Aleppo gegijzeld

Een goed Nederlands artikel over de situatie in Aleppo

Gemaakt op vrijdag 28 oktober 2016, Geschreven door Antoine Uytterhaeghe.

Het Westen blijft zijn ‘gematigde rebellen’ steunen om ze van de ondergang te redden. Door de inmenging van buitenaf is een intern conflict uitgegroeid tot een oorlog via tussenpersonen, die nu dreigt te escaleren naar een open militaire confrontatie tussen de machten achter de (intussen open getrokken) schermen.

In de VN-Veiligheidsraad wordt de gijzeling van het door de rebellen gecontroleerde oostelijk stadsdeel concreet in stand gehouden. De westerse vetomachten in de raad beschuldigen Rusland en de Syrische regering van barbaarse oorlogsmisdaden. Hun morele en politieke bezorgdheid zou erbij winnen mochten ze niet langer in alle toonaarden zwijgen over de door hen geschapen puinhopen in Irak, Afghanistan en Libië, waarbij miljoenen burgers de dood worden ingejaagd of op de vlucht gedreven.

Moskou eist een wapenbestand en de scheiding van de “gematigde gewapende oppositie” weg van de terroristische groepen zoals het Fatah Al Shram front en IS. Het Syrische leger creëert met haar bondgenoten nieuwe voldongen feiten. De aanvoerwegen naar het oostelijk deel van de stad Aleppo worden afgesloten, de Syrische grondtroepen veroveren terrein. De Syrische regering lanceert opnieuw haar aanbod van augustus voor een vrijgeleide wanneer de rebellen van Oost-Aleppo het door hen gecontroleerde stadsdeel ongewapend verlaten. Het werd door Fatah Al Shram Front – dat tot in juni laatstleden onder de naam Nusra Front opereerde en op aandringen van Washington haar naam wijzigden – niet eens in overweging genomen. Als de speciale gezant van de VN, Steffan Mistura, hierop voorstelde de terugtrekking persoonlijk te begeleiden om zo een vrije aftocht van de rebellen te waarborgen, werd zijn aanbod door Ahrar al Shram en bondgenoten afgewezen.

De rebellen wilden ten allen prijze hun operationeel steunpunt en uitvalbasis in Aleppo behouden, met de steun van het Westen en Washington. Toen enkele rebellen in augustus de wapens neerlegden en met hun families Oost-Aleppo via de door Syrië geboden corridor wilde verlaten, werden ze door de radicale jihadisten beschoten en gedood; 40 mensen werden terechtgesteld als afschrikking. Hierover werd in onze media niets vermeld. Lokale Syrische verzoeningscomités blijven zich inzetten opdat burgers en strijders de wapens neerleggen en het oostelijk deel van de stad verlaten. De Libanese krant Al-Safir berichtte dat groepen uit Oost-Aleppo de strijd willen staken en hierover twistten met het de radicale Fatah -Al- Schram Front.

Volgens schattingen van de VN-hulpcoördinatie wil de helft van de 275 duizend Syriërs uit het belegerde stadsdeel weg. Er is praktisch niets te eten, een groot gebrek aan brandstof verergert de situatie die vooral vrouwen en kinderen treft.
De voortdurende berichten en beschuldigingen dat vooral ziekenhuizen gebombardeerd worden, is door zowel Rusland als het Syrische leger ontkend. De veldlazaretten, die de rebellen met de steun van westerse ngo’s inrichtten, zijn niet als klinieken gekenmerkt. De berichten over het belegerde stadsdeel worden steeds door de rebellen en westerse “ngo’s” verspreid.

Het grootste ziekenhuis van Aleppo, het Al-Kindi hospitaal in het noorden van de stad, werd in december 2013 door de radicale islamisten vernield. Het Syrische leger heeft maandenlang het ziekenhuis verdedigd. Begin december dat jaar beslisten de milities om een operationeel centrum te vormen met “Een Hart” als benaming, waarvan de samenstelling bestond uit het Islamitisch Front, Ahrar AL-Shram, Liwa Al-Tawhid en de Al Fadshr beweging. Op 20 december 2013 ramden twee vrachtwagens met 41 ton springstof de ingang van het ziekenhuis, volgens hun eigen berichtgeving op hun website. Tientallen soldaten en medisch personeel werden gedood, andere gevangengenomen. De rebellen namen de controle van het ziekenhuis over dat door zijn ligging op een hoogvlakte van strategisch belang is als uitvalsbasis.

Het Al-Kindi ziekenhuis werd in de beginjaren van 1960 gebouwd tijdens de Verenigde Arabische republiek (Syrië en Egypte) onder leiding van Gamel Nasser. Het maakte deel uit van de Aleppo universiteit, met 250 artsen en meer dan 600 verpleegkundigen, het was het grootse medisch centrum in de regio.

Frankrijk

Opvallend in het Syrië dossier is de houding van Frankrijk. Frankrijk wil als nieuwe trouwe Europese poedel van Washington, de belegering van Aleppo aanklagen bij het Internationaal Strafhof in Den Haag als een oorlogsmisdaad. Het diende een Frans-Spaanse ontwerp van resolutie in bij de VN-Veiligheidsraad voor het instellen van een vliegverbod voor de Aleppo regio. Dergelijk initiatief houdt het gevaar in dat het tot een incident komt met Rusland. Frankrijk motiveerde haar resolutie met de uitleg dat het vastbesloten is om de burgers van Aleppo te redden. Volgens de Franse minister van buitenlandse zaken, Ayrault, is het bombarderen van Oost-Aleppo een oorlogsmisdaad waaraan Rusland zich schuldig maakt, maar hij zwijgt over de raketbeschietingen door de rebellen op de stadsdelen in handen van de regeringstroepen. Door deze uitlatingen van de Franse BZ-minister Ayrault heeft Poetin zijn bezoek aan Parijs afgelast. Ook is er geen overleg met Merkel over Syrië vastgelegd.

Er waren drie raadzittingen in een week om hun campagne tegen Damascus en Moskou te instrumentaliseren. Maar andere dossiers komen niet op dezelfde manier ter sprake. Op 8 oktober bombardeerde Saoedi-Arabië met vier luchtaanvallen een rouwende Jemenitische menigte. Het bilan van deze barbaarse luchtaanvallen ongeveer 140 doden op een afschuwelijke wijze verminkt, talrijke gewonden die het gevaarlopen te sterven omdat er geen hospitalen meer zijn. In de daaropvolgende dagen werd er geen veiligheidsraad bijeenkomst samengeroepen om deze barbaarse Saoedische aanvallen te bespreken. Misschien omdat de daders van deze slachtpartij de beschermelingen zijn van bepaalde landen in de raad van de ‘eerbiedwaardige’ instelling. Men wil toch zijn lucratieve wapenmarkt niet in gevaar brengen. Ban KI-Moon stelde zich tevreden met een blaam uit te spreken.

Ayrault is sinds februari 2016 de chef van Quai d’Orsay, dan moet het hem toch bekend zijn dat Frankrijk als mandaatmacht over Syrië (1920-1946) een erfenis heeft nagelaten die “La Grande Nation” tot meer terughoudendheid zou moeten aanzetten. De opdeling in 1922 van de regio door het Sykes-Picot akkoord van 1916, had talrijke opstanden in Syrië als gevolg, die door Frankrijk met bruut militair geweld onderdrukt werden. De Franse bombardementen op de opstandelingen in de Syrische provincie Sveida en Damascus (1925-26) waarbij vele burgers de dood vonden is nog niet uit het Syrisch collectief geheugen gewist. Ook moet men de Franse luchtaanvallen op het einde van de mandaatperiode (1945) op de citadellen en het parlement in Damascus niet vergeten, waarbij honderden burgers gedood werden

De Franse houding werd reeds eerder duidelijk verwoord toen de ex minister BZ Laurent Fabius in augustus 2012 verklaarde dat Bachar el-Assad niet verdiende “op de wereld te zijn”; zodoende gaf hij groen licht voor de soennitische opstandelingen om de klus te klaren. Maar Frankrijk doet niet alleen wat het imperium verlangt, het wil kennelijk absoluut Washington tonen dat het de trouwste bondgenoot is. Drie maanden geleden voerden Franse en Amerikaanse jets in de omgeving van Manbisj in het noorden van Syrië een luchtaanval tegen het dorp Al-Tukhar, waarbij meer dan 100 dorpelingen gedood werden. Dertig keer wierpen de Franse en VS-gevechtsvliegtuigen gedurende twee dagen hun dodelijke vracht over het dorp af. Het centrale Amerikaans commando zag zich verplicht een onderzoekt te stellen, weliswaar zonder gevolg.

Al bij het begin van de Syrische oorlog leverde en verkocht Frankrijk voor miljarden wapens aan Saoedi-Arabië, Qatar en de andere Golf monarchieën, alhoewel het geweten is dat deze wapens worden doorgesmokkeld naar de rebellen, die van Syrië een islamitisch kalifaat willen maken, burgers vermoorden de infrastructuur en culturele erfgoederen vernielen.

Bijgevolg heeft de soevereine Syrische staat sterke argumenten om Frankrijk voor het Internationaal strafhof aan te klagen voor oorlogsmisdaden. Parijs moet zich geen zorgen maken. Syrië heeft het statuut van het internationaal Strafhof ondertekend maar nog niet geratificeerd.

Als het Westen zo gevoelig is voor het probleem van de mensenrechten, dan moeten ze ons eens verklaren waarom ze blind zijn voor wat Israël gedurende de voorbije zestig jaar op een agressieve en brutale manier tegen de Palestijnen uitvoert en landroof bedrijft in de gebieden de aan de Palestijnen werden toegekend met de fameuze VN-resolutie in 1947.

inzet

Moeten we ons niet eerst de vraag stellen wat de VS en zijn vazallen doen in het land? Waarom willen ze ten allen prijze Assad van de macht verdrijven? In de plaats van eenzijdig te focussen om de verantwoordelijkheid van Rusland in de Syrische tragedie aan te klagen.
Sinds het verdwijnen van de Sovjet-Unie en het machtsstreven van Washington om over onze planeet te heersen, heeft men nood aan nieuwe boemannen. Nu er geen bolsjevistische satan meer is heeft het Westen andere satans in de persoon van Assad, Poetin en China uit de doos van Pandora gehaald.

Wat in Aleppo gebeurd is verwerpelijk. Maar de vraag die zich stelt is waarom dit conflict mogelijk was en na al die jaren maar niet opgelost geraakt. Wie is de schuldige?

Vergeten we toch de achtergrond niet waartegen deze vreselijke crisis zich afspeelt. De tegenstelling tussen soennieten en sjiieten is reëel maar dekt tegelijkertijd een machtsstrijd voor economische dominantie in deze regio. Het gaat uiteraard om een grote bron aan energiegrondstoffen, olie en gas. De VS steunde het plan van Qatar om een pijplijn van de Qatarese olie- en gasvelden naar Europa aan te leggen, waarbij Syrië strategisch belangrijk is. Zo wilde Washington de Europese afhankelijkheid van de Russische energiegrondstoffen ondermijnen en de economie van het land schaden. De plannen van Qatar botsen met gelijkaardige plannen van Iran. Vriendschapsbanden met het regime dat de gasrijkdom helpt ontsluiten vormen een fundamenteel strategische inzet. Deze internationaal religieuze en poltiek-economische strijd heeft zich geënt op de interne problemen van Syrië. Rusland zocht een plaats op dit schaakbord om tegelijkertijd ook zijn eigen directe belangen te verdedigen, met name het ‘materieel-technisch steunpunt’ voor z’n oorlogsschepen in de haven van Tartuz. Mooi meegenomen is natuurlijk ook dat Moskou bij elk mogelijke oplossing van het conflict een vinger in de pap zal hebben.

Washington en haar trawanten “willen hun gematigde rebellen“ van de ondergang redden. Maar een gewilde of ongewilde Amerikaanse aanval op een Russische steunpunt of vliegtuig kan dan exploderen tot een globaal wereldconflict, waarbij onze planeet herleid zou worden tot een nucleaire puinhoop.
.
Bronnen: http://www.uitpers.be/index.php/midden-oosten/1074-aleppo-gegijzeld, Karin Leukefeld: Ein Stadt als Geisel, Nouma Alno Nakhal: Medicin du monde votre diagnostic du cas Syrien est faux, Chiens Eddine Chitour: Vers une troisième geurre mondiale – Les piteuse redomontabes vassaus

nov 07

Pater Daniel: ‘Syrië en vooral Aleppo is nu dé supermarkt van de wereldmachten’

Mar Yakub Qara Syrië, vrijdag 4 november 2016

Goede Vrienden,
Syrië en vooral Aleppo is nu dé supermarkt van de wereldmachten. De rebellen, door het westen gesteund, kregen vandaag [vrijdag 4 november] hun laatste kans om zonder wapens Oost Aleppo te verlaten. Ze weigerden. Wanneer Aleppo niettemin zal bevrijd zijn, zal het een grotendeels verwoeste en uitgemoorde stad zijn. Toch zal dit een keerpunt vormen, waardoor de annexatie van N Syrië, alsook het in stukken breken van het land onmogelijk wordt. Het zal in ieder geval een grote overwinning zijn voor het Syrische volk. Inmiddels trachten we het grootste Amerikaanse poppenspel als parodie op de democratie, van op afstand te volgen. Komt er een arrogante president die WO III begint en Syrië totaal vernietigt of een president die de opstand leidt tegen het Amerikaans systeem, met onvoorziene bokkensprongen? Hoe dan ook, we trachten de oude Vlaamse spreuk te volgen: “En de boer hij ploegde voort…”
P. Daniel

Uit het dagelijkse leven van de gemeenschap

De mannelijke tak van Mar Yakub leeft nu helemaal apart. Alleen de eucharistie (en de aanbidding op donderdavond) vieren we samen met de zusters in de kerk. Er is een grote hoeveelheid en variatie aan werk. In de nieuwbouw moeten nog vele kamers geschilderd en klaargemaakt worden. De oude deuren moeten afgeschuurd en opnieuw gesapt worden. De hulpgoederen moeten nog steeds geordend en opgeborgen worden en er is nog altijd werk in de tuin. Nu is de olijvenoogst begonnen. Bovendien worden iedere dag twee uren les voorzien, een in de voormiddag en een in de namiddag. Eenmaal per week is er spel voorzien, meestal met de kinderen die in de gemeenschap van de zusters worden opgevangen. En natuurlijk, zaterdag en/of zondagavond zoeken we een leerrijke of humoristische film om samen van te genieten. Bij dit alles blijft de zorg voor het dagelijkse “huishouden” zoals de was van de klederen en vooral het klaar maken van de maaltijden. Het is voor mij een volkomen raadsel hoe de fraters het klaarspelen iedere dag op korte tijd zowel voor de middag als voor de avond een (weliswaar erg eenvoudige) warme maaltijd klaar te maken voor een tiental mannen (wij 8 + 2 arbeiders, en soms nog onverwachte gasten). Er is een beurtrol voor het koken en de betrokken frater krijgt daarvoor ‘n twee uur tijd. Als er elektriciteit is, beschikt hij over een elektrische plaat, zoniet gebruikt hij een gasvuur, zoals op kamp. Een van de oudere fraters is verantwoordlijk voor de aanvoer van het materiaal en het toezicht. Het zijn hoegenaamd geen vijfsterren-maaltijden, maar dikwijls best smakelijk. Ik kan mij niet voorstellen dat ik, met hun leeftijd, in staat was zelfstandig een middag- of avondmaal klaar te maken. Dit neemt niet weg dat er een verschil merkbaar is in werkritme. Vooral als drie Afrikanen samen zijn, is de verleiding groot om het werk met overvloedige zang en dans te omgeven, wat niet altijd bevorderlijk is voor het werk zelf. Ze zijn in ieder geval van goede wil en geraken steeds meer ingeburgerd. Ondertussen halen we zoveel mogelijk warme kleding en dekens boven, want de koude hebben ze nooit gekend. En het is helemaal nog niet echt koud. We moeten maatregelen nemen tegen de winter. Wel is er af en toe een zeer sterke wind, ja een storm en dan vliegt alles wat niet vast staat rond, terwijl het stof en het zand overal doordringt. Wij hopen en bidden dat die fraters in deze woestijn hun roeping mogen vinden zoals vele duizenden monniken voorheen. Ondertussen zijn we er ons goed van bewust dat er in Syrië nog vele families zijn die echt honger en koude lijden en ook met hen willen we verbonden blijven.

Naar het einde van een monopoly

De westerse heersers van de wereld hebben een langdurig monopoly van informatie en telecommunicatie kunnen handhaven. Zij beslisten tot heden over de algemene opinie en schreven voor hoe de mensen moesten denken over situaties, landen en mensen. Zo werd de Syrische president, die vijf jaar geleden door nagenoeg niemand gekend was, voor iedereen plots de meest gruwelijke dictator en Putin was dé moordenaar in deze wereld. Ieder afwijkend bericht werd in de kiem gesmoord. Radio- en tv-stations van het zogenaamde afwijkende, onbetrouwbare en leugenachtige Kremlin werden verboden in het westen, de Russische RT banken in Engeland werden gesloten, journalisten met een andere mening werden de mond gesnoerd of, zoals in Oekraïne, vermoord. Alle technische, politieke en administratieve middelen werden gebruikt om de voorgeschreven opinie te handhaven. Dat was tot heden de dwingende houding van het westen. Er is echter verandering op komst. Mensen staan steeds meer open voor nieuws dat “van de andere kant” komt. Voor de “gruwelen” van Assad en de “moorden” van Putin vinden ze dat het meer op propaganda dan op bewijzen berust. Dat Rusland klaar staat om de Baltische staten en Polen binnen te vallen vinden velen ter plaatse lachwekkend. Ondanks de steeds maar herhaalde grove beschuldigingen voor het neerhalen van het Maleisische lijnvliegtuig MH17 op 17 juli 2014 is er niet het minste bewijs van de schuld van Moskou, terwijl de betrokkenheid van Kiev zelf alsmaar duidelijker wordt. En steeds meer Europese landen weigeren tegen Rusland nieuwe sancties uit te vaardigen, die vooral de eigen economie bedreigen. Door het dictatoriaal monopoly van het westen, dat de kampioen wil zijn van de vrijheid van spreken en pluralisme van meningen, wordt het tegendeel bereikt. Assad en vooral Putin worden in het westen steeds meer gewaardeerd, als degenen die echt het wereldterrorisme bestrijden en de soevereiniteit van landen verdedigen tegen een voorbijgestreefde eenzijdige westerse wereldoverheersing. In heel Syrië zie je op verschillende plaatsen de twee foto’s van de Syrische en Russische president. Ook in het westen zullen ze steeds meer aanzien krijgen, radikaal tegen het “politiek correcte” denken in. Een langdurig westers monopoly van informatie en telecommunicatie loopt ten einde. Mensen willen waarheid en geen opgedrongen “politiek correcte mening”.

Aleppo, een onduldbare georganiseerde nachtmerrie

De toestand in Aleppo wordt steeds dramatischer, ook voor de christenen. Van de 150.000 blijven er nauwelijks nog 30.000 ter plaatse over en alle kerken zijn in min of meerdere mate verwoest. Burgers worden door de rebellen als menselijk schild gebruikt. Toch lijkt de bevrijding van Aleppo op handen te zijn en tegelijk openbaart zich de dubbele houding van het westen: enerzijds zichzelf voorstellen als de grote redders en al de anderen beschuldigen van oorlogsmisdaden, maar ondertussen ervoor zorgen dat het land geheel vernietigd wordt om eigen belangen te dienen. De internationale coalitie onder leiding van de VS (waaraan ook België deelneemt) heeft nooit de bedoeling gehad het terrorisme te bestrijden. Dat was slechts een voorwendsel. Ze wilde een “regeringswissel” of val van de regering bewerken. Omdat deze wens maar niet vervuld geraakte, blijft deze coalitie haar terroristengroepen steunen om het land verder uit te moorden en de infrastructuur te verwoesten. En dat zien zij altijd als gunstig, want dan kan het westen, wanneer het dit land, dat ze zelf verwoest hebben, in handen heeft, weer opbouwen, nog eens op kosten van het land. Ja, het westen is verantwoordelijk voor de oorlogen én voor het terrorisme niet alleen in Syrië maar in het hele Midden-Oosten, een schuld die het handig in de schoenen van Syrië en Rusland heeft geschoven. Als de VS zogenaamd nu meehelpt om Mossoul (Irak) te bevrijden, waarom zijn ze dan zo ijverig en illegaal bezig in Raqqa (Syrië)? Syrië en Rusland hebben inmiddels 12.000 vierkante km van rebellen gezuiverd en 900 dorpen, wijken of organisaties samengebracht in de beweging van de mussalaha of verzoening. De westerse inzet voor democratie, welvaart, modernisering en vrede is in feite een ontwrichting en ontworteling van landen, waardoor het zijn eigen politieke en economische doeleinden wil opleggen. Omdat het Syrische leger en de Russen de rebellen steeds meer bestoken, heft het westen een luide klaagzang aan over de humanitaire crisis in Aleppo. En wanneer dan een humanitaire pauze wordt afgekondigd, zorgt het westen er telkens weer voor dat hun rebellengroepen extra aanslagen plegen. Volgens Sergei Shoigu, Russisch minister van landsverdediging doden de “gematigde rebellen” dagelijks tientallen burgers die langs de humanitaire corridors willen vluchten en vallen ze naast de hulpkonvooien ook woonwijken, scholen en hospitalen aan met tanks en raketten. Hierover geen woord in de westerse pers, die deze rebellen beschouwt als de eigenlijke bewerkers van de vrede. Het bestrijden van deze rebellen door Syrië en Rusland blijft het westen bewenen als de grote humanitaire crisis in Aleppo. Ondertussen hadden de Russen, op bevel van Putin al 16 dagen lang geen enkele luchtaanval uitgevoerd in Aleppo. Bovendien gebuiken de rebellen volop verboden chemische wapens. Jaren lang is het gebruik van chemische wapens beschouwd als de “rode lijn” waarmee het westen zichzelf de toestemming wilde geven om Syrië militair binnen te vallen. Ondanks verwoede pogingen en niet aflatende zogenaamde officiële rapporten, vinden ze geen bewijzen om Syrië hiervan te beschuldigen. En omdat Syrië niet kan aangeklaagd worden is dus niemand schuldig aan het voortdurend gebruik van chemische wapens. De brieven met de bewijzen hiervan door de Syrische ambassadeur bij de VS, stapelen zich op, maar krijgen geen enkel gevolg. De Russen hebben nu hun eigen militaire deskundigen naar Aleppo gestuurd om te onderzoeken wie welke chemische wapens gebruikt. Ondertussen is ook voor de gifgasaanval in Ghouta (augustus 2013), waarvoor rebellen een massa kinderen hebben ontvoerd uit Lattakia, met behulp van de geheime westerse diensten, nog altijd niemand verantwoordelijk gesteld, simpelweg omdat men blijft proberen om Syrië hiervoor de schuld te kunnen geven. Het is duidelijk dat Syrië en Rusland aanvankelijk van geen nieuwe humanitaire pauze meer wilden weten. Toch heeft Valery Gersimov, chef van de Russische generale staf voor vandaag een humanitaire pauze van 10 uur aangekondigd. Hij heeft er wel duidelijk bijgevoegd dat de rebellen, die zich niet willen overgeven, geen enkele kans zullen hebben om te ontsnappen.

De melchietische (= katholieke) aartsbisschop van Aleppo, Mgr. Jean-Clément Jeanbart smeekte vorige maand reeds in een brief aan de Franse politici en burgers de terroristen niet meer te steunen en terug te trekken. De ondraaglijke nachtmerrie voor de inwoners, die inmiddels nog merkelijk erger geworden is, beschrijft hij als volgt:

“Sinds vijf jaar leggen deze terroristen de wet op, waar de burgerlijke overheid niet meer in staat is aanwezig te zijn. Ze hebben overal terreur gezaaid, tienduizende onschuldigen gedood, duizende fabrieken, de handel en de openbare diensten vernietigd, zonder enig medelijden de woonwijken geplunderd en de goederen van het land en van de burgers geplunderd. Ze hebben vele onschuldige slachtoffers gemaakt, ontelbare vredelievende mensen op beestachtige wijze vermoord, ook religieuzen, priesters en bisschoppen…” (blog: Riposte Catholique, 7 oktober 2016).

Uiteraard geldt deze oproep ook voor andere westerse landen en hun bondgenoten en vooral voor de VS. Pepe Escobar legt uit dat het politieke systeem in Amerika in feite beheerst wordt door ongenaakbare “meesters van het universum” en dat heel hun politiek zo corrupt is als het maar zijn kan. En al blijven de VS de kolos met de grootste legermacht, hun onbetwiste wereldoverheering van de laatste 25 jaar loopt ten einde. Op het einde van de jaren ’80 begon de ineenstorting van de oppermachtige Sovjet-Unie. Gaan we nu de “Amerikaanse droom” als een zeepbel zien uiteenspatten? De kampioene van de volkerenmoorden is nu presidentskandidate. In welk land ter wereld zou de kloof tussen de hoogste leiders en het gewone volk zo groot zijn als in de VS? Haar uitgelekte mails geven ons enig inzicht in haar nauwe banden met de moslimbroeders, met Saoedi-Arabië en de leiders van het wereldterrorisme. Tegelijk is het gebruik van haar persoonlijk email voor de hoogste staatsgeheimen een bom onder haar campagne. Zou deze madam uiteindelijk toch nog op de plaats geraken, waar ze eigenlijk thuis hoort, nl. in de gevangenis in plaats van in het Witte Huis? (Pepe ESCOBAR, Hillary Clinton, FBI and the real November Surprise, Sputnik International, 31.10.16).

P.S. Een vriend zond me dit goed Nederlands artikel over de situatie in Aleppo: http://www.uitpers.be/index.php/midden-oosten/1074-aleppo-gegijzeld

Namens pater Guy Borreman sj

Zr Lucienne

nov 05

De MH17 schande van Mark Rutte

Gepost op 3 oktober 2016, door Fubar

De ongekende hetze tegen Rusland is al een tijd bezig (ik was daar in mijn eerste versie te lang op in gegaan, en dat stuk heb ik nu als apart stuk helemaal onderaan geplaatst als ‘bijlage’, het is wel lezenswaardig maar leidt te veel af, is te lang en gaat over bijzaken). Wie heeft er belang bij ? Rusland en de ‘rebellen’ niet. Ik kan geen motief bedenken voor die kant. Als u het wel kunt, hoor ik het graag. De gevolgen laten zich namelijk raden als Rusland/rebellen een passagiersvliegtuig uit de lucht schieten; meer sancties, meer militaire steun aan het door de VS/EU geïnstalleerde regime. Het is niet in hun belang. En precies die gevolgen maken dat het wél in het belang van de andere kant is, mits het toegeschreven kan worden aan Rusland/de rebellen.

Nederland wil té graag de schuld bij de Russen leggen en heeft maar oog voor één verdachte. Oekraïne wordt zelfs een plek in de onderzoekscommissie geboden, terwijl het als verdachte aangemerkt had moeten worden. Zó voer je geen onderzoek uit; eerst de schuldige aanwijzen en dan de bewijzen er bij zoeken. En je laat de misdaad zeker niet door één van de verdachten zelf ‘onderzoeken’. En je geeft verdachten al helemaal geen vetorecht over de uitkomst.