Dorothea (Dora) Visser onder het criterium van het Kruis van Jezus Christus!

Standaard

Dorothea (Dora) Visser onder het criterium van het Kruis van Jezus Christus

Een theologisch-antropologische herlezing in mariale en ecclesiologische situering


Abstract

Deze bijdrage verdedigt dat Dorothea (Dora) Visser (Gendringen, 28 september 1819 – Olburgen, 11 juli 1876; overlijdensaangifte 12 juli 1876) in de receptie vaak gefragmenteerd tot curiosum, medisch fenomeen of volksdevotioneel object, vruchtbaar en verantwoord kan worden gelezen onder het criterium van het Kruis van Jezus Christus.¹ Het gaat daarbij niet om apologetische verificatie van fenomenen (stigmatisatie, visioenen), noch om reductie tot pathologie, maar om een theologisch-antropologische herlezing waarin het Kruis functioneert als hermeneutische norm voor waarheid over menswaardigheid, lijden en gedragen bestaan (1 Kor 1,18–25).² Het conciliaire kader wordt geleverd door Lumen Gentium 56–62, waarin Maria onder het Kruis wordt getekend als reëel maar volledig afgeleid meewerkster en type van de Kerk.³ Vanuit deze normatieve mariologie wordt Dora typologisch in mariale analogie gesitueerd: niet als parallelle heilsfiguur, maar als ecclesiologisch teken van ontvangende trouw. Ten slotte wordt deze lezing verbonden met de paasmystieke kruis-en-verrijzenis-spiritualiteit van de Gemeenschap van de Gekruisigde en Verrezen Liefde, die expliciet naam en gerichtheid ontleent aan Jezus Christus.⁴


Hoofdstuk I — Inleiding: het Kruis als criterium

De wijze waarop Dora Visser hier wordt benaderd, wijkt bewust af van gangbare interpretatiekaders. In de overgeleverde bronnen verschijnt zij afwisselend als historisch curiosum, als medisch te duiden fenomeen, of als object van volksdevotionele uitzonderlijkheid.⁵ Die bronnen zijn bovendien fragmentarisch en heterogeen van genre: zij bewegen zich tussen fenomenologische beschrijving, journalistieke representatie en religieuze verering. Juist deze veelvormigheid maakt een expliciete methodologische verantwoording noodzakelijk.

Het uitgangspunt is daarom een theologisch-antropologisch perspectief waarin het Kruis fungeert als criterium van waarheid en betekenis. Niet de vraag naar het uitzonderlijke karakter van Dora’s lijden staat centraal, noch de behoefte aan verklaring of legitimatie ervan, maar de erkenning van haar bestaan als gedragen leven. Het Kruis wordt in deze hermeneutiek niet verstaan als probleem dat om oplossing vraagt, maar als locus waarin de waarheid over de menselijke persoon aan het licht treedt — juist daar waar autonomie, zelfbeschikking en functionele heelheid tekortschieten. In deze zin wordt haar leven niet primair gelezen als afwijking van het normale, maar als concentratiepunt waarin fundamentele antropologische vragen zichtbaar worden.

Deze benadering vermijdt bewust twee reducties die in de omgang met mystiek en lijden telkens terugkeren. Enerzijds wordt Dora Visser niet opgevoerd als mystiek spektakel of religieuze uitzondering die fascinatie moet oproepen. Anderzijds wordt zij evenmin gereduceerd tot een medisch of psychologisch “oplosbaar” geval. Haar bestaan wordt niet geneutraliseerd door verklaringsmodellen die het lijden onderbrengen binnen een sluitend causaal schema; tegelijk wordt het lijden ernstig genomen zonder het te annexeren.⁶

Methodologisch sluit deze lezing aan bij een antropologie waarin de menselijke persoon wordt verstaan als eenheid van lichaam en ziel, gericht op waarheid en goedheid, en niet reduceerbaar tot actuele vermogens of prestaties. In het spoor van Thomas van Aquino wordt waardigheid niet afgeleid uit functionele perfectie, maar uit de zijnsorde van de persoon en diens gerichtheid op het goede. Deze waardigheid blijft bestaan wanneer vermogens worden aangetast of autonomie verdwijnt, omdat zij niet berust op actueel functioneren maar op de persoon als zodanig.⁷

Binnen de twintigste-eeuwse personalistische ontwikkeling wordt deze grondlijn nader uitgewerkt. Bij Willem Duynstee wordt menselijke waardigheid losgemaakt van utilitaire en louter juridische criteria; bij Anna Terruwe en Conrad Baars krijgt dit een psychologische verdieping: kwetsbaarheid en afhankelijkheid wijzen niet slechts op defect, maar op een dieper verlangen naar bevestiging, waarheid en relationele genezing.⁸ In deze optiek wordt lijden niet verklaard als zinloos defect, maar verstaan als plaats waar de menselijke persoon in zijn ontvankelijkheid en relationaliteit aan het licht treedt.

Deze inleiding introduceert aldus een nieuwe bronlaag in de receptie van Dora Visser: niet een extra “mening”, maar een onderscheiden niveau van theologisch spreken, met eigen taal, criterium en doelstelling. Naast beschrijvende, verklarende en devotionele lagen verschijnt een expliciet theologisch-antropologische herlezing, waarin haar leven niet wordt verklaard, maar verstaan in het licht van het Kruis.


Hoofdstuk II — Uitgangspunt: bronnenlagen, probleemstelling en methodische heroriëntatie

De probleemstelling luidt: waarom ontbreekt tot op heden een systematisch-theologische duiding waarin Dora’s leven wordt geplaatst binnen de samenhang van katholieke antropologie en soteriologie, en wat betekent het om haar bestaan te lezen in het licht van het lijden, sterven en verrijzen van Christus?

De bestaande receptie laat zich — in hoofdlijnen — onder vier lagen rubriceren: (i) medisch-beschrijvende observatie, (ii) historisch-fenomenologische contextualisering, (iii) journalistieke representatie en (iv) lokale devotionele continuïteit.⁹ Deze lagen zijn historisch waardevol, maar blijven theologisch impliciet. Dat blijkt ook uit hedendaagse presentaties die Dora vooral karakteriseren als “mystica en zieneres” of als draagster van “kruiswonden”, waarbij de betekenisvraag veelal samenvalt met het fenomeen.¹⁰

Tegenover deze fenomenologische fixatie stelt deze bijdrage een methodologische heroriëntatie: het Kruis als hermeneutisch criterium verlegt het zwaartepunt van causaliteit naar betekenis, van “waar komt het vandaan?” naar “wat wordt hier over mens-zijn zichtbaar?”. De vraag is dan niet primair of een verschijnsel “verklaarbaar” of “wonderbaar” is, maar of het concrete bestaan in zijn kwetsbaarheid kan worden verstaan als leven dat — in kerkelijke zin — gedragen wordt in Christus.

Deze heroriëntatie sluit aan bij de conciliaire antropologische horizon van Vaticanum II: de mens wordt verstaan vanuit roeping en bestemming in Christus, en lijden wordt niet buiten de heilsgeschiedenis geplaatst maar erin betrokken.¹¹ Dit verklaart tevens waarom deze bijdrage niet pretendeert een canonieke uitspraak te doen over heiligheid of mystieke authenticiteit: de gekozen methode is niet canoniserend maar hermeneutisch. Zij beoogt een verantwoord theologisch spreken dat de menselijke persoon serieus neemt in haar concrete, niet-maakbare existentie.


Hoofdstuk III — These: Dora Visser onder het Kruis van Christus, in mariale en ecclesiologische situering

De these luidt: Dora Visser kan theologisch adequaat worden gelezen onder het hermeneutisch criterium van het Kruis van Jezus Christus, waarbij haar bestaan wordt verstaan als teken van menselijke waardigheid in kwetsbaarheid en als ecclesiologisch getuigenis van ontvangende trouw. Deze these is geen devotionele retoriek, maar volgt uit drie normatieve lijnen: (1) kruis-christologisch criterium, (2) conciliaire mariologie, (3) ecclesiologische bedding in kruis-en-verrijzenis-spiritualiteit.

1. Kruis-christologisch criterium. Het Kruis is, volgens de klassieke christelijke traditie, het centrum van de openbaring waarin Gods handelen zich niet manifesteert in macht maar in zelfgave (1 Kor 1,18–25).² In het Kruis wordt zichtbaar dat menselijke waardigheid niet samenvalt met autonomie of prestatie. Daarmee is Dora’s lichamelijke kwetsbaarheid geen reden om haar mens-zijn te reduceren; integendeel, zij wordt hermeneutisch gelezen als plaats waar de waarheid van ontvangen waardigheid zichtbaar wordt.

2. Conciliaire mariologie als normatieve maat. Het Tweede Vaticaans Concilie plaatst Maria onder het Kruis (Lumen Gentium 56–62): haar medewerking is reëel, maar geheel afgeleid; zij voegt niets toe aan de objectieve waarde van het Offer van Christus, maar is er innerlijk mee verenigd (LG 60).³ Maria staat daar niet als autonome kracht, niet als parallelle middelaar, maar als ontvangende en instemmende vrijheid. Vanuit dit conciliaire kader wordt Maria type van de Kerk: ontvangend, gehoorzaam, vruchtbaar in afhankelijkheid.

Deze normatieve mariologie is beslissend voor elke poging Dora “naast Maria” te plaatsen. Strikt genomen staat Maria in de heilsorde uniek; Dora kan daarom typologisch in mariale analogie worden verstaan: als echo, afgeleide gestalte, ecclesiologisch teken — niet als concurrerende heilsfiguur.

3. Typologische situering en ecclesiologische vruchtbaarheid. Dora bezat geen expliciete orde-inbedding of herkenbare spirituele “school” zoals men die bij andere figuren aantreft. Juist daarom vraagt haar receptie om situering die niet kunstmatig is, maar normatief geijkt. De mariale analogie biedt zo’n ijkpunt: stille gehoorzaamheid, ontbreken van publieke macht, lijden zonder zelfrepresentatie, en radicale afhankelijkheid worden niet geromantiseerd, maar ecclesiologisch verstaan als gestalte van ontvangende trouw.

In dit perspectief is Dora’s zwijgen niet leegte, maar vorm: niet discursieve theologie, maar existentieel ja-woord. Het is precies deze gestalte die haar theologisch relevant maakt voor hedendaagse vragen rond kwetsbaarheid, waardigheid voorbij functionaliteit, en de verleiding van activisme als norm van kerkelijkheid.

4. Verbondenheid met de spiritualiteit van de Gemeenschap van de Gekruisigde en Verrezen Liefde. De paasmystieke bedding van kruis én verrijzenis vindt een concrete hedendaagse articulatie in de Gemeenschap van de Gekruisigde en Verrezen Liefde (Maastricht, 1987), een gemengde rooms-katholieke gemeenschap van apostolisch leven met nadruk op kruisvering en mariadevotie, en met een naam die expliciet naar Jezus Christus verwijst.⁴

Deze bedding voorkomt twee ontsporingen: morbiditeit (het Kruis als cultus van pijn) en triomfalisme (verrijzenis zonder kruis). Binnen deze spanning kan Dora’s leven worden verstaan zonder verheerlijken en zonder reduceren: niet het fenomeen van wonden is beslissend, maar de innerlijke conformiteit aan Christus en de ecclesiologische vruchtbaarheid van ontvangen trouw.

Conclusie. Het conciliaire kader (LG 56–62) biedt de norm; het kruis-christologisch criterium geeft de hermeneutiek; de paasmystieke bedding voorkomt reducties. Dorothea Visser verschijnt dan niet primair als uitzonderlijk verschijnsel, maar als existentieel getuigenis van menselijke waardigheid onder het Kruis van Christus — typologisch in mariale analogie, ecclesiologisch vruchtbaar als teken van ontvangende liefde.


Nawoord

Deze tekst pretendeert niet te beslissen over de authenticiteit van fenomenen, noch over heiligheid in canonieke zin. Zij beoogt een theologisch verantwoord spreken dat Dora Visser bevrijdt uit de alternatieven “mystiek spektakel” versus “pathologisch geval”. Het Kruis fungeert als criterium van onderscheiding; Maria levert de conciliaire norm; de Kerk ontvangt in zulke levens een spiegel van haar eigen wezen: niet eerst spreken, organiseren of bewijzen, maar ontvangen en volharden in Christus.

Dat Dora’s receptie vandaag mede via digitale devotie- en informatieplatforms voortleeft, onderstreept de actualiteit van deze hermeneutiek: juist waar het fenomeen fascineert, moet de theologie de betekenisvraag terugplaatsen in het hart van het evangelie — bij de Gekruisigde en Verrezene.¹²


Noten

  1. Voor de basale biografische gegevens en de variatie in overlijdensdatum (feitelijk overlijden vs. aangifte) zie: “Dorothea Visser,” Wikipedia (voor datum- en plaatslijn); en de tijdlijn op doravisser.com (overlijden 11 juli, aangifte 12 juli).
  2. De Bijbelse locus classicus voor het Kruis als criterium: 1 Kor 1,18–25.
  3. Tweede Vaticaans Concilie, Lumen Gentium 56–62, m.n. LG 58–60 (Maria onder het Kruis; afgeleide medewerking; uniciteit van Christus’ middelaarschap).
  4. “Gemeenschap van de gekruisigde en verrezen Liefde,” Wikipedia (stichting Maastricht 1987; gemeenschap van apostolisch leven; nadruk kruis- en Mariaverering; naam verwijst naar Jezus Christus).
  5. Voor representatieve receptielagen: J.B. te Welscher, De gewondmerkte van Gendringen (Gendringen, 1844); J.W.H. Mali, “Wondere wonden…,” Jaarboek Katholiek Documentatie Centrum (1977), 55–70; en P.J.A. Nissen, “Het zalig lijden van Dora Visser (1819–1876)” (2007) als academische situering van media- en receptiedynamiek.
  6. Voor een voorbeeld van fenomenologische focus in populaire receptie: “Johanna, Dorothea (Dora) Visser,” willyribbers.nl (koppeling identiteit-wondtekenen; datumvariant).
  7. Thomas van Aquino, Summa Theologiae, selecta (persoon- en deugdenleer; waardigheid niet gereduceerd tot actuele act).
  8. Anna A. Terruwe, Psychic Wholeness and Healing; Conrad W. Baars, Born Only Once (bevestigingspsychologie; kwetsbaarheid en relationele bevestiging).
  9. Over Dora’s plaats in bredere cultuur- en mediahypes: P.J.A. Nissen, “Het zalig lijden van Dora Visser (1819–1876)” (2007).
  10. Zie opnieuw willyribbers.nl en doravisser.com als hedendaagse digitale receptie-dragers.
  11. Tweede Vaticaans Concilie, Gaudium et Spes 22 (christologische concentratie van de waarheid over de mens) als achtergrondhorizon (in combinatie met Lumen Gentium).
  12. “Levensloop Dora Visser,” doravisser.com; en “Dorothea Visser,” doravisser.org (lopende receptie-omgeving).

Bronnen en literatuur

Dora-receptie

  • Te Welscher, J.B. De gewondmerkte van Gendringen. Gendringen, 1844.
  • Mali, J.W.H. “Wondere wonden. Enige beschouwingen over stigmatisatie naar aanleiding van ‘de gewondmerkte van Gendringen’, Dorothea Visser (1819–1876).” Jaarboek Katholiek Documentatie Centrum (1977): 55–70.
  • Nissen, P.J.A. “Het zalig lijden van Dora Visser (1819–1876).” (2007).
  • “Dorothea Visser.” Wikipedia.
  • “Levensloop Dora Visser.” doravisser.com.
  • Ribbers, Willy. “Johanna, Dorothea (Dora) Visser.” willyribbers.nl.

Theologisch-dogmatisch en bijbels kader

  • Tweede Vaticaans Concilie. Lumen Gentium 56–62.
  • Tweede Vaticaans Concilie. Gaudium et Spes 22.
  • Heilige Schrift: 1 Kor 1,18–25; Joh 19,25–27.
  • Catechismus van de Katholieke Kerk 964–970.

Antropologie en personalisme (kader)

  • Thomas van Aquino. Summa Theologiae (selecta).
  • Duynstee, Willem. (selectieve werken inzake katholieke antropologie/psychologie).
  • Terruwe, Anna A. Psychic Wholeness and Healing.
  • Baars, Conrad W. Born Only Once.

Ecclesiologische bedding

  • “Gemeenschap van de gekruisigde en verrezen Liefde.” Wikipedia.

Samengesteld door pastoor J. Geudens. Vrij te gebruiken voor academische en kerkelijke doeleinden.

Dorothea Visser onder het Kruis van Christus

Standaard

Dorothea Visser onder het Kruis van Christus


Inleiding

Als we kijken naar het leven van Dorothea (Dora) Visser (1819–1876), lopen we al snel het gevaar om haar te beoordelen met de ogen van de wereld. Vaak wordt haar leven benaderd als een medisch raadsel, een psychologische kwestie of simpelweg als een bijzonder historisch verhaal.

Als we Dora werkelijk willen begrijpen, moeten we echter naar het hart van ons geloof kijken: het Kruis van Jezus Christus. Pas wanneer we haar leven zien in het licht van het Kruis, ontdekken we de ware betekenis ervan.

In deze tekst kijken we naar Dora in verbondenheid met de heilige Maagd Maria onder het Kruis, zoals het Tweede Vaticaans Concilie ons dat leert. We zien hoe Dora’s stille, kwetsbare leven een krachtig getuigenis is van Gods liefde — een liefde die ook centraal staat in de spiritualiteit van de Gemeenschap van de Gekruisigde en Verrezen Liefde.

1. Kijk naar het Kruis

Het Kruis van Christus is niet zomaar een vroom symbool; het is het hart van Gods liefde voor ons. Aan het Kruis laat God zien hoe Hij werkt: niet door macht, uiterlijk vertoon of succes, maar door totale liefde en zelfgave (vgl. 1 Kor. 1, 18–25).

Dit geeft ons een heel nieuwe kijk op het menselijk leven:

  • Onze waarde als mens hangt niet af van wat we kunnen, wat we presteren of hoe gezond we zijn.
  • Ook als een mens zwaar lijdt of uiterlijk niets meer lijkt te bereiken, blijft zijn of haar waardigheid volkomen intact.

Wanneer we zo naar Dora Visser kijken, gaat het niet om de bijzondere verschijnselen of de stigmata. Het gaat om haar innerlijke houding: een stil, eenvoudig en rotsvast vertrouwen op God, midden in haar lijden.

2. Maria als voorbeeld onder het Kruis

Het Tweede Vaticaans Concilie (Lumen Gentium, 56–62) herinnert ons eraan hoe Maria onder het Kruis van haar Zoon stond. Zij voegde niets toe aan het verlossende offer van Christus — Hij alleen is onze Verlosser. Maar Maria was in haar hart intens met Hem verbonden.

Maria stond onder het Kruis niet met eigen antwoorden of grote woorden, maar in een houding van stil vertrouwen en overgave. Haar ‘Ja, mij geschiede naar uw woord’ vond op Golgota haar diepste vervulling. In deze stille gehoorzaamheid is Maria het mooiste voorbeeld voor de hele Kerk.

3. Dora Visser in de voetsporen van Maria

In tegenstelling tot veel bekende heiligen leefde Dora Visser niet in een klooster en had zij geen geleerde boeken geschreven. Juist daarin herkent men de lijn van Maria.

Net als Maria sprak Dora niet veel. Zij zocht geen aandacht, bekleedde geen belangrijke functies en droeg haar lijden in alle stilte. Haar leven laat ons zien wat de Kerk in wezen mag zijn: een gemeenschap die in stilte en trouw bij de Heer blijft, ook als het moeilijk wordt.

4. Liefde die door het Kruis naar Pasen leidt

De Gemeenschap van de Gekruisigde en Verrezen Liefde herinnert ons aan de verbondenheid tussen het Kruis en de Verrijzenis. Het Kruis is geen verheerlijking van pijn om de pijn, maar de plek waar Gods liefde het diepst zichtbaar wordt. En die liefde eindigt niet bij het graf, maar leidt naar de vreugde van Pasen.

Ook het leven van Dora mag zo worden gezien. Niet haar lichamelijke wonden of verlamming staan centraal, maar de wijze waarop zij zich door Gods liefde liet dragen en zo de vrede van de Verrezen Heer uitstraalde.

5. Onze waarde ligt in wie we zijn bij God

Het Kruis leert ons een belangrijke les voor deze tijd: een mens is niet pas waardevol als hij nuttig, productief of onafhankelijk is. Aan het Kruis verloor Jezus alle uiterlijke kracht en mogelijkheden, en toch straalde juist daar Zijn goddelijke waardigheid.

Dora’s lichamelijke gebrokenheid was daarom geen tekortkoming. Haar leven vormt een uitnodiging aan ons allemaal om te onthouden dat onze diepste waarde niet ligt in wat we doen, maar in het feit dat we geliefde kinderen van God zijn.

6. Een stille les voor de Kerk van vandaag

Als Maria het voorbeeld is voor de Kerk, dan houdt het leven van Dora ons een spiegel voor. Zij herinnert ons eraan hoe de Kerk onder het Kruis hoort te staan: niet met veel menselijke drukte, maar in luisteren, vertrouwen en overgave.

In een tijd waarin we in de Kerk veel praten, vergaderen en organiseren, laat Dora zien dat echte vruchtbaarheid ontstaat in de stilte. Maria sprak niet veel onder het Kruis; de heilige Jozef trad nooit op de voorgrond; Dora liet geen grote schriften na. En toch heeft God door hen heen wonderbare dingen gedaan. Echte geestelijke vruchtbaarheid ontstaat niet uit onze eigen activiteit, maar uit onze verbondenheid met Christus.

Slotgedachte

Dora Visser wil ons niet afleiden van Jezus, maar ons juist dicht bij Hem brengen. Zij staat niet * naast* of boven Christus, maar onder Zijn Kruis — aan de zijde van Maria.

Haar leven herinnert ons eraan dat Gods genade dichtbij is, juist in onze zwakheid en kwetsbaarheid. Het heil begint waar een mens zich in liefde durft toe te vertrouwen aan God.

Pastoor J. Geudens

Vrij te gebruiken voor parochiebladen, bezinning en geloofsopbouw.

Blik naar Aswoensdag 2026

Standaard

Aswoensdag 2026

Vandaag staan we stil bij twee momenten die op het eerste gezicht elkaars tegenpolen lijken: carnaval en Aswoensdag. Eerst is er het uitbundige feest, daarna begint een periode van bezinning, bekering en hoop.

Carnaval is een tijd van vreugde, ontmoeting en verbondenheid. We lachen samen, dansen en vieren het leven. Maar zo’n feest is meer dan alleen plezier. Tradities dragen betekenis in zich: ze geven ons identiteit en verbinden generaties met elkaar. Carnaval is geen losstaand moment, maar vormt een overgang. Het bereidt ons voor op wat komt: de Veertigdagentijd.

Aswoensdag markeert het begin van die Veertigdagentijd.

Tijdens de viering tekent de priester een askruisje op het voorhoofd en spreekt de woorden:
“Bedenk wel, mens, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren.”

Het askruisje is een teken van nederigheid, boete en een nieuw begin. Het herinnert ons eraan dat wij mensen zijn met grenzen, dat we fouten maken, maar ook dat we telkens opnieuw mogen beginnen.

De Veertigdagentijd is een tijd van voorbereiding: een periode om bewuster te leven en ons hart meer te richten op God. Dat kan door iets los te laten — minder schermtijd, minder snoepen — of juist door iets toe te voegen: meer gebed, meer aandacht voor anderen, meer eerlijkheid tegenover onszelf en elkaar. Jezus zelf trok veertig dagen de woestijn in om zich voor te bereiden op zijn zending. Ook wij worden uitgenodigd deze tijd te gebruiken om te groeien in geloof in de Verrijzenis van Jezus en in liefde voor de mensen om ons heen.

Vorig jaar stond het thema ‘Pelgrims van hoop’ centraal. Het vervolg daarop is dat wij nog steeds pelgrims onderweg zijn — niet alleen gedragen door hoop, maar ook geroepen tot moed. Pelgrims zijn mensen die op weg gaan, niet doelloos, maar met richting en verlangen. Ook wij worden uitgenodigd pelgrims te blijven: mensen die, ondanks zorgen en onzekerheden, blijven vertrouwen op Gods liefde en op zijn belofte van vrede.

Misschien voelt het wat ongemakkelijk om met een askruisje rond te lopen. Wat zullen anderen denken? Is het niet ouderwets? Toch zegt dat kleine teken iets wezenlijks: ik sta stil bij mijn leven, ik wil groeien, ik kies ervoor om met God op weg te gaan. Niet omdat we volmaakt zijn, maar juist omdat we verlangen naar een leven dat dieper, menselijker en liefdevoller wordt.

Laten we daarom deze overgang van carnaval naar Aswoensdag bewust aannemen. Het feest van vreugde leidt ons naar een tijd van bezinning. Samen gaan we op weg naar het hoogtepunt: Pasen, het feest van de Verrijzenis van Christus — bron van hoop en nieuw leven.

Mogen wij in deze Veertigdagentijd werkelijk pelgrims van moed zijn: mensen die vooruitkijken met vertrouwen en geloof.

Amen.

Pastoor Geudens