Vrijdag 1 april 2016, door Pater Daniel

We willen ons oprecht meeleven betuigen jegens de slachtoffers van de moordaanslagen  in Brussel op 22 maart: 32 doden en een veelvoud van gewonden. Plots worden onschuldigen brutaal uit het leven weggerukt, wat een wonde blijft in het leven van een volk. Toch moeten we de moed hebben naar de diepere oorzaken te zoeken. Hoe kunnen bekende terroristen op het moment van de hoogste veiligheidsmaatregelen en op de meest centrale plaatsen zonder  enige moeite een zulke gruwelijke slachtingen aanrichten? We willen het aan anderen overlaten om volgende vragen te beantwoorden.  Is dit onbekwaamheid of medeplichtigheid van onze diensten? Gaat het om een “valse vlag” in dienst van duistere economische en geo-politieke belangen? Wat ons bekommerd is het feit dat media en politici van ons land, zoals van zovele andere westerse landen, al jaren lang openlijk de kant van de terroristen hebben gekozen, wat onder meer het drama van Syrië  heeft veroorzaakt. Onze betrokken  minister heeft de jihadisten die in Syrië kwamen moorden en vernielen zelfs openlijk geprezen en (in een interview van 26/4/2013) gezegd: “Misschien zullen we nog een monument maken voor hen als voor de helden van een revolutie”! Hij dacht er niet aan de Syrische regering en het leger te helpen in hun strijd tegen het terrorisme, integendeel. Putin  en Assad hebben dergelijke oorlogszuchtige politici herhaaldelijk gewaarschuwd dat ze ooit zelf slachtoffer zullen worden van wat ze aanwakkeren. En nu is het zo ver. Laten we duidelijk zijn: België (en Europa) heeft deze aanslagen grotendeels aan zichzelf   te danken en als onze politici en media niet grondig van koers veranderen, mogen we voor de toekomst nog meer van hetzelfde verwachten.

Verder  zal de houding van ons land en van Europa tegenover Turkije niet  zonder dramatische gevolgen blijven. Er is geen Europa mogelijk zonder  Rusland en geen veilig en welvarend Europa zonder samenwerking met Rusland. Het is het Europa van Lissabon tot Vladivostok, van de heilige Benedictus en van de heilige Vladimir. Europa verkiest echter Rusland te diaboliseren en zichzelf in de voet te schieten om de VS te plezieren. Anderzijds heeft Turkije met Europa nagenoeg niets gemeenschappelijk. De Europese houding tegenover Turkije staat haaks op zijn werkelijke belangen.  Er wordt alles .gedaan om Turkije ter wille te zijn. Turkije is de grootste oorzaak van de ellende in Aleppo, het economisch hart van Syrië.  Het heeft alle bedrijven ontmanteld of verwoest waardoor in één klap 130.000 families in de armoede werden gestort. En dat was nog maar het begin. Turkije steunde de jihadisten  opdat Syrië helemaal zou ontwricht worden met een massa vluchtelingen tot gevolg. Turkije helpt  openlijk Daesh en andere terroristen tegen Syrië terwijl tot vandaag toe stromen jihadisten  langs Turkije in Syrië worden geloodst. Onafhankelijke journalisten in Turkije die dit staatsterrorisme aanklagen worden opgepakt, opgesloten of definitief uitgeschakeld. Tenslotte heeft Turkije de onafhankelijke pers in eigen land gemuilkorfd. En wat is de reactie van Europa? Het heeft Turkije rijkelijk beloond met miljarden en zal de toetreding tot de Europese Unie bespoedigen. Een maand  geleden (XI/10) schreven we over twee mogelijkheden. Ofwel wordt Europa wakker, neemt afstand van Turkije en werkt samen met Rusland en het terrorisme wordt daadwerkelijk bestreden. Ofwel laat het Turkije begaan en het terrorisme zal wereldwijd weelderig tieren, nu in Europa. Ondertussen heeft Europa zijn ziel aan Turkije verkocht. Turkije weet nu dat het ongestraft kan verder gaan. Een derde mogelijkheid is nu nog dat het regime van Erdogan toch  eens zal instorten.

We dienen de verantwoordelijkheid van Turkije met betrekking tot de aanslagen in Europa en België ernstig te nemen. Er zijn wel degelijk redenen om te veronderstellen dat Turkije de aanslagen inn Parijs en Brussel bevolen heeft (Thierry Meyssan, Mauvais temps pour le président Erdogan, réseau voltaire, 31 maart 2016). De Turkse regeringskrant “Star” publiceerde op de morgen van de aanslagen in Brussel een uitgebreide aanval: “België een terroristenstaat”. Toeval? Het verwijt België dat het aan de Koerdische leiders politiek aziel aanbiedt en toegestaan  heeft te betogen tegen de gruwelen van Turkije. Turkije wil België onder  druk zetten en ook Frankrijk dat beloofde in N.Syrië en Irak een Koerdische staat te maken.  De koning van Jordanië verwijt overigens openlijk aan Turkije dat het een jihad voorbereidt in Europa (“Jordan’s king accuses Turkey of sending terrorists to Europe”, David Hearst, Middle East Eye, March 25, 2016).  Anders gezegd: de talrijke terroristen in Europa maken deel uit van de gewone  Turkse politiek (http://sputniknews.com/politics/20160326/1037015241/erdogan-leaked-memo.html#ixzz441a1j7Ez). In een blinde en onverantwoorde haat tegen Syrië en Rusland,  omarmt Europa nu Turkije zoals sommige landen eens het nazi-regime omarmden en daarmee de oorlog tegen zichzelf aan het voorbereiden waren.

Syrië, de wieg van een nieuwe wereldorde

Een kwart eeuw geleden stortte de Sovjet-Unie in. De VS en hun westerse bondgenoten begonnen hierna een overheersing van de gehele planeet met extreem onrecht. Dank zij Rusland neemt deze periode van een “unipolaire Amerikaanse wereld” met de zogenaamde “triomf van de  grote democratieën” een einde. De “internationale gemeenschap van Parijs-Londen-Washington” ligt op sterven. De “muur van de arrogantie” met “de as van het goede” is afgebroken.

Deze historische verandering is zich aan het voltrekken in Syrië, “de moeder van onze beschaving”. Syrië heeft weerstand kunnen bieden aan haar valse “broeders” van het oosten en haar valse “vrienden” van het westen. De Russische diplomatie wordt het symbool van een herstel van vrede en recht. De leiders van Washington, Parijs, Londen en Ryad hebben hun gezag verspeeld  om hun wil op te leggen aan het soevereine Syrische volk.

Dit is de overgtuiging  van Michel Raimbaud, Franse oud-ambassadeur in Mauritanië, Soudan, Zimbabwe, Syrië en nu lid van de coördinatie voor de soevereiniteit van Syrië en tegen de inmenging (o.a. in “Syrië, en route pour un nouveau ordre mondial”, 5 februari 2016). Hij is ook de schrijver van het lijvige boek “Tempête sur le Grand Moyen-Orient”, Ellipses, 2015. Uiteraard reageert hij fel tegen de illegale en immorele politiek van zijn eigen land.  In een lang artikel beschrijft hij nu gedetailleerd  de massaslachting en de chaos van de voorbije  25 jaar, aangericht (in naam van het goede,  zelfs in naam van God!) in Irak, Lybië en Syrië, met vermelding van de voornaamste verantwoordelijken en hun handlangers uit Europa en het Midden-Oosten.

(Michel Raimbaud, Le chemin de Damas, les ruines, le sang et les larmes, 29/3/16).

per email ontvangen

Père Daniel: Qui se couche avec les chiens se lève avec des puces

Nous souhaitons présenter nos sincères condoléances pour les victimes des attentats à Bruxelles le 22 mars: 32 morts et une multitude de blessés. Soudain des innocents sont brutalement arrachés à la vie, cela blesse un peuple à jamais. Il nous faut malgré tout avoir le courage de rechercher les causes profondes d’un tel drame. Comment des terroristes connus, alors que les mesures de sécurité sont à leur niveau maximal, peuvent-ils sans la moindre difficulté commettre en des lieux aussi centraux pareils carnages? Nous laisserons à d’autres le soin de répondre aux questions qui s’ensuivent. S’agit-il d’incompétence ou de complicité de la part de nos services? S’agit-il d’une opération sous faux drapeau (“false flag”) en faveur de sombres intérêts économiques et géopolitiques? Ce qui nous inquiète et engendra entre autres la tragédie syrienne, c’est le fait que médias et politiciens de notre pays, comme de tant d’autres pays occidentaux, ont choisi résolument, depuis de nombreuses années déjà,  de se ranger du côté des terroristes. Notre ministre en charge des Affaires étrangères a même félicité publiquement les jihadistes belges partis en Syrie: “[…] on leur construira peut-être un momument comme héros d’une révolution”, déclarait-il dans une interview le 26 avril 2013. Loin de lui l’intention d’aider l’armée et le gouvernement syriens dans leur combat contre le terrorisme, que du contraire. Poutine et Assad ont à plusieurs reprises averti tous ces politiciens bellicistes qu’ils seraient un jour eux-mêmes victimes des terribles troubles qu’ils attisent. Et nous en sommes là à présent. Soyons clairs: la Belgique (et l’Europe) doit se reprocher pour une grande part à elle-même ces massacres atroces sur notre sol, et nous pouvons nous attendre à davantage encore de ceux-ci dans le futur si nos politiciens et nos médias ne changent pas vigoureusement de cap.

Par ailleurs, l’attitude de notre pays et de l’Europe face à la Turquie ne restera pas non plus sans conséquences dramatiques. Il n’est pas d’Europe viable sans la Russie, pas plus que d’Europe sûre et prospère sans une coopération réciproque. L’Europe des saints Benoît et Vladimir, De Lisbonne à Vladivostok. Pour plaire aux Etats-Unis, l’Europe a choisi plutôt de diaboliser la Russie et de se tirer une balle dans le pied. La Turquie du reste n’a presque rien en commun avec l’Europe. L’attitude européenne envers la Turquie est en contradiction avec ses intérêts réels. Tout est fait pour flatter la Turquie. Celle-ci est hautement responsable quant à la misère accablant Alep, le coeur économique de la Syrie. Ayant démantelé ou saccagé toutes les entreprises de la ville, elle plongea d’un coup dans la pauvreté 130.000 familles. Et ce ne fut là encore qu’un début. La Turquie appuya les jihadistes en vue de disloquer entièrement la Syrie, ce qui provoqua une émigration de masse. La Turquie soutient ouvertement Daech et d’autres terroristes contre la Syrie, si bien qu’à ce jour encore des flots de terroristes continuent de se déverser dans ce pays via la Turquie. Des journalistes turcs indépendants furent arrêtés, enfermés et définitivement écartés pour avoir dénoncé ce terrorisme d’Etat, le régime turc muselant ainsi dans son propre pays la presse indépendante. Et comment réagit l’Europe? Elle récompense grassement la Turquie en lui accordant des milliards d’euros et lui promet d’accélérer les négociations en vue de son adhésion à l’Union Européenne. Il y a un mois (notre lettre XI/10), nous évoquions deux possibilités: ou l’Europe se réveille, prend distance avec la Turquie et s’allie à la Russie pour combattre effectivement le terrorisme; ou elle laisse la Turquie à la manoeuvre, et le terrorisme présent désormais aussi en Europe fleurira avec luxuriance dans le monde entier. L’Europe entre temps a vendu son âme à la Turquie. La Turquie sait maintenant qu’elle peut  impunément continuer de la sorte. Une troisième possibilité encore envisageable à l’heure actuelle serait que le régime d’Erdogan finisse à son tour par s’effondrer.

Nous avons à considérer sérieusement la responsabilité de la Turquie dans les attentats en Europe et en Belgique. Il existe en effet des raisons de soupçonner la Turquie d’avoir commandité les attentats de Paris et de Bruxelles (Thierry Meyssan: Mauvais temps pour le président Erdogan – Réseau Voltaire, 31 mars 2016). Le  matin des attentats à Bruxelles, le journal gouvernemental turc “Star” publiait une attaque en règle d’envergure: La Belgique, un Etat terroriste. Hasard? La Turquie reproche à la Belgique d’avoir accordé l’asile politique à des leaders kurdes et d’avoir autorisé d’y manifester contre les atrocités attribuées aux autorités turques. Elle cherche à mettre la Belgique sous pression, de même que la France qui avait promis à la Turquie de contribuer à l’installation d’un Etat kurde à cheval sur l’Irak et la Syrie du Nord. Le roi de Jordanie reproche en outre ouvertement à la Turquie de préparer un jihad en Europe (David Hearst: Jordan’s king accuses Turkey of sending terrorists to Europe – “Middle East Eye”, 25 mars 2016). Autrement dit: les nombreux terroristes présents en Europe sont un élément de la politique turque ordinaire (http://sputniknews.com/politics/20160326/1037015241/erdogan-leaked-memo.html#ixzz441a1j7Ez). Dans une aveugle et irresponsable haine envers la Syrie, l’Europe embrasse aujourd’hui la Turquie comme certains pays, préparant ainsi la guerre contre eux-mêmes, embrassèrent autrefois le régime nazi.

La Syrie, berceau d’un nouvel ordre mondial

Il y a un quart de siècle s’effondrait l’Union Soviétique. Les Etats-Unis et leurs alliés occidentaux, faisant preuve d’une injustice extrême, entreprirent alors  de dominer la planète entière. Grâce à la Russie, le temps de ce “monde unipolaire américain” affublé du soi-disant “triomphe des grandes démocraties” touche à sa fin. La “communauté internationale de Paris-Londres-Washington” est moribonde. Le “mur de l’arrogance” et son “axe du Bien” sont brisés.

Cette transformation historique se produit en ce moment en Syrie, “la mère de notre civilisation”. Une Syrie qui sut résister à ses faux “frères” d’Orient tout autant qu’à ses faux “amis” d’Occident. La diplomatie russe devient l’emblème de la restauration de la paix et du droit. A vouloir imposer leur volonté au peuple souverain de Syrie, les dirigeants de Washington, Paris, Londres et Ryad ont perdu leur autorité.

Telle est la conviction de Michel Raimbaud, ancien ambassadeur de France en Mauritanie, au Soudan, au Zimbabwe et en Syrie, actuellement membre de la Coordination pour la souveraineté de la Syrie et contre l’ingérence étrangère (voir notamment son article Syrie: en route pour un nouvel ordre mondial – 5 février 2016). Il est l’auteur également du volumineux ouvrage Tempête sur le Grand Moyen-Orient paru aux éditions Ellipses – 2015. Il réagit bien entendu vivement à la politique illégale et immorale de son propre pays. Dans un long article, il vient de décrire en détail les phases successives du massacre de masse et du chaos perpétrés (au nom du Bien, et même au nom de Dieu!) ces 25 dernières années en Irak, Libye et Syrie. Il y mentionne les principaux responsables et leurs suppôts en Europe et au Moyen-Orient (Michel Raimbaud: Le chemin de Damas, les ruines, le sang et les larmes – 29 mars 2016; http://reseauinternational.net/le-chemin-de-damas-les-ruines-le-sang-et-les-larmes/).

Voor zeer veel gelovigen is het nog onvoorstelbaar dat er wolven zijn binnen in de schaapskooi. Tot voor kort waren de christenmensen opgevoed in een blind vertrouwen op hun herder, om het even of het ging om de parochiepriester of een professor aan een theologische faculteit. Wat hij zei was waar, helemaal in de lijn van wat Jezus had gezegd: “Wie u hoort, hoort Mij” (Lc. 10, 16).

Daarom is het des te moeilijker voor diezelfde gelovigen argwaan te koesteren jegens sommige herders, ‘die op de goede plaats staan om hun dwaalleer te verkondigen’. Atheïsten, communisten en humanisten zijn eerlijke lui voor zover ze ‘openlijk’ het christendom bestrijden. Voor hen kan men op zijn hoede zijn.

Wanneer echter dwaalleer verkondigd wordt op de kansel, op de katheder, in de catechese of zelfs tijdens de liturgieviering, verwacht men dat niet. In deze omstandigheden is men vol vertrouwen en niet vol argwaan. Men heeft een zesde zintuig nodig om de dwaalleraren te ontmaskeren. Zij zullen echter herkend worden als vijanden van God en zijn Kerk in de mate de Legioen Kleine Zielen-leden bidden voor verdedigers van het geloof, dat door de huidige scheuring op de helling is gebracht.

Tegenwoordig zijn er heel wat begrippen uit het evangelie, die niet meer in de smaak vallen van onze wetenschappelijk gevormde generatie. Wij denken aan; de duivel, de boodschap van de engel Gabriël aan Maria, de wonderen, de verheerlijking van Jezus’ Lichaam op de berg Tabor, de lichamelijke opstanding uit de doden op de derde dag, de Hemel, de hel, het laatste oordeel, enz.”

Anderzijds is onze generatie als het ware gehypnotiseerd door een reeks horizontale begrippen, die niet zo duidelijk te vinden zijn in het evangelie. Wij denken aan het typisch marxistisch begrip van strijden voor rechtvaardigheid, aan het vrijmetselaarstrio: gelijkheid, broederlijkheid, vrijheid, aan het vervangen van het Rijk der Hemelen door de uitbouw van een aarde paradijs.

Gedurende eeuwen heeft men ‘strijd gevoerd tegen de Kerk’ met haar hemelse idealen, op basis van de humanistische idealen, die passen bij wereldopbouw. Tegenwoordig gaat men sluwer te werk nu men erin slaagt de Kerk ertoe te brengen te zwijgen over haar eigen idealen, die gespannen staan op het Rijk der Hemelen (heiligheid), om de boodschap van de horizontale -ismen te verspreiden als zijnde de nieuwe vertaling van het christendom voor onze tijd (exclusieve rechtvaardigheid). Meteen staan we voor de meest geraffineerde zelfvernietiging van de Kerk op het ogenblik dat men voorhoudt haar te vernieuwen als een feniks die oprijst uit zijn as.

Keizer Nero eiste ook van zijn oud-leraar Seneca dat hij zelfmoord zou plegen. Dat is voor de opdrachtgever altijd ‘properder’ dan een moord. Om de Kerk over te halen aan zelfvernietiging te doen hebben haar vijanden twee toverbegrippen bedacht: kader en intentie. Opdat de christenen hun eigen boodschap zonder tegenstribbelen zouden prijsgeven als waardeloos spul, leert men dat deze slechts behoort tot een voorbijgestreefd kader of tot de verouderde structuren. Wie is niet bereid een verouderd kader te vervangen door iets nieuws? Bij nader toezien, stelt men echter vast dat de ‘verouderde structuren’ die men wil overboord gooien niets anders zijn dan de meest typische dogma’s van de Kerk en zelfs het episcopaat dat als taak heeft te waken over het behoud van deze geloofswaarheden. Bij dat ‘voorbijgestreefd kader’ rekent men dan; o.m. de Godheid van Jezus, het Rijk der Hemelen, de duivel, de maagdelijkheid van Maria, de opstanding van Jezus op de derde dag, het credo enz.

Om de humanistische, marxistische en maçonnieke idealen door de gezagdragers in de Kerk te laten verkondigen, ook al treft men deze als zodanig niet (al te duidelijk) aan in het evangelie, leert men dat ze behoren tot de ‘eigenlijke intentie of bedoeling’ ervan.

Met behulp van het toverwoord ‘kader’ of ‘structuur’ slaagt men erin te beletten dat de Kerk haar eigen verticale boodschap brengt en door het tweede toverwoord ‘intentie of bedoeling’ slaagt men erin de Kerk de horizontale idealen van de moderne -ismen te laten verkondigen als de vernieuwde vorm van het christendom. Dit is reinste zelfvernietiging. De politieke theologie leert zo o.m. dat ook het evangelie een politieke vertaling nodig heeft. “Materiële trouw aan het evangelie (= aan het kader waarin het is ontstaan) staat gelijk met ontrouw aan de intentie ervan”.

Vele moderne theologen zullen zich er voor hoeden overgeleverde dogma’s publiek aan te vallen, maar zij zullen ook nooit iets doen om ze nog langer in stand te houden. Denken wij bv. aan; de Onbevlekte Ontvangenis van Maria of de werkelijke tegenwoordigheid van Jezus in de H. Eucharistie. Hetzelfde kan gezegd worden in verband met geestelijke oefeningen zoals het bidden van het rozenhoedje of de Aanbidding van het Allerheiligste.

Priesters met modernistische scholing [‘via moderna’] zullen nooit uitdrukkelijk iets zeggen of doen tegen deze dogma’s of praktijken. Hierdoor willen zij zich een imago van onschuld verwerven bij hun gehoor. Uit eigen beweging zullen ze nooit collega’s of gelovigen overhalen het rozenhoedje te bidden of de H. Eucharistie te aanbidden. Worden zij door de omstandigheden genoopt toch mee te doen met een ‘aanbidding of een rozenhoedje’ dan verkiezen zij wel een materiële medewerking boven het schandaal van weigering.

Priester Poppe wist dat het bidden van het rozenhoedje en de Aanbidding van het Allerheiligste door iedereen gekend waren en toch heeft hij heel zijn leven geijverd voor een nog grotere beoefening van deze gebedsvormen. Het verschil tussen een christelijke en een modernistische priester bestaat hierin dat de ene alles doet voor- en de andere niets doet tegen bepaalde levensnoodzakelijke geloofswaarheden en geloofspraktijken.

Ofschoon de houding van ‘niets doen tegen’ de indruk geeft van onschuld, willen wij bij wijze van vergelijking aantonen hoe verderfelijk uiteindelijk deze houding is: “Een ontaarde moeder wenste niet dat haar pasgeboren kindje in leven bleef. Het wurgen of vergiftigen kon gevaarlijk worden voor haar als een dokter de doodsoorzaak zou moeten vaststellen. Zij zou het risico lopen als moordenares in de gevangenis te belanden. Daarom een vreedzame behandeling uitgedacht! De moeder liet haar boreling zijn eerste levensnacht zo maar doorbrengen in de kelder. Indien hij zin had om voort te leven mocht hij dat rustig doen. De moeder heeft niets gedaan tegen zijn leven: geen vergif, geen kneep op de luchtpijp”.

Het geloof is als een pasgeboren baby. Verantwoordelijke priesters, die niets doen om essentiële dogma’s en geloofspraktijken in leven te houden zijn even schuldig als de moeder die haar boreling in de kelder legt…

Momenteel ondergaat de Kerk een crisis die zeker tot de allerergste mag gerekend worden uit heel haar geschiedenis. Ze wordt niet meer van buiten aangevallen, maar van binnen. De wolven zijn binnengedrongen in de schaapskooi en ze bekleden de sleutelposities om er hun dwaalleer te verspreiden.

Tijdens de Franse Revolutie heeft men kerken afgebrand en priesters in ballingschap doen gaan. Het bloed van de martelaren werd echter zaad voor nieuwe christenen. Nu treden de priesters vrijwillig uit en breekt men voortdurend kerken af, omdat er geen gelovigen meer opdagen.

Het ergste van al is dat zeer vele priesters meewerken aan de innerlijke ontmanteling van de Kerk, zonder het in de gaten te hebben. Terwijl ze ijveren om een ‘vernieuwde Kerk’ op te bouwen, die vaak een Kerk is die Jezus nooit heeft gewild, breken ze Jezus Kerk af; tot op de grond. Terwijl ze menen God te dienen op een moderne manier, stellen zij zich op als media voor de duivel. Voor deze afbrekers van het geloof geldt Jezus’ woord van weleer aan de Joden: “Uw vader is de duivel en gij zijt bezig zijn werken te doen” (Jo. 8, 44).

door pastoor Armand Ory – Vgl. bron

Zeer Eerwaarde Heer Pastoor Armand Ory werd geboren te Hoepertingen (Belg. Limburg) op 10 januari 1927 en overleed, uitgeput van zijn noeste arbeid, in de Heer te Sint-Truiden op 9 november 2002. Hij werd priester gewijd te Luik op 22 juli 1952. Was leraar te Genk en te Borgloon en daarna gelijktijdig pastoor te Hendrieken-Voort en Gelinden (Belg. Limburg). Na zijn scheiding van de Kleine Zielen werd hij stichter-schrijver van “Sint-Lambertus kring”. Bij zijn overlijden hield dit op te bestaan. Zijn belangrijkste werk tijdens zijn leven was het aanbieden aan de H. Kerk van de “Funktionele Exegese”, boek met imprimatur van Mgr. Heuschen, over de historiciteit van de Evangeliën, en een aantal boeken waarin deze exegese op de Bijbel (N.T.) wordt toegepast.