Een persoonlijk pleidooi voor de waarheid in ons DNA
Mijn hele leven word ik gedreven door een verlangen naar waarheid en rechtvaardigheid — zowel in het spirituele als in het verstandelijke. Wat mij al jaren diep bezighoudt, is de vraag hoe we als gelovige én denkende mensen omgaan met ons ontstaan. Valt het ontstaan van de mens wel echt te verklaren door een stroom van toevallige mutaties en blinde selectie? In mijn studie geef ik hierop een heel bewust en stellig antwoord: nee. Aan de hand van keiharde klinische DNA-gegevens en de geschiedenis van de wetenschap wil ik aantonen dat de stap van mensaap naar mens op een onoverkoepelbare biologische muur stuit, en dat een bewuste scheppingsdaad de enige logische en feitelijke verklaring is.
In het onderwijs en de populaire wetenschap wordt ons al generaties lang voorgehouden dat de evolutie van de mens een uitgemaakte zaak is. Onze biologische voorouders hadden 48 chromosomen, terwijl de hedendaagse mens er 46 heeft. Die reductie wordt stelselmatig gepresenteerd als een klein, stapsgewijs tussenstapje. Maar wie de moeite neemt om de medische werkelijkheid in te duiken, stuit op feiten die eenvoudigweg niet te negeren vallen.
Samen met de inzichten uit de klinische cytogenetica, onder meer geanalyseerd door de arts dr. F.S. Martelli, toon ik aan dat ons lichaam het willekeurig verliezen van chromosomen genadeloos afstraft. Het ontbreken van één chromosoom uit een paar — een autosomale monosomie — leidt bij een menselijk embryo in 100 procent van de gevallen tot de dood. Er is in de hele medische literatuur geen enkel geval bekend van een baby die hiermee levend ter wereld komt. En bij de uiterst zeldzame afwijkingen op de geslachtschromosomen die wél overleefd worden, zoals het Syndroom van Turner (45,X0), eindigt ruim 99 procent in een spontane abortus en zijn de overlevenden zonder uitzondering onvruchtbaar. De natuur laat zich niet dwingen; zij keurt een verstoring van de chromosomale balans bij voorbaat af. Een toevallige vermindering van het aantal chromosomen leidt in de praktijk nooit tot het ontstaan van een nieuwe, slimmere soort, maar tot ziekte, miskramen en genetische uitsterving. Het idee dat de mens ‘vanzelf’ uit de aap is ontstaan via toevallige chromosoomreductie is fysiologisch simpelweg uitgesloten.
Het steekt mij dat de wetenschapsgeschiedenis op dit punt zo ontspoord is geraakt. Charles Darwin zelf was uiterst voorzichtig met zijn conclusies. Met zijn beroemde stelregel Natura non facit saltus (“De natuur maakt geen sprongen”) wilde hij niet bewijzen dat er geen Schepper meer nodig was; hij erkende juist dat de natuur niet op eigen kracht haar eigen soortgrenzen kan doorbreken. Pas latere denkers, zoals Thomas H. Huxley, hebben zijn hypothese omgevormd tot een atheïstisch dogma om een ideologische strijd tegen het geloof te voeren.
Als de autonome natuur het niet zelf kon, hoe zijn wij er dan gekomen? Om dat te begrijpen, bouw ik voort op het werk van de Italiaanse priester Don Guido Bortoluzzi. Binnen het model van de creatio mediata zien we hoe God het menselijk DNA gericht heeft geherstructureerd binnen een voorbereid biologisch draagorganisme. Dit geeft ons bovendien een diepgaand inzicht in het Bijbelse verhaal van de Zondeval. Dat was geen zweverig sprookje, maar een historische gebeurtenis waarbij de eerste mens zijn unieke genoom beschadigde door vermenging met een voormenselijke tak. Dit verklaart de oorsprong van de genetische afwijkingen en de mutatiedruk waar de mensheid tot op de dag van vandaag onder gebukt gaat.
Ik houd dit pleidooi omdat ik wil dat we de schijntegenstelling tussen geloof en wetenschap definitief achter ons laten. We hoeven ons als gelovigen niet te verschuilen voor de wetenschap, en de wetenschap moet zich niet langer laten blinddoeken door ideologische aannames. De harde feiten in ons eigen DNA spreken het scheppingsverhaal niet tegen, maar bewijzen juist met klinische precisie dat er een bewuste Schepper aan te pas moest komen. Het is tijd dat we die werkelijkheid weer onder ogen durven zien.
Pastoor Geudens, guidobortoluzzi.org
