De Engelstalige synthese van Conrad Baars en Anna Terruwe als sleutel tot haar rijpe werk

Internationale receptie en personalistische verdieping

Pastoor Geudens

Abstract (samenvatting)

This article argues that the English-language collaboration between Anna Terruwe and Conrad W. Baars constitutes a decisive hermeneutical key for understanding Terruwe’s work in its mature and theologically consistent form. Whereas the Dutch reception of Terruwe has long been shaped by ecclesial suspicion and polemical contexts of the 1950s and 1960s, her later English publications—most notably Psychic Wholeness and Healing (1978) and Born Only Once: The Miracle of Affirmation (1976)—represent a post-crisis, post-rehabilitation synthesis that is both historically and conceptually distinct from earlier controversies.

In these works, affirmation is not treated as a therapeutic technique but as a fundamental anthropological condition for human freedom, moral responsibility, and spiritual receptivity. Psychological healing is understood as the restoration of inner wholeness through affective maturation, allowing reason and will to function authentically. This integrated vision aligns implicitly with the personalist turn of Catholic anthropology after the Second Vatican Council, without adopting a defensive or polemical ecclesial posture.

The article further demonstrates that the primary reception of these works occurred in the United States, particularly within priestly formation, pastoral counseling, and Catholic psychotherapy. Precisely because this reception unfolded outside the Dutch church-political context, the English-language corpus offers a privileged interpretive framework for reading Terruwe’s legacy in its most fruitful and enduring form. The article concludes with a personal acknowledgment of the lasting pastoral significance of Terruwe’s insights for priestly ministry, especially her emphasis on affirmation as a healing mediation of truth and love.

Keywords: Anna Terruwe, Conrad W. Baars, affirmation, personalist psychology, pastoral theology, affectivity, healing, Vatican II

---

Voorwoord

Het levenswerk van Anna Terruwe behoort tot de meest betekenisvolle bijdragen aan de twintigste-eeuwse reflectie op menswording, affectiviteit en innerlijke vrijheid binnen een christelijk kader. Haar fundamentele overtuiging dat de mens in zijn diepste kern goed is en tot rijping komt door bevestigende liefde, heeft een blijvende invloed uitgeoefend op zowel klinische psychologie als pastorale begeleiding.

Van bijzondere betekenis is haar samenwerking met de Amerikaans-Nederlandse psychiater Conrad Baars, waarin haar inzichten een rijpe, internationaal herkenbare vorm hebben gekregen. In hun gezamenlijke Engelstalige publicaties werd haar denken bevrijd uit het beperkte kader van de Nederlandse receptie en opgenomen in een bredere personalistische traditie, waarin psychologische genezing, morele groei en spirituele ontvankelijkheid organisch samenhangen.

Inleiding

Een beslissende correctie op de vaak problematisch belaste Nederlandse receptie van Anna Terruwe ligt in haar Engelstalige publicaties, geschreven in samenwerking met Conrad Baars. Met name Psychic Wholeness and Healing en Born Only Once representeren een rijpe, uitgezuiverde fase van hun denken, die zowel historisch als inhoudelijk losstaat van de kerkelijke verdenking waaronder Terruwe in de jaren vijftig en zestig in Nederland heeft geleden.¹ Deze werken zijn tot stand gekomen ná de periode van correctie en rehabilitatie en weerspiegelen een geïntegreerde antropologische visie waarin affectiviteit, rede en wil niet dualistisch tegenover elkaar worden geplaatst, maar organisch worden verstaan binnen een personalistisch mensbeeld.

In deze Engelstalige synthese wordt bevestiging (affirmation) niet gepresenteerd als therapeutische techniek of methodische ingreep, maar als een fundamentele antropologische voorwaarde voor menselijke vrijheid en morele verantwoordelijkheid.² Psychische genezing wordt beschreven als herstel van innerlijke samenhang (wholeness), waarbij affectieve rijping een noodzakelijke voorwaarde vormt voor authentiek moreel handelen en geestelijke ontvankelijkheid. Daarmee sluiten deze publicaties impliciet aan bij de personalistische heroriëntatie van de katholieke antropologie na het Tweede Vaticaans Concilie, zonder zich te bewegen binnen een defensief of polemisch kerkelijk discours.³

Van bijzonder belang is dat deze werken hun invloed hoofdzakelijk hebben uitgeoefend binnen de Verenigde Staten, met name in contexten van priesteropleiding, pastorale counseling en katholieke psychotherapie.⁴ Juist doordat deze receptie plaatsvond buiten het Nederlandse kerkpolitieke spanningsveld, functioneren deze Engelstalige publicaties vandaag als een hermeneutische sleutel om Terruwe’s levenswerk te verstaan in zijn rijpste en theologisch meest consistente vorm.

1. Psychic Wholeness and Healing (1978)

Psychic Wholeness and Healing kan worden beschouwd als de meest systematische uiteenzetting van de gezamenlijke visie van Baars en Terruwe. De mens verschijnt hier niet als een probleem dat technisch moet worden opgelost, maar als een relationeel wezen dat geroepen is tot innerlijke samenhang (wholeness).⁵

Genezing wordt verstaan als herstel van affectieve ordening en innerlijke vrijheid, niet als loutere symptoombestrijding. Bevestiging is geen therapeutische techniek, maar een antropologisch grondgegeven: de mens moet zich gekend, gewild en toegestaan weten om werkelijk vrij te kunnen handelen. De verhouding tussen rede, wil en gevoel wordt expliciet niet dualistisch, maar hiërarchisch en organisch gedacht, in aansluiting bij een thomistisch-personalistische mensvisie.⁶

Van belang is dat dit werk volledig buiten het kader van Romeinse controverse staat. Het is geschreven in een context waarin de kerkelijke verdenking voorbij is, het conciliaire mensbeeld reeds richtinggevend is, en de auteurs vrij spreken vanuit klinische ervaring én antropologische reflectie. Daarmee is dit boek theologisch betrouwbaar, historisch zuiver en pastorale vruchtbaar.

2. Born Only Once: The Miracle of Affirmation (1976)

Born Only Once is toegankelijker van toon, maar antropologisch niet minder diepgaand. Het geldt in de Verenigde Staten als een klassieker binnen pastorale counseling en priesteropleiding.⁷ De centrale these is eenvoudig maar fundamenteel: de mens wordt biologisch geboren bij de geboorte, maar persoonlijk geboren door bevestiging.

Baars laat zien dat onvermogen tot liefhebben, vertrouwen en gehoorzamen vaak niet moreel maar affectief gefrustreerd is. Veel destructief gedrag vindt zijn oorsprong niet in kwaadwilligheid, maar in een tekort aan bevestiging. Ware vrijheid en morele verantwoordelijkheid worden pas mogelijk wanneer de mens innerlijk mag bestaan en zich veilig weet in zijn gevoelsleven.⁸

Juist daarom is dit werk van grote betekenis voor pastorale contexten. Het slaat voortdurend de brug tussen psychologie, ethiek en spiritualiteit en verstaat genezing als een weg door waarheid en liefde, niet door druk, moralisme of morele dwang.

Strategische betekenis

Deze Engelstalige publicaties zijn strategisch beslissend omdat zij post-crisis en post-zuivering zijn, niet belast door Nederlandse kerkpolitiek, en aantoonbare invloed hebben gehad binnen priesteropleidingen, katholieke therapievormen en pastorale counseling in de Verenigde Staten.⁹ Zij tonen overtuigend aan dat de benadering van Terruwe en Baars geen marginale stroming is, maar een levende traditie waarin psychologische genezing, morele groei en spirituele rijping elkaar wederzijds veronderstellen.

Door deze werken als primaire referentie te nemen, wordt Terruwe gelezen vanuit haar voltooiing en vruchtbaarheid, niet vanuit conflict of verdenking.

Slotwoord

In mijn eigen pastorale arbeid als priester heb ik de inzichten van Anna Terruwe, zoals zij in deze Engelstalige synthese tot rijping zijn gekomen, als bijzonder verhelderend ervaren. Haar nadruk op bevestiging als voorwaarde voor vrijheid, haar inzicht dat waarheid slechts genezend is wanneer zij wordt gedragen door liefde, en haar realistische visie op affectieve groei hebben mijn wijze van luisteren, begeleiden en onderscheiden blijvend gevormd.

Dit artikel wil daarom niet alleen verhelderen, maar ook dankbaarheid uitdrukken: dankbaarheid voor een vrouw die, door beproeving heen, trouw is gebleven aan haar overtuiging van de goedheid van de mens en aan de genezende kracht van bevestigende liefde — en die daarmee een blijvende dienst heeft bewezen aan Kerk, pastoraat en menswording.

Bibliografie

Baars, Conrad W. Born Only Once: The Miracle of Affirmation. New York: Paulist Press, 1976.

Baars, Conrad W., en Anna A. Terruwe. Psychic Wholeness and Healing. New York: Paulist Press, 1978.

Terruwe, Anna A. Psychotherapie en levensbeschouwing. Utrecht: Spectrum, 1972.

Terruwe, Anna A. Genezing van de mens. Utrecht: Spectrum, 1979.

Tweede Vaticaans Concilie. Gaudium et Spes. 7 december 1965. In: Acta Apostolicae Sedis 58 (1966): 1025–1120.

Vekeman, Herman. Diverse artikelen over bevestiging en affectiviteit in theologisch-antropologisch perspectief.

Voetnoten

1. Vgl. A. Terruwe, Psychotherapie en levensbeschouwing (Utrecht: Spectrum, 1972), 9–23. ↩
2. C.W. Baars, Born Only Once (New York: Paulist Press, 1976), 15–32. ↩
3. Tweede Vaticaans Concilie, Gaudium et Spes, nr. 12–22. ↩
4. C.W. Baars & A.A. Terruwe, Psychic Wholeness and Healing (New York: Paulist Press, 1978), vii–xii. ↩
5. Ibid., 1–18. ↩
6. Ibid., 85–112. ↩
7. Baars, Born Only Once, 1–10. ↩
8. Ibid., 63–91. ↩
9. Vgl. receptie in Amerikaanse priesteropleidingen, o.a. Divine Mercy University (voorheen Institute for Psychological Sciences). ↩

Pastoor Geudens, Smakt, 31 januari 2026

Pater Jo van Osch

“De heilige Geest zal u alles in herinnering brengen wat Ik u gezegd heb.” (Johannes 14,26)

Pater Jo van Osch werd geboren op 19 november 1923 in Rosmalen. Met het verlangen missionaris te worden volgde hij zijn opleiding in de vormingshuizen van Sterksel, Boxtel en ’s-Heerenberg. Op 9 april 1948 legde hij zijn missionariseed af en op 11 juni 1949 werd hij tot priester gewijd.

Na zijn priesterwijding begon hij in september 1949 als docent filosofie aan de opleiding in ’s-Heerenberg, later ook aan St. Charles in Boxtel. In september 1954 vertrok hij naar Afrika om les te geven aan het grootseminarie van Kipalapala in Tanzania. Daarnaast was hij pastoor van de kleine parochie die aan het seminarie verbonden was, waar hij de studenten begeleidde in de praktische uitoefening van het pastoraat.

In februari 1961 keerde hij uitgeput terug naar Nederland. Zijn hart bleef echter in Kipalapala, en na een periode van herstel vertrok hij in oktober 1962 opnieuw naar Tanzania, zij het met een rustiger werktempo. In oktober 1965 verhuisde hij naar Ntungamo bij Bukoba om daar opnieuw filosofie te doceren. Na drie jaar moest hij wegens ziekte definitief naar Nederland terugkeren.

Begin 1969 werd hij benoemd tot rector van de ziekenhuizen, bejaardenhuizen en een verpleeghuis in Winterswijk. In deze periode begon hij ook artikelen te publiceren in geestelijke tijdschriften. Zo schreef hij in 1973 in Emmaüs — een blad voor wie met Christus door de tijd wil gaan — over “Roeping als geestelijke gave”. Daarin benadrukte hij dat het geestelijke aspect van roeping niet mag worden verwaarloosd: “Met psychologie en sociologie alleen zullen wij nooit de roepingencrisis kunnen oplossen. Dat geldt evenzeer voor een persoonlijke roepingscrisis.”

Daarnaast publiceerde hij regelmatig in het tijdschrift Innerlijk Leven, onder meer over “Verwondering en liefde”, “Jezus ontmoeten in de psalmen” en “De liefde leren kennen”. In al deze bijdragen staat de persoon van Jezus centraal en klinkt een diep pastoraal engagement door voor de innerlijke groei en geestelijke rijping van de mens.

Bevestiging, relatie en genezing

In dezezelfde geest wees pater Van Osch mij op het werk en de inzichten van dr. Anna Terruwe. Hij begeleidde mij bij het schrijven van mijn eindscriptie aan het Grootseminarie Rolduc te Kerkrade, die ik de titel Relatie als instrument van genezing meegaf. In dat traject ontving ik van hem niet alleen intellectuele steun, maar vooral pastorale aanmoediging.

Hij hielp mij de antropologische en pastorale draagwijdte van Terruwe’s visie niet louter theoretisch te begrijpen, maar concreet te verbinden met mensen, levensverhalen en kwetsbare situaties. Wat toen begon als studie, is gaandeweg uitgegroeid tot een blijvende overtuiging: bevestiging is geen bijkomstigheid binnen pastorale zorg, maar een fundamentele grondhouding. Zij maakt het evangelische mensbeeld hoorbaar en voelbaar in het dagelijks handelen, juist daar waar mensen gekwetst, onzeker of innerlijk geremd zijn. In die zin werd zijn begeleiding voor mij een beslissende schakel in het samenbrengen van psychologie, pastorale praxis en geestelijke onderscheiding.

Zorgpastoraat en kerkelijke betrokkenheid

Per 1 september 1980 werd Jo benoemd tot parttime geestelijk verzorger van het Elisabeth Ziekenhuis en het Algemeen Ziekenhuis in Winterswijk. Op 1 augustus 1982 volgde zijn benoeming tot conrector van het St. Annadal Ziekenhuis in Maastricht, dat toen 775 patiënten telde.

Hij werkte graag mee aan de vernieuwing van de Kerk in de geest van het Tweede Vaticaans Concilie, maar steeds binnen het kader van de katholieke traditie. Toen de Nederlandse provincie zich aansloot bij de zogenoemde 8-Meibeweging, die pleitte voor grotere openheid, maakte hij zich zorgen. Hij voelde zich sterker verwant met de Charismatische Beweging. In een artikel in The Petit Echo, het Sociëteitsblad, reageerde hij op een bijdrage van Bill Dyer. Hij was ervan overtuigd dat ware vernieuwing van de Sociëteit alleen binnen en door de Kerk kan plaatsvinden, gedragen door de werking van de heilige Geest.

Later sloot Jo zich aan bij de gemeenschap De Kommel in Maastricht, een katholiek evangelisatiecentrum dat op verzoek van bisschop Mgr. Johannes Gijsen werd opgericht. In 1990 werd zij erkend als een private vereniging van christengelovigen met rechtspersoonlijkheid, en in 1998 opnieuw bevestigd als kerkelijke instelling door bisschop Mgr. Frans Wiertz. Deze gemeenschap werd voor pater Van Osch van steeds grotere betekenis.

Overlijden

Op de ochtend van 13 april 2012 is Jo van Osch rustig thuis overleden. Op 18 april 2012 vond in de kapel van de gemeenschap De Kommel in Maastricht een Eucharistieviering plaats. Daarna werd hij begraven op het kerkhof van Heythuysen.

Oorspronkelijke tekst en foto: Lavigerie.nl