Father Daniel From Qara, Syria About Corona And The World

Dear Friends,

The world seems to have gone completely crazy with the corona virus. Some 70 medical (top) specialists from all over the world (United Health Professionals) make an urgent appeal to immediately discard all fear and all coercive measures (isolation, keeping your distance, mouth masks, unreliable tests and dangerous vaccines) due to corona. In a sober, scientifically-based 24-point statement, they explain that these mandatory measures are based on fear, without any medical knowledge. They advocate good daily hygiene by washing hands thoroughly. We’ve had so many viruses, they say, as well as seasonal flu every year. Before this, the basic rights of the citizens were never abolished as now during the covid-19.

Covid-19 is highly contagious they say! According to them: not true. SARS-COV-2 is moderately contagious, much less than e.g. measles. A new virus? H1N1 (from 2009) and others were also new and none of these measures were taken. We don’t have a vaccine yet! When H1N1 came on, we didn’t have a vaccine either. This virus is much more deadly! According to them: not true. From November 1 to March 31, there were 860,000 cases and 40,000 deaths, while during the same period for the flu there were 420 million cases and 270,000 deaths. The number announced by the World Health Organization (WHO) was grossly exaggerated. The coronavirus was 3 times less deadly than the 2009 virus and 10 times less than that of2012. Covid-19 is a serious disease! According to them: not true. It is a benign disease for the population in general and 99% curable. There is no danger to children and pregnant women. Corona causes overcrowded hospitals! According to them: not true. In certain areas there was a large influx (Lombardy in Italy, New York in the US). What only applies to 4 hospitals and cannot be attributed to 1000 hospitals.

Verder lezen…

aug 25

De 7 Onze Vaders van Zr. Brigitta 12 jaar lang

Door de verdrukking naar de Hemel

Het twaalfjarige gebed aan de heilige Brigitta van Zweden

Het onderstaande gebed is, samen met de Rozenkrans van de goddelijke Barmhartigheid, een der belangrijkste gebeden die door de Heer, aan heiligen op aarde, is doorgegeven. Stel dit gebed niet uit en begin er vandaag reeds aan, want de genaden die God verleent, aan diegenen die het gebed bidden, zijn immens.

De heilige Brigitta was in bezinning toen Jezus tot haar sprak: “Weet dat Ik diegenen die twaalf jaren lang, dagelijks, zeven Onze Vaders en Weesgegroetjes bidden, ter ere van Mijn kostbaar Bloed, vijf genaden zullen bekomen:

De ziel die bidt zal niet lijden in het Vagevuur.
De ziel die bidt zal worden opgenomen tussen de martelaren, alsof dezevoor het geloof hun bloed hadden moeten vergieten.
Niemand in de volgende vier generaties van de ziel die deze bidt, zal verloren gaan.
De ziel die bidt kan drie zielen kiezen die Jezus in een staat…

View original post 797 woorden meer

aug 13

Hulpbisschop De Jong – hoe uiten we onze liefde?

Mgr De Jong: Hoe uiten we onze liefde (2017)

Wie herinnert zich Marguerite niet? Ik heb het voorrecht gehad haar een paar keer de hand te mogen schudden. Ik was bang er te hard in te knijpen, zo frêle zag ze er uit. Maar wat een vurige ogen, die tegelijk vol liefde stonden… Moge ze nu in de Hemel voor ons ten beste spreken!

De vraag is hoe wij, ieder op onze eigen wijze, onze barmhartige liefde zullen kunnen uiten. We kunnen de hele dag door trouwe liefde laten blijken.

Moeder Theresa zei vaker: “Love till it hurts”, bemin tot het pijn doet. Hoe anders is dat dan de woorden die je tegenwoordig zo vaak hoort: na het oppervlakkige “I love you”, komt geregeld als het moeilijk wordt: “I leave you!” Hoe uiten we onze liefde?

Allereerst is dat natuurlijk de vraag naar de oorsprong van onze deugden… Liefde is een theologale deugd. D.w.z. dat hij via de genade verkregen wordt. Het is een geschenk. “Niet wij hebben God het eerst bemind, maar Hij ons…” zegt Johannes in één van zijn brieven. We mogen dus beginnen met het kijken naar en bidden tot Jezus die nederig is en zachtmoedig van hart… en dan beseffen dat het liefhebben begint met onszelf te realiseren dat we uit onszelf niets kunnen. Dat we in het beminnen helemaal afhankelijk zijn van de genade. En dan kan er iets groots gebeuren. We worden opgetild boven onszelf en kunnen de liefde op grootste wijze gestalte geven… Zelfs onze vijanden kunnen we dan liefhebben…

Hoe dan concreet? Een tijdje geleden stond bovenaan op de bestsellerlijst van de New York Times een boekje van Gary Chapman, De vijf talen van de liefde. De auteur beschrijft in dit inmiddels klassieke werkje dat we onze liefde op vijf manieren, in vijf talen kunnen uiten. Natuurlijk zijn er nog veel meer talen, maar hij merkt op dat, hoewel iedereen zo zijn eigen favoriete taal heeft om liefde te geven en te ontvangen, er toch in deze vijf talen veel gemeenschappelijks wordt aangegeven. Maar zijn punt is, dat we attent moeten zijn op de liefdestaal van de mensen die we willen beminnen. Anders wordt de liefde niet begrepen.

De vijf afzonderlijke talen zijn: kwaliteits-tijd schenken, positieve woorden zeggen, hulp bieden, geschenken geven en liefdevolle aanraking. Als we die nagaan, zien we misschien al meteen waar het in onze manier van doen aan schort…: hoeveel tijd brengen we nog echt met elkaar door…? Is de balans van klagen en kritiek enerzijds en dankbaarheid en waardering anderzijds niet doorgeslagen naar de eerste? Wat voor hulp zouden we nog meer kunnen bieden? Hebben we echt iets voor een ander over, juist als hij of zij het niet kunnen teruggeven (inclusief een glimlach…)? Is onze aanraking voorzichtig en respectvol, maar ook teder en bevestigend?

Om bij dat laatste aan te sluiten. Kunnen onze ogen ook niet aanraken? Ik zou willen besluiten met een gedicht van Ida Gerhardt, Zondagmorgen, waarin de zon door de kamer wandelt en alles liefdevol aanraakt… mogen zo onze ogen zijn: iedereen zien in de wereld en dan degene die we zien laten doordringen tot in ons ontvankelijke hart. Mogen we daar meeleven en meelopen, meebidden en meelijden…

Zondagmorgen

Het licht begint te wandelen

door het huis

en raakt de dingen aan.

Wij eten

ons vroege brood gedoopt in zon.

Je hebt het witte kleed gespreid

en grassen in een glas gezet.

Dit is de dag waarop de

arbeid rust.

De handpalm is geopend naar

het licht.