Er zijn miljoenen mannen met een abortus-ervaring die baat zouden kunnen hebben met een Rachel’s Vineyard retraite.

Geschreven door een vader, 13 oktober 2022

‘Hij zal de harten van vaders tot hun kinderen keren en de harten van kinderen tot hun vaderen’ (Maleachi 4:6)

“Ga je ooit op een Rachel’s Vineyard retraite?” vroeg de priester na mijn biecht.

Ik schudde mijn hoofd en keek op. Het was zo’n onverwachte vraag – en het trok zeker mijn aandacht. Rachel’s Vineyard, Rachel’s Vineyard … Ik wist dat het iets te maken had met genezing na een abortus. Ik had gezegd dat ik tientallen jaren geleden aan een abortus had meegewerkt tijdens mijn belijdenis in de biecht, maar ik had absolutie ontvangen en geprobeerd het achter me te laten. Mijn vrouw wist ervan, en een paar goede vrienden, maar het was over en uit. Waarom zo’n tragische gebeurtenis opnieuw herhalen? Wat heeft het voor zin?

“Je moet er eens over nadenken”, vervolgde mijn biechtvader. “Het klinkt alsof het tijd is.”

Het blijkt dat hij gelijk had, en ik ben zo dankbaar dat hij zijn gevoel volgde – of de ingeving van de Heilige Geest – en stelde die vraag. Het was natuurlijk eigenlijk geen vraag, maar een uitdaging en een uitnodiging. Had ik de moed om te worstelen met mijn pijnlijke verleden? En zou ik nederig genoeg kunnen zijn om genezingsprocessen te accepteren voor dat verleden?

“Ja”, zei ik tegen de priester. “Misschien heb je gelijk. Ik zal het doen. Bedankt.”

Lees hier verder: https://www.ncregister.com/blog/post-abortion-healing-for-dads

Rachels Vineyard Retraites in Nederland voor mannen en vrouwen: www.rachelsvineyardnederland.com

Zondag 19 februari 2023 – 7e Zondag door het jaar

1elezing: Lev.19,1 2.17-18  
2e lezing: 1 Kor.3,16-23  
Evangelie: Mt.5,38-48  

Jezus’ woorden van vandaag liegen er niet om: “Bemint uw vijanden en bidt voor wie u vervolgen, opdat Gij kinderen moogt worden van uw Vader in de hemel.” Dat is veel gevraagd, voor heel wat mensen te veel gevraagd; niet zomaar te veel gevraagd, maar ook en vooral te veel van het goede. Je kunt wel goed zijn, maar ‘al te goed is buurmans gek’.

Als je té goed bent, wordt er al gauw misbruik van je gemaakt en gaan mensen over je heen lopen. Dat is dan ook wat er met Jezus gebeurde: ze liepen over Hem heen, vielen over Hem heen, legden Hem zelfs letterlijk het zwijgen op. Maar hangend aan het kruis waarop ze Hem vastspijkerden, bad hij voor zijn vervolgers. Aan het kruis gaf Hij alles wat Hij had: niet alleen het bovenkleed, maar ook het onderkleed. Toen ze Hem op de wang sloegen, keerde Hij hen ook de andere toe. Dan ben je toch echt gek, als je zo met je laat sollen.

En toch: zo is God, zo heeft Hij zich in Jezus onder ons getoond: als een God, gek van liefde voor ons mensen, zijn schepselen; een God die bereid was voor ons mensen en omwille van ons heil tot het uiterste te gaan, door zijn leven voor ons te geven tot zijn laatste druppel bloed toe. Wat had Hij nog meer voor ons kunnen doen, dat Hij niet gedaan heeft om ons te overtuigen van zijn onvoorwaardelijke liefde voor ons mensen (vgl. Improperia Goede Vrijdag)?

Inderdaad: een dwaze God. Een God die de wijsheid van deze wereld belachelijk maakt. Een God die de wijzen van deze wereld in hun eigen sluwheid vangt (vgl. tweede lezing) door zijn leven voor ons, zijn schepselen, te geven door zijn leven met ons, zijn schepselen, te delen. En wij ondertussen maar denken dat Hij niet om ons geeft, dat Hij niet voor ons zorgt, ja zelfs dat Hij niet bestaat…

Zeker: zijn liefde voor ons ontslaat ons niet van onze eigen verantwoordelijkheid om ons niet alleen voor die liefde te openen, maar ook en vooral om die liefde ook zelf aan de dag te leggen. Het gaat er tenslotte om Hem in die liefde na te volgen: “Weest volmaakt, zoals uw vader in de hemel volmaakt is”, opdat wij ons kinderen zouden tonen van de Vader die in de hemel is. Hij die toch maar de zon laat opgaan over slechten en goeden en het toch maar laat regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.

“Leven en laten leven”, zouden wij zeggen. En dat is ook wat God doet. Maar doen wij het zelf wel? Misgunnen we niet eerder anderen wat we liever onszelf gunnen? Geloven in de liefde betekent geloven in het goede waar de liefde voor staat, het goede dat we anderen zouden moeten gunnen, desnoods ten koste van onszelf. Zo stond Jezus in het leven. Niet alleen toen Hij al weldoende rondtrok en de Blijde Boodschap van vrede verkondigde (Hand.10,36.38), maar ook en vooral toen Hij zijn vrijwillig lijden en kruis op zich nam, wetend dat zijn uur was gekomen om uit deze wereld over te gaan naar de Vader en de zijnen een bewijs wilde geven van zijn liefde tot het uiterste toe (Joh.13,1).

Doordat God in en door Jezus zijn leven voor ons en aan ons heeft geven, zijn we in en door ons Doopsel een nieuwe schepping geworden; zijn wij Gods tempel geworden en woont Gods Geest in ons. Als Gods geliefde kinderen zoeken wij ons heil niet langer bij mensen of bij deze wereld, maar bij Christus, want wie van Christus is, is van God. Dankzij Christus zijn wij Gods tempel geworden, een tempel die zo heilig is dat God ieder die deze tempel te gronde wil richten, door God zelf te gronde gericht zal worden (tweede lezing). God zelf beschouwt ons als zijn heilige en geliefde uitverkorenen en we mogen ons dan ook bij Hem veilig en geborgen weten, wat er ook gebeurt, wat ons ook overkomt.

Tekst: Bezinning op het Woord, inleidende teksten bij de dagelijkse liturgie

Nieuwsbrief Pater Daniel XVIII.7, vrijdag 17 februari 2023

Vakantiebericht

Maandagavond vertrokken we uit Qara om dinsdagmiddag te landen in Brussel. De kinderen hadden moeite om ons te laten gaan en wij hadden moeite om hen achter te laten. ’n Erg bewogen reis, die me bovendien geradbraakt heeft. Het voorlopige paspoort van cfr Jean en mij was blijkbaar niet lang genoeg meer geldig om Libanon binnen te mogen. We hebben een tweetal uren zitten wachten totdat er dan toch een telefoon kwam vanuit Beiroet dat we binnen mochten. Dan moesten de auto’s sneeuwkettingen aanleggen om tegen 20 km per uur op de spekgladde wegen voort te sukkelen. En jawel, we waren nog net op tijd om het vliegtuig te halen. En zo werd vermeden dat onze goedkope reis een dure grap werd. Er werd voor mij goed gezorgd. Overal waar een stoel of zetel was, werd ik gedropt om te rusten, slapen of suffen. Ik hoop stilaan te kunnen recupereren.

Van dinsdag 21 februari tot donderdag 23 februari hoop ik met cfr Jean, Moeder Agnes en zr Carmel in de abdij van Chevetogne te zijn. Op zondag 26 februari ben ik met cfr Jean en mijn trouwe chauffeur in de Grieks-Melchitische kerk van Etterbeek, waar cfr Jean ook zal spreken over de Grieks-Melchitische kerk

Donderdagavond 2 maart wil ik graag een voordracht geven in Sleidinge (restaurant Pataya, Hooiwege 49, Sleidinge-Evergem) georganiseerd door onze vriend Peter Vereecke. En de volgende avond (3 maart 19.30 u) in het Wijkcentrum Xaverianen, Xaverianenstraat 13/003 Brugge, georganiseerd door Agnes Jonckheere. Tussendoor ben ik hier en daar bij mensen die me uitnodigen om met enkele van hun vrienden eens van gedachten te wisselen en wat te vertellen. Ik kan me echter zelf niet meer verplaatsen (ben niet meer ‘auto-mobiel’ of ‘zelf rijdend’!). Ze moeten me dus komen halen en terugbrengen. Voor de rest zal ik meestal in de abdijgemeenschap van Postel zijn waar de dagelijkse eucharistie om 11.30 u en de zondagseucharistie om 10.00 u is.

Nog dit: we hadden aangekondigd dat onze gemeenschap in Aleppo en Lattakia een megakeuken zou openen voor 20.000 warme maaltijden per dag (5 dagen in de week). Het zijn er om te beginnen heel wat minder geworden (6.000). Ondertussen hebben we echter zulke flinke financiële steun gekregen dat we  vlug het bedoelde aantal zullen bereiken, mogelijk zelfs meer! God zegene al deze milde weldoeners!