Iedereen die kritische vragen stelt over hetgeen de regering en de media als de grote waarheid voorstellen, wordt met misprijzen een achterlijke complotdenker genoemd. De media zelf zorgen er ook voor dat kritische beschouwingen onmiddellijk als complot- of samenzweringstheorie worden gebrandmerkt. In het begin van zowel de coronacrisis als van de Oekraïnecrisis was dit nog een vernietigend oordeel. Inmiddels is de kracht daarvan flink afgenomen. Immers, menige kritische bedenkingen van verguisde “complotdenkers” blijken daarna de echte waarheid te zijn, die door strakke censuur krampachtig verborgen gehouden werd. Vanwaar komt die modegril om mensen als “complotdenkers” af te wijzen?
Op 22 november 1963 werd de jongste president van de VS, John Fr. Kennedy door kogels dodelijk getroffen, terwijl hij in een open limousine op de Dealey Plaza in Texas werd rondgereden. Enkele minuten later overleed hij in het Parkland ziekenhuis. Nog geen uur later werd Lee Harvey Oswald gearresteerd. Hij werd eerst beschuldigd van de moord op agent J.D. Tippit en daarna van de moord op J. Kennedy. Anderhalve dag later werd Oswald echter zelf neergeschoten door Jack Ruby, een nachtclubeigenaar. Tien maanden later kwam het officiële Warren rapport met het onderzoeksresultaat: Oswald zou drie schoten afgevuurd hebben vanuit de 6e verdieping van het schoolboekenmagazijn langs de weg en zo de president van achter dodelijk getroffen hebben. Hij zou alleen gehandeld hebben waarbij er geen sprake was van een samenzwering. Doorheen de jaren kwam er echter steeds meer kritiek op dit rapport zodat de meerderheid van de Amerikanen geloofde dat de CIA zelf betrokken was bij deze moord. De president bleek immers een kogel in het hoofd gekregen te hebben die voor hem was afgevuurd. Op die plaats reed de limousine extra traag, er stonden geen lijfwachten vlak bij de president…Bij een moord vraagt men eerst: wie heeft er belang bij? Hierbij werden een hele reeks machtige organisaties en personen genoemd. President J. Kennedy was van plan om de nagenoeg onbeperkte macht van het militair industrieel complex en de Federal Reserve privébank in te perken. Hij wilde ook niet dat Israël atoomwapens had buiten iedere internationale controle…Om de gedachte dat de hoogste instanties zelf bij de moord betrokken waren te neutraliseren, heeft de CIA de “complottheorie” gelanceerd. Vanaf dan werd iedereen die het officiële rapport bekritiseerde als een “samenzweerder” afgewezen. Dit heeft lang goed gewerkt maar is inmiddels krachteloos geworden omdat complotdenkers steeds meer blijken gelijk te krijgen.
Door kritische meningen af te wijzen als complot- en samenzweringstheorieën, trapt men eigenlijk in de val van de CIA en helpt men om de eigenlijke waarheid verborgen te houden zonder verder na te denken of na te zoeken. Zij die anderen als complotdenkers afwijzen zijn meestal niet meer in staat om een redelijk gesprek te voeren, waardoor hun reacties ontaarden in emotionele scheldpartijen. Beter is het op grond van redelijke argumenten een dialoog aan te gaan om tot een genuanceerd en waarheidsgetrouw inzicht te komen. Complotdenkers blijken in werkelijkheid eerder “compleetdenkers” te zijn. Heb je hersens en wil je nadenken, join us, wordt complotdenker en help de echte samenzweringen ontmaskeren!
We staan aan de vooravond van een open oorlog tussen Rusland en Amerika. Deze oorlog wordt steeds meer op agressieve wijze door de VS uitgelokt, terwijl Rusland deze op alle mogelijke manieren wil maar niet kan vermijden.
De media en de grote leiders van het westen blijven ons een beeld van de toestand in de wereld voorhouden waarbij het westen alom als de bevrijder en weldoener wordt voorgesteld. De VS nemen hierbij de absolute leiding en worden daarin gesteund door de EU en de NAVO. Zij stellen zich voor als degenen die de veiligheid, welvaart en vrede in de hele wereld garanderen, de volken van dictaturen bevrijden en democratie brengen. President Poetin van Rusland wordt hierbij afgeschilderd als de verschrikkelijke boeman die deze wereldorde ernstig bedreigt. In Syrië zou Poetin al in 2015 de westerse vredebrengers fel bestreden hebben om een dictator aan de macht te houden. En nu zou de Russische beer heel Oekraïne willen inpalmen. De recente samenkomst van de G7 in Beieren en van de NAVO-top in Madrid hebben hiertegen fel geprotesteerd. Zij veroordelen Rusland ten strengste en leggen zware (illegale) sancties op. Bovendien heeft “het westen” sinds de “inval” van Rusland in Oekraïne militair materiaal toegezegd aan Oekraïne voor meer dan 10 miljard dollar, waarvan meer dan de helft van de VS komt: legermateriaal allerhande en zware wapens. België helpt “de vrede herstellen” met oorlogsmateriaal voor 76 miljoen € (antitankwapens, geweren, raketten …) en Nederland voor een bedrag van 102 miljoen € (geblindeerde wagens, Stringer raketten, geweren voor scherpschutters, munitie…).
Het verhaal van het westen als weldoener en beschermer van de hele wereld tegenover het uiterst misdadige Rusland is evenwel in hoge mate een verzonnen verhaal dat de westerse media en politici krampachtig proberen recht te houden. n. Het westen blijft weigeren zijn totaal onaanvaardbaar gedrag tegenover o.a. Rusland te erkennen. De VS spreken over het in stand houden van de veiligheid in de wereld maar in feite bedoelen ze hiermee hun genadeloze wereldoverheersing. De VS erkennen geen gelijkwaardige partners. Zij kennen enkel vazallen en beschouwen landen als hun koloniën. Hun rijk is gebouwd op uitmoorden, verwoesten en plunderen. De volken van EU zijn hierbij slechts tweederangsburgers. Tot heden konden de VS iedereen die de wereldoverheersing van hun dollar bedreigde zonder moeite uit de weg ruimen. Op grond van de grofste leugens konden ze Irak ontmantelen, uitmoorden en verwoesten. Saddam Hussein werd opgehangen en de centrale bank van Irak werd geplunderd. Op dezelfde wijze konden ze Libië vernietigen, Mouamad el-Kadhafi martelen en lynchen omdat hij een pan-Afrikaanse unie wilde oprichten voor het goed van deze volken. Meteen plunderden de VS de Libische centrale bank alsook de wapenvoorraden. Het westen was hiermee niet aan zijn proefstuk bezig. Het was gewoon routinewerk van hun misdaden in Afghanistan, Syrië, Yemen…
Enkele westerse toppolitici hebben al opgeroepen om Poetin dezelfde weg te laten opgaan van Hussein en Kadhafi maar daarvoor is het al te laat. De volken beginnen te ontwaken. Ieder rijk kent een moment van glorie vooraleer het instort en de vier eeuwen gruwelijke westerse wereldoverheersing nemen een einde. Ook de EU met de NAVO zijn als een Titanic die zich te pletter gaat varen tegen de Russische ijsberg. Het Russische volk weet wat offers brengen is. Het zijn de Russen en niet de VS die met hun 27 miljoen Russische doden het nazisme hebben overwonnen. De VS en de EU blijven op de meest agressieve wijze Rusland uitdagen. Als het westen oorlog wil in Oekraïne waarbij ze het leven van de laatste Oekraïner willen opofferen, zullen ze hun oorlog krijgen. Jammer voor het ontelbare nutteloze leed dat slechts moet dienen voor de glorie van psychopathische westerse leiders die in hun val nog zoveel mogelijk anderen willen meesleuren. Moge dit dan hun laatste grote misdaad zijn. De unipolaire wereld gedomineerd door westerse schurkenleiders zonder geweten, loopt ten einde. Rusland bouwt rustig en vastberaden verder aan een multipolaire wereld waarbij de soevereiniteit van de landen wordt gerespecteerd en contracten worden gemaakt die voordelig zijn voor beide partijen. De G7 vertegenwoordigen ‘n 750 miljoen mensen, geweldig! De BRICS (Brazilië, Rusland, Indië, China, Zuid-Afrika) die sinds 2009 jaarlijks samenkomen, vertegenwoordigen echter al 3,5 miljard mensen en andere landen staan al aan te schuiven om bij de BRICS aan te sluiten (Saudi-Arabië, Iran, Argentinië…). Steeds meer landen willen zich losrukken van de unipolaire brutale wereldoverheersing van de VS en aansluiten bij deze multipolaire wereld van partners. De VS kunnen niet meer heersen met absolute macht. Toen de VS-president J. Biden met groot omhaal in Indië kwam zeggen dat het land sancties moest opleggen aan Rusland en daar geen olie mocht kopen, stuurde Modi, de minister-president hem gewoon naar huis.
De oplossing voor de crisis in Oekraïne is heel eenvoudig en ligt gewoon in het aanvaarden van het gerechtvaardigde aanbod dat Rusland al vanaf het begin heeft gedaan: Oekraïne, het historisch en religieus hart van Rusland moet neutraal worden, de neonazi’s moeten daar opgeruimd worden, de NAVO moet zich terugtrekken tot zijn vroegere grenzen (of beter nog ontmanteld worden), de landen aan de grens van Rusland moeten demilitariseren. Dit komt gewoon overeen met het VN Charter en het internationaal recht. Hoe eerder dit gebeurt hoe beter voor iedereen. Het westen blijft echter dromen van zijn ontmanteling van Rusland, zoals het in Joegoslavië en zovele andere landen kon doen. Het feit dat de westerse leiders oorlog blijven stoken, wapens blijven leveren, de legermacht van 40 000 naar 300.000 soldaten opvoeren, in Oekraïne zelf mogelijk één miljoen soldaten op de been brengen en luid kraaien dat ze achter Oekraïne staan om tegen Rusland te vechten, is niet veel meer dan een pleister op een houten been en zal hun nederlaag alleen maar dramatischer maken. Het kan het leed voor Oekraïners en ook voor Russen alleen maar verergeren. Het bewijst ten overvloede hoe gewetenloos de westerse topleiders zijn die iedereen willen opofferen om zo lang mogelijk in hun eigen droomwereld te kunnen blijven leven.
Daniel Vanhovestelt zich deze vraag voor Europa: “Op de tussendekken van de Europese pakketboot, die onvermijdelijk naar de Russische ijsberg afstevent, zijn de meeste reizigers gehypnotiseerd en luisteren als gedrogeerden naar de kleine muziek die door de Atlantische media gespeeld wordt. Zij schijnen de schipbreuk niet te (willen) zien waar de arrogante bemanning van politici en media hen naartoe voert, terwijl de eerste golven al aankomen en een tsunami aankondigen van ongekende omvang. Is er nog een reflex, een muiterij van de laatste kans om de verantwoordelijken aan te houden en/of over boord te zetten?”
Woensdag hebben Russische vliegtuigen ondergrondse werkplaatsen voor het maken van drones in Idlib verwoest: https://www.sana.sy/en/?p=277752
*
Een hele reeks belangrijke en onthullende achtergrondinformatie: Ze haten ons/ Tot de eindspurt/ Corona: massapsychose/ Farma-kartel: georganiseerde misdaad/ Wie bezit de wereld? / Genetische manipulatie/ Abortus: fundamenteel recht? / Transgender/ Listige truc: “duurzaamheid”: www.kla.tv
Uitgebreide studie over de mogelijke plannen van het westen met Rusland (1. Door sancties en stelen van activa Rusland ten onder helpen, 2. Een militaire overwinning behalen in Oekraïne tegen Rusland, 3. De VS laten genieten van de wijze waarop Europa zelfmoord pleegt in zijn strijd tegen Rusland). De catastrofale gevolgen voor het westen zelf, worden nu zelfs door “de meute van Davos” erkend. Als enige oplossing voor het huidige Europa wordt voorgesteld: “nu meteen stoppen met de russofobie en Rusland omarmen als zakenpartner; de huidige ongerechtvaardigde koers 180 graden op alle fronten terugdraaien, Oekraïne inbegrepen; tegen de oorlogszuchtige neocons uit de VS + het VK zeggen dat ze moeten kappen en naar huis moeten gaan; geef het geld en alle bezittingen terug die van Rusland geroofd zijn; uw politiek leiderschap ASAP, en masse te veranderen; Herr Gerhard Schröder te kiezen tot kanselier van Duitsland en leider van Europa; accepteer de legitieme territoriale aanspraken van Rusland, accepteer het succes van Azië en de neergang van Europa en de westerse wereld in het algemeen; de multipolariteit erkennen en de legitieme en welverdiende toekomstige rol van Azië volledig aanvaarden; de Angelsaksische Brexitology-filosofie van het superioriteitscomplex te laten varen en de existentiële veiligheid van Rusland garanderen; zich overal te ontdoen van de nazi-invloed; de Minsk-akkoorden volledig naleven; “akkoord-vaardig” worden en betrekkingen met Rusland en China aanknopen met inachtneming van de bewoordingen en de geest van de overeengekomen voorwaarden; stop met de schandelijke Europese onzin die nu voor de wereld zichtbaar is. DENK strategisch, ACCEPTEER uw beperkte mogelijkheden, en ontdoe u helemaal van de invloed van de VS + het VK.” (https://www.frontnieuws.com/het-plan-rusland-verkrachten-slaat-terug/)
Steve Bannon, Amerikaans zakenman en politicus, voormalig voorzitter van Breitbart News, een conservatieve nieuwssite, interviewt aartsbisschop Carlo Viganò, voormalige vertegenwoordiger van het staatssecretariaat van het Vaticaan, voormalige apostolische nuntius in de VS en moedige verdediger van waarheid en rechtvaardigheid in Kerk en wereld. De psycho-pandemie en de Oekraïense crisis zijn fazen van dezelfde wereldwijde stille staatsgreep door een kleine elite van criminelen opgezet om de wereldbevolking te verminderen en te onderwerpen met methoden die een combinatie vormen van het slechtste uit het liberalisme en het slechtste uit het communisme. Pausdom en Romeinse curie functioneren hierbij ook steeds meer als een politbureau van een communistische dictatuur. Christenen die openlijk de eeuwenoude Evangelische en traditionele christelijke leer verdedigen worden hard aangepakt en openlijke propagandisten van abortus, transgender… worden geprezen en op sleutelposten geplaatst. Deze Grote Reset zal uiteindelijk aan haar eigen perversiteiten ten onder gaan. We moeten terugkeren naar God en Jezus Christus en zijn Evangelie laten heersen. We moeten het gezin herstellen, de complementariteit van de twee seksen, de huwelijksband, de liefde voor het vaderland, de morele opvoeding van de kinderen, de waarheid, rechtvaardigheid, plichtbewuste inzet, solidariteit vooral met de meest behoeftigen. Als christenen dienen we te streven naar een authentieke heiligheid en vereniging met de Drie-ene God. Laten we daarvoor onafgebroken bidden en God eren (https://www.katholiekforum.net/2022/07/07/steve-bannon-interviewt-de-heroische-abshp-vigano/).
Jérôme Lejeune (1926-1994) is een lichtend voorbeeld van een onkreukbare wetenschapper en een overtuigde christen. Met een Deense studente in Parijs, Birthe Bringstead, een Lutherse, die uit volle overtuiging katholiek wordt, zal hij een gezin met vijf kinderen stichten. Op zijn vele reizen over heel de wereld zal Jérôme geen avond overslaan zonder dat hij aan zijn vrouw een verslag van de dag geschreven heeft. Voor zijn kinderen, die vragen stelden, kon hij in de grootste drukte het nodige geduld opbrengen. En vonden katholieke collega’s, die in het buitenland waren, op zondag nooit een kerk, Jérôme wist altijd ergens een zondagseucharistie mee te vieren.
De richting van zijn leven kreeg hij in 1952 op 26-jarige leeftijd. Zelf wilde hij zich ergens als eenvoudige dorpsdokter vestigen. Prof. Raymond Turpin, de vader van de Franse pediatrie, vroeg hem echter zorg te dragen voor de kinderen met een genetische afwijking (toen nog “mongooltjes” genoemd). Lejeune wijdde zich aan hen met al zijn energie en ontdekte in 1958 dat de oorzaak van het syndroom van Down, een overtallig chromosoom is, trisomie 21. De genetica geraakte plots op een hoger niveau en de oorsprong werd gevonden van verschillende ziektes, verbonden met een chromosomale afwijking. Hij werd als de grootste geneticus wereldwijd erkend. Men wilde de door hem ontdekte ziekten zijn naam geven. Hij wees dit af omdat het geen enkel nut voor de patiënten zelf meebracht. Over heel de wereld werd hij uitgenodigd als spreker op wetenschappelijke congressen en zijn toespraak was altijd kort, krachtig en helder. Van 1959 tot 1969 sprak hij op 50 wetenschappelijke congressen en wees daarbij nog verschillende uitnodigingen af. Alle mogelijke wetenschappelijke organisaties wilden hem eren of een ereplaats geven in hun vereniging. Hij werd uitgenodigd door de VN en door het Vaticaan. Hij was de eerste die als Vaticaans gezant naar de Sovjet-Unie reisde en L. Breznev bezocht om hem te waarschuwen voor de gevolgen van een atoomoorlog. Hij ontving de President Kennedy prijs (1962) en kreeg het schitterend tenue van academicus met zwaard van de “Académie des Sciences morales et politiques” (1982). Hij werd eredoctor van de universiteiten van Düsseldorf (D), Navarra (Spanje), Buenos Aires (Argentinië) en de Pauselijke Katholieke Universiteit van Chili. Hij werd de grote vriend van Johannes Paulus II en de eerste voorzitter van de Pauselijke Academie voor het leven, waarvoor hij de statuten schreef. Op 13 mei 1981 mocht hij samen met zijn vrouw ontbijten met de paus. Terug in Parijs vernam hij de aanslag op de paus, waarbij in een eerste bericht verkeerdelijk werd meegedeeld dat Johannes-Paulus II dood was. Jérôme kreeg een zodanige schok dat hij naar het ziekenhuis moest gevoerd worden voor een dringende operatie.
Inmiddels beseft hij zeer goed dat er in de wereld van de wetenschap een morele verschuiving aan de gang was, die abortus, experimenten op embryo’s en euthanasie goed gezind was. In 1969 ontvangt hij in Californië de hoogste onderscheiding ter wereld voor genetica, de William Allan Award van de American Society of Human Genetics. De organisatoren vragen hem in zijn rede geen melding te maken van zijn katholiek geloof. Jérôme antwoordt dat hij zal zeggen wat hij denkt te moeten zeggen. Hij pleit voor het samengaan van moraal met wetenschap en verzet zich tegen abortus. Doden is niet de taak is van de geneeskunde, zo vervolgt hij. Een land dat zijn kinderen doodt, doodt zijn eigen ziel. De kwaliteit van een beschaving hangt af van de wijze waarop ze zorgdraagt voor haar meest kwetsbare leden. En vanaf het ogenblik dat 23 chromosomen van de vader zich verenigen met de 23 chromosomen van de moeder, begint de unieke geschiedenis van een nieuwe mens. Alles is vanaf de conceptie gegeven. Ziedaar enkele gedachten uit zijn toespraak, waarop een ijzige stilte volgde. Geen applaus, geen felicitatie, geen handdruk. Het is het begin van een internationale wetenschappelijke boycot tegen hem. Volledig bewust van de gevolgen van zijn houding schrijft hij die avond aan zijn vrouw: “Vandaag heb ik de Nobelprijs verspeeld”.
Hij wilde geen compromis sluiten en bleef onverminderd de verdediger van het leven en de stem van de stemlozen. Wetenschappelijke congressen die hem als spreker uitnodigden, kregen voortaan geen subsidies meer. Van 1970 tot 1975 kreeg hij nog slechts vijf uitnodigingen. Hij stond op de wetenschappelijke index. Des te meer uitnodigingen kreeg hij van andere verenigingen die in een tijd van morele verwarring een woord van een wijze wilden horen. Tijdens een voordracht voor het Institut Catholique de Paris op 5 maart 1972, weerklonk zoveel protest en lawaai dat Jérôme met een geniale ingeving vroeg dat allen, die het met hem eens waren de zaal zouden verlaten. De zaal liep leeg en er bleven slechts enkele herrieschoppers over, die daarna zelf afdropen. Op 18 maart 1973 werd Jérôme uitgenodigd op een colloquium over abortus in de oude abdij van Royaumont (Fr). Hij was hier de enige die het leven verdedigde te midden van feministen en journalisten die abortus toejuichen. Plots stond een vrouw van de eerste rij op en verklaarde: “Wij willen de joods-christelijke beschaving vernietigen. Daarom moeten we eerst het gezin vernietigen. Daarvoor moeten we het aanvallen op zijn meest zwakke punt, nl. het ongeboren leven. Dus, wij zijn voor abortus”. In het uitvoerig verslag van de media werd merkwaardig genoeg naar deze verklaring niet verwezen. En van de tussenkomst van Jérôme werd vermeld dat deze later zou gegeven worden. Dit “later” is nooit gekomen. Op 10 oktober 1982 sprak hij in de Notre Dame van Parijs. Brutale actievoerders ontregelden de geluidsinstallatie en Jérôme sprak verder zonder micro. In 1983 werd hij uit zijn eigen onderzoekscentrum gezet door een wet die enkel op hem betrekking had. In 1984 werden hem ook alle subsidies voor onderzoek afgenomen. Alle medewerkers die in de wetenschappelijke wereld omwille van hem geen enkele toekomst hadden vertrokken. Toch begon hij opnieuw. Hij had in Amerika een eigen leerstoel en een eigen laboratorium kunnen krijgen en bovendien veel geld verdienen. Hij wilde echter in Frankrijk en bij zijn vele duizenden kleine patiënten blijven. Terwijl de deuren door de wetenschappelijke wereld werden gesloten, gingen andere deuren van vrienden en private instellingen open. Studentenverenigingen, gerechtshoven, parlementen, bisschoppensynodes… nodigden hem uit, niet zozeer als geneticus, maar als wijze, als man met een visie.
J. Lejeune hield veel van het kerstverhaal over de magiërs die de ster volgden en voor het Kind in de kribbe knielden. Omdat Herodes het Kind Jezus wilde vermoorden keerden zij “langs een andere weg” terug. Onze tijd wil kinderen in de moederschoot vermoorden. Jérôme Lejeune heeft ons “een andere weg” gewezen.
II.
Aan de levensbeschrijving van Jerome Lejeune voegen we nu een aantal anekdoten toe die licht werpen op zijn overtuiging en persoonlijkheid. Zijn voordrachten wist hij met treffende verhalen te illustreren. Ziehier een verhaal van zijn vriend professor Jozef Warkany uit Cincinnati, wiens vader dokter was in Braunau, Oostenrijk. Op 20 april 1889 werd deze dokter in dezelfde nacht opgeroepen voor twee bevallingen. De eerste baby bleek een kerngezonde jongen te zijn. De tweede was echter een “mongooltje”, een meisje. De moeder van dit meisje werd later zwaar ziek en het gehandicapte kind heeft met haar beperkte mogelijkheden haar moeder gedurende de laatste vier jaren een mooie levensavond gegeven. De naam van dit meisje was zijn vader vergeten, maar de naam van die jongen had hij goed onthouden: Adolf Hitler! Neen, gehandicapte kinderen zijn geen bedreigring maar kunnen een zegen worden, wanneer ze liefdevol worden ontvangen.
Dr. Bernard Nathanson (+ 2011) is wellicht de eerste en grootste aborteur in New York, naar eigen zeggen verantwoordelijk voor ‘n 70.000 abortussen en vanaf 1969 de drijvende kracht achter de abortusbeweging. Toen hij ‘n abortus liet verfilmen, besefte hij pas dat het werkelijk om een mens gaat: “De Stille Schreeuw” (1984). Een vriend dokter die hij uitgenodigd had om mee van de film te komen “genieten”, is halverwege huilend buiten gelopen. Hij is ook de schrijver van het boek “Aborting America” (1979) en legt uit hoe hij propaganda voerde voor abortus met onjuiste cijfers, manipulatie en valse beschuldigingen aan de kerkelijke hiërarchie. De jood dr. Nathanson werd katholiek omdat, zoals hij getuigt, hij alleen daarin zijn wetenschappelijke inzichten erkend zag én alleen daarin vergeving van zijn zonden vond. Samen met zijn vrouw is hij sindsdien de hele wereld rondgetrokken om te getuigen van de waardigheid van het menselijk leven vanaf de bevruchting. Hij werd zelf hard aangevallen door de abortusbeweging. Eens werd hij voor het gerecht gedaagd omdat hij een foetus een mens noemde en hij vroeg Jérôme Lejeune om hem te komen verdedigen. Jérôme toonde een grote foto van een foetus van een olifant en de mensen zeiden: een olifant. Jérôme vroeg of hij nu veroordeeld moest worden omdat hij deze foetus al een olifant noemde!
Maandag 7 augustus 1989 was Jérôme alleen in zijn laboratorium terwijl iedereen nog vakantie hield: zijn familie, zijn collega’s, assistenten en zijn patiënten. Plots telefoneerde zijn vriend Martin Palmer vanuit Amerika en vroeg of hij wilde komen getuigen op het “proces van de eeuw” in Maryville (Tennessee, VS). Een gescheiden echtpaar was het oneens over hun ingevroren embryo’s. De man beschouwde ze als “pre-embryo’s” die vernietigd moeten worden. Voor de vrouw waren de embryo’s haar kinderen. Jérôme kwam op eigen kosten, arriveerde net op tijd en legde uit dat een pre-embryo wetenschappelijk niet bestaat. Aan een embryo gaat een spermatozoïde en een ei vooraf, bij de bevruchting worden ze een zygote, wanneer de zygote zich splitst wordt het een embryo en deze eerste cel is de meest gespecialiseerde cel ter wereld, vanaf de bevruchting is het een mens. Jérôme maakt de rechter, Dale Yong duidelijk dat hij een oordeel kan uitspreken zoals koning Salomo (1 Koningen 3, 23-27) die het hart van de moeder volgde. En een dergelijk oordeel, zo stelde hij, wordt maar om de 3000 jaar uitgesproken! Hierop heeft de rechter de embryo’s “kinderen in vitro” genoemd en aan de moeder toegewezen. Er waren 300 journalisten aanwezig. Onder hen ook de jonge dokter John Bruchalski die zo onder de indruk was van het getuigenis van Jérôme dat hij zijn werk met embryo onderzoek en abortus vaarwel heeft gezegd en voortaan zich wijdde aan zwangere vrouwen in nood. Toen de protestantse rechter Dale Yong het sterven vernam van J. Lejeune, nam hij het vliegtuig om op het graf van Jerome Lejeune te komen bidden, zozeer was hij nog onder de indruk van zijn unieke getuigenis op het proces.
Ontelbare brieven kreeg hij van moeders en gehandicapte kinderen die hem dankten omdat hun leven veranderde door hem te ontmoeten. Hij was liefdevol, aandachtig, erg betrokken met het leed van de moeders en het kind. Verschillende jonge artsen ontdekten hun roeping langs hem. Anderzijds leed hij onder de lauwheid van velen, ook van gelovigen en soms van kerkelijke leiders. Om eigen rijkdom en glorie gaf hij niet veel. Hij weigerde privé-consultaties waardoor hij veel meer geld kon verdienen. Hij wilde iedereen in het hospitaal ontvangen. Hij was ook een voorbeeld van een echtgenoot en vader. Zijn geliefde vrouw Birthe hield hij iedere dag op de hoogte van wat hij beleefd had. Wanneer een van hun vijf kinderen soms een straffe mening verkondigde die onaanvaardbaar was, bleef hij steeds rustig en trachtte enkel met kalme redenering te overtuigen. Hij wilde niemand zijn mening opdringen maar aanvaardde evenmin de opdringerigheid van de vrijmetselarij. Een cameraploeg wilde in zijn laboratorium een interview opnemen en vroeg of het kruis niet even van de muur mocht. Zijn antwoord was even kort als duidelijk: neen. Deze plaats was immers zijn “lab-oratoire”!
Zelf heb ik Jérôme Lejeune uitgenodigd op de charismatische geloofsdagen in Hoogstraten op woensdag 24 juli 1991. Hij wilde gans de dag bij ons blijven en zo vergezelde ik hem. Terwijl we rondliepen kwamen enkele jongeren achterna en vroegen: “Professor, is aids een gesel Gods?” Ook hierop gaf hij zijn origineel antwoord: “Ik weet slechts drie dingen. Vooreerst dat God altijd vergeeft, vervolgens dat mensen soms vergeven en tenslotte dat de natuur nooit vergeeft!” Zo wilde hij de jongeren duidelijk maken dat ze verantwoordelijk blijven voor hun daden.
In 1996, twee jaar na zijn dood, werd de Fondation Jérôme Lejeune opgericht om zijn onderzoek verder te zetten, om voor deze gehandicapte kinderen zorg te dragen en om het recht op leven voor hen te verdedigen. Zijn vrouw Birthe (+ 6 mei 2020) was hierin een bezielende kracht. In 2007 ontstond de Association Amis du professeur Jérôme Lejeune die zijn werk wil bekendmaken en ijveren voor zijn heiligverklaring die nu de eerste stap heeft bereikt met het Romeinse decreet over zijn “eerbiedwaardigheid” (21 januari 2021). Zijn stem voor de stemlozen blijft klinken.
We gaven reeds de levensloop van de Franse geneticus Jérôme Lejeune, aangevuld met enkele anekdotes. We voegen hieraan nog een beschouwing toe over het leven vanuit de goddelijke deugden geloof, hoop en liefde van deze uitzonderlijke wetenschapper én christen. En het zijn de grootste moeilijkheden, die hem tot een heldhaftige beleving van de deze deugden hebben gevoerd.
Jérôme Lejeune was het levende bewijs dat ware wetenschap en authentiek christelijk geloof harmonisch samengaan. De Drie-ene God is één: Vader en Schepper, Mens geworden Verlosser Jezus Christus en Geest. Het verstand, verlicht door het geloof, geeft inzicht en wijsheid. Kennis zonder moraal, zo vond hij, wordt barbaarsheid en geloof zonder kennis wordt afgoderij. Jérôme leefde zelf ook eenvoudig. De topwetenschapper en de oprechte gelovige waren eenzelfde persoon. Elke avond, als hij thuis was, bad hij op zijn knieën voor het kruis samen met zijn kinderen een Onze Vader, een Weesgegroet en een toewijding van het gezin. Iedere avond hield hij een gewetensonderzoek. Iedere zondag vierde hij aandachtig de Eucharistie mee, waar hij zich ter wereld ook bevond. Aan een cameraman die in zijn laboratorium een opname wilde maken liet hij niet toe dat het kruisbeeld verwijderd werd, want dit was, zo zei hij, zijn “lab-oratoire”. Hij kreeg een mooi appartement aangeboden met kok en een auto met chauffeur maar weigerde dit alles, tot spijt van zijn kinderen. Hij wantrouwde de luxe en nog veel meer een mondain leven. Met zijn oude fiets reed hij naar zijn studenten in de universiteit, naar zijn patiënten in het hospitaal en naar het Elysée waar hij door president Pompidou herhaaldelijk werd ontvangen. Hij was, zoals zijn vader, een actief lid van de vereniging van de heilige Vincentius a Paulo. Daarom weigerde hij ook privé consultaties te houden, waarvoor hij veel meer geld kon vragen. Hij bleef iedereen in het hospitaal ontvangen aan het gewone tarief. Vanuit een “wetenschappelijk paradijs” in Washington, nl. het Kennedy Institute en de Georgetown Medical School kreeg hij in 1977 het aanbod om er visiting professor te worden. Hij noemde dit zelf een “wetenschappelijk Eden” maar wees dit toch af omdat hij al zijn energie wilde besteden aan het zoeken naar een therapie om de chromosomale afwijkingen bij kinderen te genezen. En dat kon hij best in Parijs. Hij leefde niet voor zijn wetenschappelijke carrière en gaf zijn persoonlijke belangen op om de met de dood bedreigde gehandicapte kinderen te verdedigen. Daarom verzette hij zich openlijk tegen de eugenetische geest, die steeds meer aanvaard werd in de hoogste wetenschappelijke kringen en die kinderen met een chromosomale afwijking in de moederschoot wilde doden. Zijn toespraak in San Francisco (1969) bij het ontvangen van de hoogste onderscheiding in de genetica, de William Allen Memorial Award, was tevens een evangelisch getuigenis, een hymne aan het leven. Hij verkoos, zoals hij zelf schreef, eerder zijn “Nobelprijs de nek te breken”, dan in te stemmen met het doden van gehandicapte kinderen. Als christelijke wetenschapper hield hij onverbiddelijk vast aan zijn helder geweten. De eerste regel van de eed van Hippocrates leert: ”primum non nocere” (vooreerst niet schaden). En in de tien geboden las hij: “Gij zult niet doden”. Hij zag hierin een dubbel “non possumus” (wij kunnen niet zwijgen), verwijzend naar de houding van de apostelen Petrus en Johannes aan wie de joodse overheden verboden nog over Jezus te spreken (Handelingen 5). Met de verwondering die de heilige Johannes uitdrukte in het begin van zijn Evangelie keek hij naar de “ontvangenis” van ieder mens. Zijn elementair credo van de genetica: “In het begin is er een boodschap, deze boodschap bevindt zich in het leven en deze boodschap is het leven en indien deze boodschap een menselijke boodschap is, dan is dit een menselijk leven”.
Jérôme Lejeune werd gedreven door een christelijke hoop die hem tot een heldhaftige inzet leidde. Hij besefte dat de aanslag op het leven van gehandicapte kinderen een georganiseerde, ideologische aanval was op juridisch en politiek vlak én in de media en begreep dat de strijd eigenlijk al verloren was. Toch bleef hij luid getuigen en schreef een straffe Déclaration des médecins de France die uiteindelijk 18.000 handtekeningen kreeg. Een gewetensvol geneesheer verzorgt moeder én kind, vond hij. Hij voorzag dat de abortuswetgeving (1973) een doodscultuur wordt: door abortus doden ouders hun kinderen, door euthanasie zullen kinderen hun ouders doden. De enige manier om zieke kinderen te redden, zo besefte hij, is hen genezen. Dat zal steeds meer zijn inzet en hoop worden. Hij wordt de apostel van de gehandicapte kinderen en zal daarom ook fanatiek bestreden worden. Tijdens zijn conferentie in het Institut Catholique de Paris (5 maart 1972) zwaaiden tegenstanders met een pancarte: “Dood aan papa Lejeune en zijn kleine monsters!” Dokter zijn beschouwde hij als zijn roeping maar onderzoeker werd hij uit innerlijke drang. Hij werd wereldwijd gemarginaliseerd, zijn medewerkers verlieten hem, alle officiële subsidies werden hem onttrokken en op 54-jarige leeftijd zit hij in een laboratorium waarvan de meubelen hem zelfs ontnomen werden. Toch zocht hij verder naar de genezende remedie. Hij was af en toe enthousiast en dacht dicht bij de oplossing te zijn, waarna de ontgoocheling volgde. Dan was hij beschaamd om zijn beroemdheid, waardoor 96 % van die gehandicapte kinderen in de moederschoot gedood werden. Immers, dankzij hem kon nu trisomie 21 ontdekt worden. Dit was voor hem een zwaar kruis. Neen, tegen alle verwachting in, heeft hij niet het middel gevonden om deze zieke kinderen lichamelijk te genezen. Het wonder van zijn leven was echter dat hij wel de harten genas. Hij bleef zoeken, hopen en vooral getuigen van de waardigheid van deze kinderen. Hierdoor werden duizenden kinderen, moeders en gezinnen uit vele landen door hem aangetrokken. Zij vonden bij hem een nieuw leven. Hij erkende het intellectueel tekort van deze kinderen maar toonde tegelijk dat de ”ziekte van de geest” die deze kinderen wil doden, veel erger is. Op heldhaftige wijze beleefde hij het woord van Jezus: “Al wat je een van deze minste broeders van Mij hebt gedaan, heb je Mij gedaan” (Matteüs, 25, 40). Door zijn liefde gaf hij kinderen, moeders en hele gezinnen hun waardigheid terug. Massaal velen getuigden dat het contact met hem hen deed herleven. Hij leefde om anderen leven te geven. Zelfs als hij al zwaar fysiek leed en door Paus Johannes Paulus II benoemd werd tot eerste voorzitter van de Pauselijke Academie voor het leven schreef hij hiervoor nog de statuten. In het aanschijn van de dood wilde hij niet dat zijn dochter de deur zou sluiten van een half dove gebuur in het ziekenhuis, die zijn tv keihard had staan “omdat die man zich dan nog eenzamer voelt”. Hij ontving zijn vrouw, kinderen en broers en nam afscheid. Toen hij in doodstrijd kwam wilde hij niet dat zij opnieuw geroepen werden. Hij had gezien hoe zijn vader gestikt was en wilde zijn geliefden dit besparen.
Op paasmorgen 3 april 1994 om 6.30 u is hij gestorven. Hij leefde én stierf met Christus om met Hem te verrijzen.
Aude DUGAST, Jérôme Lejeune. Portrait spirituel au fil des vertus, Salvator, 2021.
