn ontleend aan het boek dat in 1926 in het Engels werd geschreven door Lady Cecil Kerr en in 1932 in het Nederlands werd vertaald door pastoor Th. Kwakman, met kerkelijke goedkeuring. De volledige titel luidt: Teresa Helena Higginson, door Cecil Kerr, uit het Engels vertaald door Th. Kwakman, pastoor, 1933, Uitgeverij Pax, Chasséstraat 6, Den Haag, en Terug ter Orde, Amerikalei 100–110, Antwerpen.
In de inleiding schetst bisschop Ron van den Hout de context en motivering van de toekomstvisie. Hij beschrijft dat:
De visie voortkomt uit een synodale consultatieronde met circa 150 betrokkenen.
De Kerk in Limburg zich in een tijd van snelle maatschappelijke veranderingen bevindt.
Deze tekst geen gedetailleerd plan is, maar een richtinggevend kompas voor de komende 5–10 jaar.
De toekomst vraagt om vernieuwing en moed om samen kleine stappen te zetten in een veranderende Kerk.
2. De uitdagingen van deze tijd
Dit hoofdstuk analyseert de realiteit van de Kerk vandaag:
Geloven is niet meer vanzelfsprekend; ontkerkelijking is doorgedrongen.
De Kerk is een minderheid geworden ten opzichte van de samenleving.
Er zijn nieuwe maatschappelijke problemen (individualisme, crisis, technocratie) die het geloofsleven uitdagen.
Er is echter ook groeiende belangstelling voor zingeving en gemeenschap in delen van de bevolking.
3. Toekomstvisie
Hier wordt de essentie van de visie gepresenteerd: 🕊️ Kerk als kompas
De Kerk wil een moreel en spiritueel kompas zijn voor gelovigen én niet-gelovigen. Hiervoor is nodig:
Christus centraal stellen.
Bieding van richting in een wereld van onzekerheid en versnippering.
Niet louter aanpassing aan de tijd, maar herkenning van tijdsgeest én vasthouden aan evangelische waarden.
4. Enerzijds en anderzijds: verschillen verdragen
Dit deel benadrukt de nodige tolerantie en verdraagzaamheid binnen de Kerk:
Er bestaan verschillende meningen en gevoeligheden binnen de geloofsgemeenschap.
Dit vraagt om een houding van respect én dialoog.
Er moet ruimte zijn voor pluriformiteit zonder identiteit te verliezen.
5. Wat zijn de bouwstenen voor onze Kerk van de toekomst?
Hier worden concrete fundamenten geschetst die de Kerk richting geven:
🔹 Parochie van de toekomst
De parochie ontwikkelt zich tot een netwerk van gemeenschappen:
Kleine groepen (gezin, jongerengroep, gebedsgroep, diaconale initiatieven) verbonden in één geloofsgemeenschap.
Zondagse viering als kernmoment om samen te komen.
Synodaliteit als wezenlijk kenmerk: luisteren, overleg, gezamenlijk onderscheiden.
6. Synodale Kerk
Dit hoofdstuk behandelt hoe de Kerk samen op weg gaat met:
Luisteren naar elkaar, ook naar rand- of onkerkelijk gezinden.
Ambtsdragers en leken die samen verantwoordelijkheid dragen.
Gastvrijheid, rechtvaardigheid en verzoening als praktische uitwerkingen van synodaliteit.
Structuren die veranderen en waar nodig losgelaten worden, met respect voor emoties die zo’n transitie oproept.
7. Zelfbewuste katholieke identiteit
Hier staat centraal wat het betekent om katholiek te zijn:
Identiteit geworteld in Christus en de traditie.
De Kerk wil trouw blijven aan haar bronnen maar ook openstaan voor vernieuwing binnen die traditie.
Het is een oproep tot authentiek christen-zijn in een veranderde samenleving.
Bijlagen
De visie wordt ondersteund door:
Beschrijving van het synodale proces dat tot de tekst geleid heeft.
Nadere uitwerking van de fundamenten van de visie.
Gebeden en reflecties voor de gemeenschap gericht tot de Heilige Geest.
Kernboodschap
De Kerk van Limburg wil een netwerk van levende, synodale geloofsgemeenschappen worden dat vanuit Christus als kompas midden in de samenleving staat — richting gevend, gastvrij en betekenisvol.
De Onbevlekte Ontvangenis van Maria (1) is geen losstaand voorrecht, maar het beginpunt van Haar gehele roeping. Zij raakt aan Haar diepste identiteit als Maagd, Bruid en Moeder en maakt zichtbaar hoe Maria vanaf het eerste ogenblik van Haar bestaan volledig heeft geleefd binnen de ruimte van Gods genade. Wat Zij later zou worden in de geschiedenis van het heil, was Zij reeds in oorsprong: geheel door God ontvangen, door Hem uitgekozen en radicaal op Hem gericht.
Dat Maria onbevlekt is ontvangen, betekent niet dat Zij buiten de mensheid staat, maar dat Zij er ten volle binnen staat zoals God de mens oorspronkelijk heeft bedoeld. In Haar wordt zichtbaar wat het menselijk bestaan is wanneer het niet wordt bepaald door breuk, wanorde en vervreemding, maar door ontvangenheid (2), vertrouwen en overgave. Haar oorsprong ligt niet in een neutrale onschuld, maar in een voorafgaande genade: Zij bestaat vanaf het eerste ogenblik in levende relatie tot God.
Deze oorspronkelijke genade kan alleen worden verstaan vanuit Haar unieke verhouding tot de Heilige Drie-eenheid. Maria is niet eerst Maagd, Bruid of Moeder geworden door menselijke keuze of verdienste, maar door goddelijke uitverkiezing. De Vader heeft Haar van meet af aan gezien als Dochter; de Zoon zou uit Haar vlees aannemen; de Heilige Geest zou zich met Haar liefde verenigen. De Onbevlekte Ontvangenis is daarom geen geïsoleerde ingreep, maar de trinitarische voorbereiding van een leven dat geheel beschikbaar moest zijn voor Gods handelen.
1. Maagdelijkheid als innerlijke eenheid
Als onbevlekt ontvangen is Maria allereerst Maagd: niet uitsluitend in lichamelijke zin, maar in de diepere betekenis van innerlijke eenheid. In Haar bestaat geen verdeeldheid tussen verlangen en gehoorzaamheid, tussen vrijheid en toewijding. Haar maagdelijkheid is de zuiverheid van een hart dat onverdeeld openstaat voor God. Juist daarom kan Zij Bruid worden. Alleen wie niet door zichzelf bezet is, kan zich geheel laten toebehoren aan een Ander.
2. Het bruidschap met God
Haar bruidschap met God vindt zijn wortel in deze oorspronkelijke zuiverheid. De Onbevlekte Ontvangenis is de stille voorbereiding op Haar fiat bij de aankondiging. Wat Zij daar bewust en vrij uitspreekt, leeft reeds onbewust en genadevol in Haar bestaan. Zij is van meet af aan de Bruid die God met al Zijn gaven heeft toegerust, opdat Zijn liefde zich zonder belemmering met de hare kon verenigen.
In Haar wordt zichtbaar dat genade de natuur niet vernietigt, maar voltooit; niet overweldigt, maar uitnodigt. Haar vrijheid wordt niet opgeheven, maar juist mogelijk gemaakt door de genade waarin Zij leeft.
3. Moederschap uit ontvangenheid
Uit dit bruidschap vloeit Haar Moederschap voort. Omdat Zij volledig in de genade leeft, kan Zij de Zoon ontvangen zonder Haar maagdelijkheid te verliezen. Omdat Zij geheel aan God toebehoort, kan Zij leven schenken aan Hem die het Leven zelf is. Haar onbevlekte oorsprong maakt Haar Moederschap niet vanzelfsprekend, maar mogelijk. Zij wordt Moeder niet ondanks Haar maagdelijkheid, maar juist door Haar totale ontvankelijkheid.
4. Maria in het werk van de verlossing
Zo vormt de Onbevlekte Ontvangenis de grondslag van Maria’s plaats in het werk van de verlossing. Zij staat niet naast Christus, maar met Hem verbonden, onmiddellijk na Hem. Zoals Hij de nieuwe Adam is, zo is Zij de nieuwe Eva: niet bron van de zonde, maar begin van het nieuwe leven. In Haar verschijnt voor het eerst sinds de val een mens die geheel leeft uit genade. Daarmee wordt de macht van de zonde principieel doorbroken en wordt de verlossing zichtbaar nog vóór zij historisch voltrokken is.
5. Antropologische en ecclesiologische betekenis
Voor de Kerk en voor de mensheid heeft dit een blijvende betekenis. Maria is geen onbereikbaar ideaal, maar een belofte. In Haar ziet de Kerk wat zij geroepen is te worden: Bruid, Moeder en Dienares van het leven. In Haar ziet de mens wat mogelijk is wanneer hij zich niet opsluit in zichzelf, maar zich laat dragen door genade.
De Onbevlekte Ontvangenis is zo niet alleen een mariologisch dogma, maar ook een antropologisch lichtpunt: de bevestiging dat het menselijk bestaan, vanaf zijn oorsprong, bedoeld is om door God bewoond te worden.
6. Het begin van Gods bruidschap met de mens
De Onbevlekte Ontvangenis is het begin van Maria’s roeping en tegelijk het begin van de verlossing in Haar meest verborgen gestalte. Zij is geen losstaand voorrecht en geen geïsoleerde zuiverheid, maar de eerste beslissende daad waarin God Zijn Bruid vormt naar Zijn welbehagen. Waar mensen hun bruiden kiezen en tooien naar hun vermogen, vormt God Zelf — in wijsheid, macht en liefde — de Bruid die Hij van eeuwigheid heeft uitverkoren.
Van alle eeuwigheid had God Maria’s heerlijkheid gedacht. Nog vóór Zij bestond, lag Haar bestemming vast: Zij moest de verhevenste onder de bruiden worden, omdat Zij geroepen was Bruid van God zelf en Moeder van Zijn Zoon te zijn. Daarom begon Haar voorbereiding niet bij de aankondiging, maar bij Haar ontstaan. De Onbevlekte Ontvangenis is deze oorspronkelijke heiligheid waarin Maria tot bestaan kwam.
7. Oorspronkelijke heiligheid en verlossing
Deze heiligheid is geen morele prestatie, maar een genadige toestand. Maria wordt niet eerst mens en daarna geheiligd; Zij wordt geheiligd ontvangen. Vanaf het eerste ogenblik van Haar persoonlijk bestaan leeft Zij in de heiligmakende genade, met het oog op de verdiensten van Christus, de Verlosser.
Zij staat daarmee wel in de mensheid, maar niet onder de heerschappij van de erfzonde. Haar mens-zijn blijft eindig, sterfelijk en lijdend, maar Haar bestaan wordt niet getekend door innerlijke breuk. Haar vrijheid is van meet af aan vrije ruimte voor God.
8. Schrift, belofte en vervulling
Door heel de heilsgeschiedenis heen bereidde God dit begin voor. Reeds in het paradijs werd het zaad gezaaid, toen God vijandschap aankondigde tussen de slang en de Vrouw. Die Vrouw is Maria; Haar Zoon is de uiteindelijke Overwinnaar. In Haar begint reeds de nederlaag van het kwaad.
Eeuwenlang droeg Israël, vaak zonder het ten volle te beseffen, de verwachting van een ongerepte Vrouw. Beelden uit Schrift en geschiedenis tekenden vooruit wat eens werkelijkheid zou worden, totdat uit de wortel van Jesse de onvergelijkbare bloem opschoot: Maria, onbevlekt ontvangen.
Slotbeschouwing
De Onbevlekte Ontvangenis is niet alleen een beginpunt, maar ook een vooruitgrijpen op de voltooiing. In Haar oorsprong wordt reeds aangekondigd wat in Christus tot volle openbaring zal komen. In Haar begint de verlossing nog vóór Zij zichtbaar wordt: niet actueel, maar in kiem en belofte.
Daarom is de Onbevlekte Ontvangenis het passende begin van het heil. Zij is het voorspel waarin het hele thema reeds klinkt. Wanneer Christus Mens wordt, zal de melodie voluit losbarsten. Maar het eerste zuivere akkoord is Maria: onbevlekt ontvangen, Bruid van God, begin van het nieuwe leven.
Voetnoten
I. Heilige Schrift
Genesis 3,15 – Proto-evangelium:
“Ik zal vijandschap stichten tussen u en de vrouw, tussen uw nageslacht en het hare.” Deze tekst vormt de bijbelse grondslag voor het verstaan van Maria als de “vrouw” in wie de overwinning op de zonde principieel aanvangt.
Lucas 1,28 – Kecharitōmenē:
“Wees gegroet, gij die vol van genade zijt.” De voltooide vorm van het werkwoord duidt op een reeds bestaande en blijvende staat van genade, traditioneel verstaan als verwijzing naar haar onbevlekte oorsprong.
Lucas 1,38 – Het fiat van Maria:
“Mij geschiede naar uw woord.” Het bewuste en vrije ja-woord staat in continuïteit met haar voorafgaande genadetoestand.
Romeinen 5,12–19 – Adam en Christus: Paulus’ typologie van Adam en de nieuwe Adam vormt de basis voor de latere parallel Adam–Eva / Christus–Maria.
Efeziërs 1,4 – Uitverkiezing vóór de grondlegging der wereld:
“In Hem heeft Hij ons uitverkoren vóór de grondlegging der wereld.” Deze tekst ondersteunt het verstaan van Maria’s uitverkiezing als voorafgaand en genadevol.
II. Dogma en leergezag van de Kerk
Rooms-Katholieke Kerk – Dogma van de Onbevlekte Ontvangenis (1854) Ineffabilis Deus, paus Pius IX: Maria is “vanaf het eerste ogenblik van haar ontvangenis, door een bijzondere genade en voorrecht van de almachtige God, met het oog op de verdiensten van Jezus Christus, vrij gebleven van elke smet van de erfzonde.”
Tweede Vaticaans Concilie, Lumen Gentium §56: Maria wordt beschreven als “volkomen geheiligd” en nauw verbonden met Christus “van meet af aan”.
Catechismus van de Katholieke Kerk, §§490–493: De catechismus verbindt expliciet de Onbevlekte Ontvangenis met Maria’s roeping tot moederschap en haar unieke plaats in de heilsgeschiedenis.
III. Kerkvaders en theologische traditie
Irenaeus van Lyon, Adversus Haereses III,22,4: De parallel Eva–Maria: “Zoals Eva door ongehoorzaamheid oorzaak werd van de dood, zo werd Maria door gehoorzaamheid oorzaak van het heil.”
Augustinus van Hippo, De Natura et Gratia 36,42: Augustinus sluit Maria expliciet uit van elke persoonlijke zonde “ter ere van de Heer”, wat later theologisch wordt verdiept in het dogma.
Johannes Damascenus, Homilia in Nativitatem B.M.V.: Maria wordt bezongen als geheel heilig vanaf haar begin, “vooraf gereinigd door de Geest”.
Anselmus van Canterbury: De passendheid (convenientia) van Maria’s onbevlekte oorsprong in relatie tot de menswording van de Zoon.
Johannes Duns Scotus: De klassieke formulering: Potuit, decuit, ergo fecit — God kon Maria onbevlekt ontvangen laten worden, het paste Hem, dus heeft Hij het gedaan.
Eindnoten
(1) Vgl. De katholieke Kerk, Godsdienstleer en Apologie. Onder redactie van Prof D. Bont en Dr. C.F. Pauwels O.P., N.V. Zonnewende Kortrijk / Het Spectrum Utrecht, Eerste deel, Boek 1-13, blz. 533-538.
(2) Ontvangenheid duidt hier niet op passiviteit, maar op een oorspronkelijke bestaanswijze waarin de mens zichzelf niet als oorsprong begrijpt, maar als gegeven. Zij veronderstelt geen leegte of onbepaaldheid, maar een actieve openheid voor het voorafgaande handelen van God. In deze zin staat ontvangenheid tegenover zelfbeschikking als grondhouding en tegenover een autonomie die zichzelf tot maatstaf maakt. In Maria wordt deze ontvangenheid volkomen zichtbaar: Zij bestaat niet eerst en ontvangt daarna genade, maar Zij bestaat in genade. Haar oorsprong ligt niet in een moreel neutrale onschuld, maar in een voorafgaande relatie tot God, die Haar bestaan vanaf het eerste ogenblik draagt en oriënteert. De traditie heeft dit verstaan als een bestaan ex gratia vóór elke daad. Zo benadrukt Augustinus van Hippo dat genade niet volgt op menselijke verdienste, maar eraan voorafgaat (gratia praeveniens). In Maria wordt deze voorafgaande genade niet herstellend, maar constitutief: Zij leeft niet uit genezing, maar uit gave. Ontvangenheid impliceert daarom ook innerlijke eenheid: geen verdeeldheid tussen verlangen en gehoorzaamheid, tussen vrijheid en toewijding. In patristische zin is zij de toestand waarin de mens “in God” leeft nog vóór hij zichzelf toe-eigent. Zo wordt Maria het antropologisch tegenbeeld van vervreemding: in Haar verschijnt wat de mens is wanneer hij niet vanuit breuk, maar vanuit relatie leeft.
