De noodzaak van publieke Eucharistievieringen

Pater Daniel Maes schrijft in zijn brief die ik per e-mail van hem mocht ontvangen:

“Goede Vrienden,                               

Op vele plaatsen in ons land [België] en in de wereld blijken publieke Eucharistievieringen verboden te zijn onder voorwendsel van corona. Om de ernst hiervan te begrijpen, wil ik even de betekenis van de Eucharistie toelichten.

De Heilige Eucharistie is het centrum en hoogtepunt van het leven van ieder christen en in feite van ieder mens. Het is de “Tegenwoordig stelling” van het levensoffer van Jezus Christus, de belangrijkste gebeurtenis uit de geschiedenis van de mensheid. Doordat Jezus, stervend op het Kruis, zijn leven gegeven heeft voor alle mensen, heeft Hij tevens de betekenis van de ware liefde geopenbaard. Liefhebben is uiteindelijk zijn leven geven voor de anderen. En dit geldt niet alleen voor christenen maar voor alle mensen. Wanneer een jongen een mooi en in vele opzichten goed meisje vindt en ze besluiten samen een huwelijk te sluiten, dan kunnen ze alleen maar echt gelukkig zijn in het licht van Christus’ Kruisdood. Zo vele gehuwden verlangen van de ander dat hij/zij, al haar of zijn verlangens zal vervullen, wat onmogelijk is. Waarom? Omdat wij een onuitputtelijke stroom van verlangens zijn die nooit hier op aarde helemaal vervuld kunnen worden. Zelfs wanneer we het belangrijkste en voor ons hoogste doel in ons leven bereikt zouden hebben, zullen we onmiddellijk daarna toch weer naar iets anders verlangen. Daarom kunnen we op aarde alleen maar beperkt gelukkig zijn, nooit volmaakt gelukkig: we zijn nu tevreden in de vaste overtuiging dat God ons eens volmaakt gelukkig zal maken. Het is een illusie te verwachten dat de ander aan al mijn verlangens kan voldoen. Ons hart is te groot voor al wat er in deze wereld te beleven is. God heeft ons zo geschapen dat wij altijd blijven verlangen naar het volmaakte geluk en dat kan alleen bereikt worden in gemeenschap met Hem, die het oneindige Geluk zelf is. Om in en met Hem te kunnen leven moet evenwel de zonde in ons overwonnen worden en dit is alleen mogelijk door navolging van Christus, die de Kruisdood aanvaardde. Wanneer gehuwden in hun jeugdig enthousiasme van elkaar alleen verwachten dat de ander ‘mijn’ verlangens zal voldoen, zijn ze niet in staat beperkt gelukkig te zijn, zelfs niet op seksueel vlak, omdat ze het middel verwisselen met het doel, wat diepe frustraties bewerkt. Het doel is immers: de totale wederzijdse gave van zichzelf, zijn leven willen geven voor de ander. En de beleving van de lichamelijke eenheid is daarbij een middel, dat tevens gericht is op het verwekken van nieuw leven. Dat is de waarheid die Jezus heeft geopenbaard en beleefd. Door ons dagelijks lijden, onze moeilijkheden en tegenslagen geduldig te aanvaarden, kunnen we delen in Christus lijden én verrijzenis en onvergankelijke Vreugde. Deze overgang van sterven naar Leven door de totale gave van zichzelf, een proces dat heel ons leven duurt, dát is Eucharistie. En door de heilige Communie nemen wij deel aan de kracht van Christus die zichzelf totaal geeft. Eigenlijk zijn wij het niet die Hem opnemen, maar is Hij het die ons opneemt. Van Hem krijgen we de kracht. Door gewoon eten en drinken nemen wij, als persoon, voedsel en mineralen op die later gedeeltelijk zullen delen in de waardigheid van onze menselijke persoon. Bij de heilige Communie is het eerder omgekeerd: God neemt ons op en laat ons delen in zijn goddelijke waardigheid.

Hiermee kunnen we iets vermoeden van de ondoorgrondelijke grootheid van de heilige Eucharistie. Uiterlijk zijn het slechts enkele woorden, gezangen, gebeden met de tekens van wijn, water en brood, zoals Jezus ze heeft ingesteld tijdens het laatste Avondmaal met zijn apostelen. De kern isde totale overgave van zichzelf, zijn Kruisdood, die Hij onmiddellijk daarna zal aanvaarden. In die zin is Eucharistie het hart van de gehele mensengeschiedenis en van ieder mens. Alles is Eucharistie en Eucharistie is alles.

Tot heden waren alleen de gruwelijkste islamitische, communistische of nazistische dictaturen in staat de Eucharistie af te schaffen. Nu zijn het de grote westerse ‘democratieën’ van het kapitalisme die een fatale aanslag willen toebrengen aan het heiligste op aarde. Daarom bestrijden wij met alle middelen deze wereldwijd opgelegde dwangmaatregel van vrijheidsberoving. Het is een aanslag tegen God, tegen de Kerk en tegen de hele mensheid. Sta op en vecht voor uw leven, uw vrijheid, uw geloof, uw geluk. Laten we God meer volgen dan de mensen. Laten we feestelijk en publiek de heilige Eucharistie blijven vieren!”

Bron: E-mail van pater Daniel

29^ste zondag door het jaar A

Jesaja 45,1.4-6 Mattheus 22, 15-21

Door de kindermoord in Bethlehem is koning Herodes een berucht figuur geworden. Wreedheid is een eigenschap van hem gebleven tot in zijn laatste dagen. Toen zijn lichaam zozeer door ziekte was aangetast, dat niemand het in zijn buurt kon uithouden vanwege de stank, liet hij 300 aanzienlijke mensen opsluiten. Zij zouden gedood moeten worden op het moment dat hij stierf. Als zijn onderdanen dan al niet zouden treuren om het verlies van de koning, dan zouden ze toch minstens huilen om de dood van deze mensen, zo was zijn redenering.

In diezelfde tijd liet hij ook een aantal mensen straffen, die tegen hem in opstand waren gekomen.

Herodes had namelijk in de Tempel van Jeruzalem een beeld laten aanbrengen van een Romeinse adelaar. In de ogen van het joodse volk was dit iets afschuwelijks. Niet zozeer omdat de adelaar een symbool was van de Romeinse onderdrukker. Veel erger was het in joodse ogen, dat hiermee een gebod van God overtreden werd: “Gij zult geen beeld van de Heer uw God, van een mens, of enig dier, in uw midden hebben”.

Farizeeën en priesters waren naar Herodes gelopen, hadden aangedrongen en gesmeekt, maar de koning was hardnekkig en het beeld was op zijn plaats gebleven. Enkele jonge mannen, die heel goed wisten, wat ze riskeerden, zijn toen bij de adelaar geklommen en hebben hem onder gejuich van de omstanders verwijderd. Hoewel Herodes ziek was, gaf hij bevel deze jongens en de omstanders ogenblikkelijk te doden. De twee, die het werk hadden uitgevoerd, werden ter plaatse vermoord (levend verbrand) en tevens veertig omstanders (in stukken gehakt).

Er zijn in de geschiedenis van het joodse volk tot op de dag van vandaag voorbeelden van heldhaftig optreden terwille van het gebod van God om geen beelden te maken. Farizeeën en Schriftgeleerden hebben zich altijd sterk gemaakt voor die wet.

Deze zelfde Farizeeën staan nu, nog maar kort na het gebeurde in de Tempel, voor Jezus en op de vraag van Jezus: “Met welke munt zij de belasting gaan betalen?”, halen ze uit hun beurs een geldstuk. En op dat geldstuk staat diezelfde Romeinse adelaar en aan de andere kant – en dat is nog erger – een beeld van de keizer met daaronder de woorden: “Tiberius, zoon van de goddelijke Augustus.“

Het spreekwoord ‘geld stinkt niet’ stamt ongeveer uit die tijd en is wel héél toepasselijk op de situatie, waarover het hier gaat. Principes moeten wijken waar geld, en de macht van het geld, aan de orde komen.

“Geef in ieder geval niet aan de keizer, wat aan God toekomt!” Jezus geeft met deze woorden duidelijk kritiek op de macht van de Romeinse keizer, die zich goddelijke macht toe-eigende. Niet alleen liet de Romeinse keizer zich als god vereren, hij had ook een absolute, goddelijke macht over leven en dood van zijn onderdanen.

Jezus geeft door het voorbeeld van de keizer kritiek op alle macht die absoluut is, die zich goddelijke rechten aanmatigt. Absolute macht in de zin van ongecontroleerde macht, macht die zijn gang maar mag gaan. Macht die geen tegenspraak meer krijgt is levensgevaarlijk, is levensbedreigend! Daarom mag geen mens, geen koning en geen regering, absolute macht hebben over het leven en het welzijn van anderen.

Deze macht komt alleen God toe. En Gods macht is de macht van de liefde; en dat is ‘dienende’ macht. Zijn dienst aan de mensen bestaat in Menswording; mensen overeind helpen, de zwaksten het meest. Zijn macht is geen dodende, geen leven-bedreigende macht, maar leven-veroorzakende, leven-brengende, ja ‘eeuwigleven’-gevende macht.

Daarom: pas op voor absolute macht in de handen van mensen, die zich macht toe-eigenen over leven en dood, die daardoor hun boekjes verre te buiten gaan en zich opstellen op de plaats van God zelf. In onze tijd is het zeker niet beter. Wij worden ook voor de keuze gesteld tussen de keizer en God.

Veel draait in onze maatschappij om de macht van het geld, die uitmaakt of mensen geholpen worden. De vraag: “Wat verdien ik ermee?” gaat al te vaak boven de vraag “Hoe kan ik van dienst zijn?”

Het lijkt of we een mooi boek hebben met idealen van menselijkheid en vrede, maar we slaan het dicht en vergeten het, als het om geld gaat. Toch blijft het beeld van God aan onze deur kloppen om aandacht, belangstelling en hulp. Niet de mens voor het geld, maar het geld in dienst van de mens.

Uit het prekenarchief van een overleden priester