Nieuwsbrief XVI.29, 16 juli 2021

Goede Vrienden,

De eerste en belangrijkste eigenschap van onze identiteit en menselijke waardigheid ligt, zoals we vorige keer hebben aangetoond, in het feit dat we door God geschapen zijn naar Zijn Beeld. God laat ons delen in zijn eigen Leven door ons verstand en vrije wil te geven, nl. een bewustzijn, iets dat uniek is in het hele universum. Hiermee zijn we in staat Hem te kennen en op zijn uitnodiging in te gaan om te delen in Zijn Leven.  

Onze tweede eigenschap is: we zijn geschapen met een onverzadigbaar verlangen. Mens zijn is zonder ophouden verlangen.  We lijken op een bundeling van eindeloze verlangens. Hebben we een fantastische droom, dan zeggen we dat we voor de rest van ons leven volmaakt gelukkig zullen zijn, als we die kunnen verwezenlijken.  En we weten zelf dat het een illusie is, omdat we daarna weer naar iets anders verlangen. We moeten immers zeggen dat we verlangen zijn en nietzomaardat we verlangens hebben. Als kind kwamen we schreiend uit de moederschoot. Daar leefden we veilig geborgen en afgeschermd. Geluid, licht en aanrakingen werden gedempt. Dan kwamen we naakt ter wereld en werden rechtstreeks blootgesteld aan het felle licht, het harde geluid en directe aanrakingen. We weenden omdat we zo behoeftig waren en in niets voor onszelf konden zorgen.

Iets van dit schreiende kind blijven we heel ons aardse leven meedragen omdat we zelf nooit in staat zijn onze diepste verlangens te voldoen. Ons hart is te groot om ooit door iets op aarde helemaal voldaan te worden.  De reden hiervan ligt in het feit dat God ons geschapen heeft naar zijn Beeld om eens volmaakt gelukkig te zijn in Hem. We zijn niet geschapen voor deze vergankelijke wereld. Deze wereld is geschapen voor ons en wij zijn geschapen voor het volmaakte geluk en eeuwige leven in God. We worden als het ware zoals een ijzer naar een magneet aangetrokken. In feite zijn al onze verlangens slechts verschillende uitingen van het ene Grote Verlangen naar God. We kunnen onszelf voorstellen met een heel grote V en daarin niets anders dan kleine v’s.  

De kunst van het leven bestaat er nu in dit te aanvaarden en er naar te leven. Het is een erkennen dat alle aardse waarden ons slechts op beperkte wijze kunnen voldoen. Dan kunnen we ook echt (beperkt) genieten. Daarom zegt Jezus in de zaligsprekingen: zalig gij die arm zijt…, die nu honger lijdt…, die nu weent… (Lucas, 6, 20-22). Geniet (beperkt) van het leven, maar blijf dat schreiende kind in u koesteren, blijf die honger naar het absolute in uw hart bewaren, blijf uw arm en onverzadigd zijn erkennen en laat u niet misleiden door de illusie dat er ook maar iets op aarde is dat u voor altijd en volmaakt gelukkig zou kunnen maken. Zorg er voor dat de diepste stroming in uw leven niet geblokkeerd geraakt door u aan ’n aardse waarde te hechten alsof het uw hoogste goed zou zijn, want dan wordt het een bedrieglijke  afgod. Het eerste gebod in de Bijbel is: God liefhebben boven alles. Het eerste verbod luidt: gij zult geen afgoden vereren. Jezus wil dat wij zijn vreugde ten volle in ons zouden bezitten (Johannes 17,13). We zijn voor niets minder geschapen dan voor het volmaakte Geluk, de oneindige Liefde van God zelf en het Eeuwige Leven met Hem. En al het andere, waar wij te zeer aan gehecht zijn, kan een belemmering, een afgod worden. Dit geldt niet alleen voor aardse rijkdom, bezit, geld, eer, macht, alcohol, drugs, seks… maar ook voor de hoogste morele waarden, zoals de liefde van man en vrouw, de liefde van ouders tegenover hun kinderen enz. Dit alles blijven ondergeschikte waarden. Daarom zegt Jezus ook dat wie zijn echtgeno(o)t(e), kinderen, ouders… ‘meer lief heeft dan Mij’, niet waard is zijn leerling te zijn (Mattheus 10, 37). Dit is geen uitnodiging om de onderlinge  liefde te verminderen, integendeel, het is een aansporing om ons uiteindelijk doel voor ogen te houden en onze  liefde voor God te vermeerderen. Wanneer deze centrale cabine van de hoofdstroom in orde is, zullen we hieruit ook alle energie krijgen om de onderlinge liefde te vermeerderen. Jezus zegt: “Ik ben de wijnstok, gij de ranken. Wie in Mij blijft, zoals Ik in hem, die draagt veel vruchten want los van Mij kunt ge niets” (Johannes 15, 5).

Wanneer we dit oer-verlangen naar God in ons niet erkennen noch op de juiste wijze voeden, is het alsof de hoofdstroom uitvalt. Er komt een kortsluiting tussen ons diepste Verlangen en de vele beperkte verlangens.   We vluchten dan in de jacht naar kortstondig genot en hechten ons krampachtig vast aan voorbijgaande bevredigingen, die een steeds grotere onvoldaanheid achter laten.  En dit zoeken naar kortstondig genot kan in alles liggen. Sommigen worden zodanig in beslag genomen door de zorg voor hun lichamelijke gezondheid dat het hun  ziekte wordt. Sommigen vluchten in drank, computerspelletjes, drugs, seks… een vlucht die hen niets anders oplevert dan de illusie van geluk én een verslaving. Wanneer iedere band met de diepste stroom in ons ontbreekt, spreken we van “existentiële frustratie”. Veel mensen zien geen zin meer in hun leven, ze weten niet voor wie of wat ze zich moeten inzetten. Hun geestelijke leegte wordt voor hen zo ondraaglijk, dat sommigen zelfs definitief willen vluchten en hun leven zelf beëindigen. Ze hebben geen kracht meer om te strijden. Zolang iemand zin ziet in zijn lijden, zal hij blijven strijden, hoe groot het lijden ook is. Sinds de jaren ’70 van vorige eeuw hebben we duidelijk een spectaculaire toename kunnen waarnemen van een soort driekoppige draak: agressie, verslaving (obsessie), depressie. Je hebt geen wetenschappelijk onderzoek nodig om te zien hoe sterk de agressie in het openbare leven toegenomen is en blijft toenemen. Hetzelfde voor de vele vormen van verslaving. En het duidelijkst is de depressie omwille van een pijnlijke geestelijke leegte, die nu bijna alomtegenwoordig is. Bovendien treden er voortdurend nieuwe vormen op waarvan steeds meer mensen het slachtoffer zijn: burn-out, chronisch vermoeidheidssyndroom… En de uitvoerige psychologische verklaringen hiervan zijn niet in staat de geestelijke leegte op te vullen.

Wat kunnen we doen? Een deugdelijk innerlijk leven opbouwen. Positief onze liefde tot God, Jezus, het Evangelie, Maria, de  Kerk, de anderen  versterken door gebed, meditatie, liturgie, sacramenten. Wat zuurstof is voor het fysisch leven, is gebed  voor een menselijk, spiritueel leven. Negatief kunnen we de “koorts van het leven”, de jacht naar het aardse, de verlangens naar vergankelijke waarden, de drukte en het lawaai verminderen en onszelf niet verliezen noch in grote vreugden, noch in zware tegenslagen. Gun uzelf de nodige innerlijke rust en stilte opdat de diepste stroom in uw leven zijn vrije, onstuimige loop kan gaan en ruim alle “afgoden” op.

Sommigen zullen het grondig oneens zijn met deze voorstelling. Voor Sigmund Freud met zijn verwrongen godsbeeld (en zijn volgelingen), was/is een verwijzing naar  God, naar het geloof of naar het gebed, een capitulatie. Voor ons is het een weg naar authentieke bekering. In een afzonderlijke bijdrage zullen we grondig afrekenen met deze hardnekkige en verstikkende “freudiaanse illusie”. Eerst willen we echter een schitterende illustratie geven van deze tweede eigenschap van ons mens zijn, nl. hoe ons hart onrustig is totdat het rust in God. We doen het aan de hand van de ommekeer die de heilige Augustinus zo levendig beschreef.

P. Daniel

In Flitsen geven we een verslag van ons bezoek aan Sadad. In Het christendom sterft waar het geboren is handelen we nogmaals over de christenen in het Midden-Oosten. Terwijl het orkest speelt …handelt over de ondergang van onze beschaving. En dit nog geeft weer een overvloed aan info over Syrië, corona, geopolitiek en Kerk.

Nieuwsbrief XVI.28, 9 juli 2021

Goede Vrienden

Vanuit een religieus oerinstinct hebben  mensen altijd gezocht naar hun oorsprong en einddoel, hun diepste identiteit met het pantheïsme (alles is God) of het dualisme of manicheïsme ( goed en kwaad zijn  de twee eeuwige beginselen) en in de moderne tijd met het materialisme (alles is louter materie). De joods-christelijke openbaring onthult op onovertroffen wijze: “En God schiep de mens (adam) als zijn beeld; als het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen” (Genesis 1, 27). Dit is als een bazuinstoot die  een hele symfonie in zich draagt.

De oorsprong, het einddoel en de waardigheid van de mens liggen in het feit dat God ons naar “zijn beeld” geschapen heeft. Dit geldt voor heel de mens. Al zijn hoofd en hart voor de lichamelijke gezondheid belangrijker dan onze voeten, de waardigheid van het “beeld Gods”  kan niet herleid worden tot een bepaald orgaan maar omvat heel ons wezen. We zijn helemaal “beeld Gods”. En dit geldt op gelijke wijze voor alle mensen. Al worden koningen, ministers en grote geleerden in de maatschappij belangrijker geacht dan anderen, toch  bezit de  armste, ongeletterde, zieke  burger dezelfde menselijke waardigheid  als zij.

Dit betekent ook dat al de rest aan deze menselijke waardigheid niets kan bijdragen of verminderen.  God heeft ons bij de schepping een goddelijk stempel meegegeven waardoor we voor altijd zijn beeld zijn. Gezondheid, rijkdom, bezit, eer, macht… vermeerderen in  niets deze menselijke waardigheid. Bijgevolg kunnen ziekte, lijden, armoede, oneer ook niets van onze ware grootheid wegnemen. Een mens die lichamelijk én psychisch totaal afgetakeld is of door iedereen verworpen en uitgejouwd wordt, blijft de volle heerlijkheid van het beeld Gods  in zich bewaren en dus ook de gehele menselijke waardigheid. Zelfs de grootste zonden kunnen wel het beeld Gods in ons bezoedelen maar niet vernietigen. God blijft zijn schepping trouw. Vanaf het moment van onze schepping, nl. vanaf de ontvangenis, wanneer 23 chromosomen van vader en 23 chromosomen van moeder zich met elkaar verenigen, zijn we Gods beeld. Prof. J. Lejeune (+ 1994) kon een eindeloze lofzang aanheffen op deze eerste cel, minuscuul klein als het puntje van een speld. Zelfs vijf encyclopedieën zijn volgens hem niet in staat  alle informatie, hierin vervat, uit te schrijven. Vanaf dat moment zijn we beeld Gods en dat blijven we over de dood heen, voor eeuwig. Ons bestaan heeft een historisch bepaald begin maar geen einde. Daarom spreken we niet van een louter biologisch proces maar van een ”conceptie”, dat het mysterie van het geestelijk gebeuren uitdrukt. De moderne genetica leert ons dat vanaf dat moment alles aanwezig is, er  komt niets wezenlijks meer bij: de lichamelijke eigenschappen, de kleur van de haren, van de ogen… Er is alleen nog bescherming, voeding en tijd nodig om alles tot volle ontwikkeling te laten uitgroeien.

Als mens zijn we een twee-eenheid van lichaam en ziel, een belichaamde ziel of een bezield lichaam. We wijzen een bepaald Platonisch dualisme af waarbij het lichamelijke, het materiele  beschouwd wordt als slecht en de ziel als geestelijk en uitsluitend goed. Een uitloper hiervan treffen we soms nog aan in het gebruik van de woorden als “zielenheil”, “zielenherder” of in de vraag “”hoeveel zielen” een parochie telt, alsof de lichamen niet mee tellen. Bovendien zal Jezus ons duidelijk maken dat het kwaad zoals hoogmoed en afgunst eigenlijk juist vanuit onze geestelijke vermogens voortkomen (Mattheus 15, 11.19). De echte tegenstelling tussen goed en kwaad ligt  in het feit dat heel de mens, lichaam én ziel, geleid wordt door de geest van deze wereld of door de heilige Geest. Dat is de oproep om  over te gaan van de “oude” naar de “nieuwe” mens.

Dit komt overeen met de visie van de heilige Paulus als een eenheid in een drie-eenheid: “Heel uw wezen, geest, ziel en lichaam, moge ongerept bewaard blijven bij de komst van onze Heer Jezus Christus” (1 Thessalonicenzen 5, 23).  In de ziel onderscheiden we onze gedachten, gevoelens, herinneringen, emoties, onze wil, kortom dat kostbare heiligdom dat we geweten noemen, waardoor wij goed en kwaad kunnen  onderscheiden. Toch is er in de ziel nog een soort innerlijke kern waarin alleen God woont. Het is als het ware het “puntje van de ziel”, de “landingsplaats van de heilige Geest”, de geest, onderscheiden maar niet gescheiden van de ziel. Het is ons “heilige der heiligen”, onaantastbaar, onverwoestbaar als “inwoning Gods”, “de afglans van het eeuwig licht, de onbeslagen spiegel van Gods werkzaamheid en het beeld van zijn goedheid” (Wijsheid 7, 26). Naargelang men de Latijnse of Griekse woorden gebruikt, spreken we van “corpus” (lichaam), “anima” (ziel), “animus” (geest) of van “sôma” (lichaam), “psychè” (ziel), “pneuma” (geest). (Pneuma betekende in  de christelijke oudheid de creatieve kracht van de heilige Geest. Wij hebben dit woord in de auto-industrie gedumpt en gereduceerd tot luchtdruk voor “pneumatische systemen”). Zo verstaan we hoe mensen louter in hun geest door God kunnen geraakt worden. André Froissard (+ 1995), zoon van de stichter van de Communistische Partij in Frankrijk, heeft als agnost nooit enige religieuze opvoeding gekend. ”Per ongeluk” gaat hij in Parijs een openstaande deur binnen en komt in een kapel waar zusters het uitgestelde allerheiligste Sacrament aanbidden. Twee minuten daarna staat hij weer op straat en zegt: “Ik ben gelovig, ik ben katholiek”. Later  schrijft hij zijn verbluffend getuigenis: “God bestaat, ik heb Hem ontmoet”!

Ontdekken en aanvaarden dat wij samen met alle mensen van goddelijke adel zijn, een heiligdom van de onverwoestbare “inwoning Gods”, dat is onze eerste stap.  Grote heiligen hebben deze goddelijke werkelijkheid vanuit hun eigen ervaring beschreven. Origines (+ 253/4) spreekt van een “dynamisch élan”. De heilige Basilius de Grote (+ 379) spreekt van “een goddelijke kiem”. De heilige Teresia van Avila (+ 1582) onderscheidt zeven ruimtes en de diepste kern in ons noemt zij de “innerlijke burcht”.

Sommigen zoeken in onze tijd naar het “onbewuste” of “onderbewuste” om  bv.  verdrongen seksuele verlangens op te sporen. De drang naar seksualiteit, naar macht, naar bevestiging … zijn inderdaad wezenlijke krachten.  Zij zijn echter niet ons diepste onderbewuste, doch slechts tussenstadia. Onze drang naar  God, die ons naar zijn beeld schiep is de diepste drang in ieder mens (wat in een volgende stap verder wordt uitgelegd).  Weet of geloof je dit niet, dan is dit je diepste onbewuste. Viktor Frankl (+1997) overleefde het concentratiekamp. Daar leerde hij dat er in de mens een veel diepere kracht schuilt dan hij van S. Freud (+ 1939) leerde. Hij stichtte  de “logotherapie”, een therapie om “de zin van het leven” te helpen ontdekken, in plaats van de zin van een therapie op te dringen. Hij heeft sindsdien menige “freudiaanse illusie” ontmaskerd en beweert terecht dat de  “dieptepsychologie” vooral hoogte nodig heeft!                                                                                                         

Nieuwsbrief 27

Goede Vrienden,

“Red de  planeet, eet geen vlees meer !” Dagelijks wordt opgeroepen om te vechten voor het behoud van de aarde, de natuur, het milieu, gestuwd door de meest dwaze ideologieën, die onmiddellijk moeten uitgevoerd worden, zo niet valt  morgen de hemel op ons. Ieder gezond perspectief is zoek. Kinderen worden door abortus op de gruwelijkste wijze in de moederschoot afgeslacht, gepromoot door hen die respect eisen voor dieren. Als het juiste perspectief verdwijnt, gaan mensen stenen aanbidden of zelfs honden, katten en varkens (zie Romeinen 1, 23). Welnu, een wereld zonder God moet niet gered worden. “Niet voor de wereld bid Ik” zegt Jezus (Johannes 17, 9). Mensen moeten gered worden.

De mens is het kroonstuk van de schepping en de schepping is er voor de mens. De mens staat met zijn voeten op de aarde en met zijn hoofd in de lucht. Hij is materie maar tevens eindeloos verheven boven de materie. Hij is het enige wezen in het heelal dat een bewustzijn en een geweten heeft en om zichzelf gewild is door God. Dieren kunnen verbluffend fijne instincten hebben. Ze hebben ook “een ziel” als levensbeginsel (anders worden ze kadavers), maar dit heeft verder geen enkele vergelijking met de menselijke ziel, door God verrijkt met verstand en wil. De natuur is een loflied aan God door te zijn wat ze is. Het is de roeping van de mens om bewust, wetens en willens, God als Schepper boven alles te eren.  Onze tijd lijkt weinig gevoel te hebben voor deze ware grootheid van de mens. De kunst in een bepaalde periode drukt meestal goed uit hoe in die tijd over de mens wordt gedacht. In de moderne kunst zien we dikwijls gedrochten van mensen met verwrongen gezichten, ledematen en lichamen, waarbij iedere harmonie of schoonheid ontbreekt. Ze drukken een pessimisme en zelfs een nihilisme uit. De Renaissance daarentegen toont veelal mensen in grote lichamelijke harmonie en schoonheid, prachtige beelden van mannen, vrouwen en kinderen. Als de moderne kunst het zicht op de ware grootheid van de mens belemmert, dreigt de Renaissance de mens te zien als zijnde uit zichzelf het centrum van het heelal.

Waarin bestaat de diepste waardigheid van de mens? Sommigen denken aan een fysieke gezondheid, een hoogstaande geestelijke ontwikkeling, een groot verstand, vele begaafdheden, macht, eer en rijkdom. Al hebben al deze elementen hun waarde, ze bepalen niet de uiteindelijke waardigheid van de mens. Een zieke, gehandicapte dakloze of een ‘Mongools’ kindje, hebben dezelfde menselijke waardigheid als gelijk welke koning of keizer in zijn paleis. Een ander uiterste, vooral onder invloed van bepaalde oosterse stromingen, ziet de waarde van de mens louter in zijn geestelijke vermogens. Sommigen beschouwen de mens enkel als geestelijk wezen, als het goddelijk licht zelf, hoog boven de aardse werkelijkheid. Dit is een ontkenning van de mens als eenheid van lichaam en ziel. Een goede medische ethiek zal iedere mens verzorgen naargelang de behoeften die hij heeft en ook heel zijn lichaam met dezelfde waardigheid behandelen. Al is een hart fysisch veel belangrijker dan een kleine teen, ook het eenvoudigste orgaan deelt in de menselijke waardigheid en dient met dezelfde eerbied behandeld te worden (Zie de eenheid van het lichaam: 1 Kor 12, 12-26).

Psalm 8 is een hymne op de grootheid van de Naam van God, Schepper en Vader. Het heelal is het werk van zijn “handen”. De afwerking met maan en sterren is het fijne werk van zijn “vingers”. Het zijn de baby’s (Hebreeuws: olelim van alal = lallen) en de zuigelingen die Hem verheerlijken en de hoogmoedige te schande zetten. Een “psalm” moet gezongen worden (van het Griekse ‘psalmos’ = het doen trillen/zingen van de snaren van een muziekinstrument).  Een mens die de Schepper en zijn Schepping erkent, bewondert en bezingt, ontdekt tevens zijn juiste plaats, zo broos en zo ontzagwekkend:

“Ach, wat is de mens dan, dat Gij naar hem omziet, ’t mensenkind, dat Gij zo voor hem zorgt? Niet veel minder dan een engel hebt Gij hem geschapen, hem gekroond met luister en met eer (letterlijk: Gij hebt hem slechts een beetje minder dan Godgemaakt). Heel uw schepping aan hem onderworpen, alles aan zijn voeten neergelegd” (Psalm 8, 5-7).

We hopen een lange reeks overwegingen te kunnen geven over de christelijke visie op de mens, vanuit de Schrift en de katholieke traditie, die onscheidbaar met elkaar verbonden zijn. Hierbij putten we ook uit de ervaringen en inzichten van mystici en kerkleraren en benutten zo goed mogelijk de resultaten van goede wetenschappelijke inzichten. Onze diepste identiteit zien we tenslotte in de persoon van Jezus Christus, de God-Mens en van zijn Moeder Maria, zijn eerste leerlinge. We voorzien 7 thema’s. Het zijn, als je wil, de 7 wortels van ons mens zijn:  1) De mens, geschapen naar Gods Beeld en Gelijkenis. Dit is het fundament van onze waardigheid. 2) Met een onverzadigbaar verlangen, waarmee we de zin van ons “rusteloos hart” ontdekken. 3) Gewond door de zonde, waardoor we de ontwrichting die ieder mens in zich meedraagt toelichten. 4) Hartstochtelijk bemind, zoals ouders van hun gehandicapt kind nog meer houden dan van een gezond kind. 5) Geroepen om door lijden en sterven in Jezus’ verrijzenis te delen. Dit is onze ‘uittocht’ en overgang, ons Pasen. 6) Met de gave van zichzelf. Hoeveel zware ontgoochelingen in menselijke relaties zouden vermeden worden, wanneer we echt zouden beseffen dat de ‘gave van zichzelf’ een wezenlijke eigenschap is van ons menselijk leven? 7) Zo bereiken we uiteindelijk de gelijkenis met God in de hemelse heerlijkheid. “Beeld Gods” komt aan het begin, “gelijkenis Gods” aan het einde, wat enkel mogelijk is door onze gelijkenis met Christus

Hiermee streven we niet alleen naar een goed inzicht in het mysterie van ons mens zijn, we willen ook steeds meer onze waardigheid beleven. Laten we daadwerkelijk op weg gaan, in het besef dat de weg zelf wijzer is dan de wegwijzers.

*

De dwaze demonisering willen we aanklagen in Het einde van een westerse wereldoverheersing:

Het einde van een westerse wereldoverheersing

De Russische president Vladimir Poetin en de Chinese leider Xi Jinping vieren deze
week de twintigste verjaardag van het Chinees-Russisch vriendschapsverbond voor
vrede, welvaart en globale stabiliteit (voor het eerst getekend in juli 2001). Dit zal
hopelijk het einde bespoedigen van de brutale westerse wereldoverheersing.
Het westers imperialisme is gebouwd op het exploiteren, vernielen en tot armoede
voeren van andere volken. Het is een politiek van permanente oorlogen tegen landen
die grondstoffen hebben en/of een sterke onafhankelijkheid beleven. Hier in Syrië
weten ze er alles van: anderen uitbuiten en wurgen om zelf groot te blijven. Sinds
11 september 2001 stierven hiervoor wereldwijd 7.057 Amerikaanse soldaten, terwijl
in diezelfde tijd niet minder dan 30.171 Amerikaanse soldaten zelfmoord pleegden.
Hoe zal een VS soldaat zich voelen hier in het NW van Syrië wanneer hij ziet dat de
bevolking steeds armer wordt en de kinderen stenen komen gooien naar hun tanks
en naar henzelf die tot de tanden gewapend zijn?!

Ondertussen wordt in de publieke opinie de vijandige houding tegen Rusland en
China steeds meer opgevoerd. Er gaat geen week voorbij of de westerse media
verzinnen een schandalig verhaal om Rusland te kunnen beschuldigen. De
zogenaamde vergiftiging van de Skripals door de Russen leverde voor de Britten
een vervolgverhaal op vol tegenstrijdigheden. De ene leugen na de andere werd aan
elkaar gebreid, tegen alle evidentie in, om Rusland te demoniseren. Hetzelfde voor
het neerhalen van de lijnvlucht MH17, waarvan vanaf het begin al bleek dat Kiev,
Oekraïne en het westen de hoofdverdachten waren. Kiev was overigens ook
verantwoordelijk voor de vlucht, verplichte de piloot tegen alle logica in, lager en
boven rebellengebied te gaan vliegen. Alle bewijzen tegen Oekraïne werden
uitgewist en Oekraïne kreeg de leiding van het onderzoeksteam terwijl Malaysia zelf
’n half jaar niet mocht deelnemen. De Nederlandse onderzoekscommissie lepelde
er nog een hoop onzin bovenop. Ondertussen wordt een tekenfilmpje over heel de
wereld verspreid om te tonen “hoe het zou kunnen gebeurd zijn”, nadat alle evidentie
van het tegendeel vernietigd is. Behalve deze voortdurende stroom van diaboliseren
van Rusland, wil het westen kost wat kost zijn eigen morele perversie en decadentie
aan Rusland opdringen, zoals het nu met Hongarije probeert te doen. Dik
betaalde «Pusy cats» gaan op de meest schunnige en spectaculaire wijze een
liturgische dienst, de heiligste gebeurtenis, in een kathedraal in Moskou verstoren
en als ze omwille van hun walgelijk gedrag opgesloten worden, protesteert heel het
westen tegen deze “vrijheidsberoving”!

China en Rusland willen een meer multipolaire wereld waarin de soevereiniteit en
onafhankelijkheid van de afzonderlijke landen volgens internationaal recht
gerespecteerd worden. Zij willen het einde van de westerse praktijk waarbij
willekeurig grondstoffen worden gestolen van soevereine landen of landen worden
bezet, gewoon omdat ze daartoe in staat zijn met brutaal militair geweld. China, met
een bevolking van 1,4 miljard, blijkt inmiddels al de grootste economische
mogendheid te zijn en bouwt onverdroten verder aan zijn zijderoute (Belt and Road
Initiative, BRI). (’n Humoristische noot tussendoor. Een Belgische medebroeder
wilde een van onze Syrische oblaten, die zich dag en nacht belangeloos inzet, een
teken van waardering tonen en gaf hem een Braun scheerapparaat, destijds in
België gekocht. Nadat de loftrompet gestoken werd op het oerdegelijke Duitse
materiaal, bekeek onze Syrische medebroeder het apparaat en las inderdaad de
grote letters Braun, maar wees toen met een brede glimlach op de kleinere letters:
Made in China!). Rusland, in oppervlakte het grootste land ter wereld, ongeveer zo
groot als de VS en China samen, bestrijkt 11 van de 24 tijdzones en beschikt over
een overvloed aan bodemrijkdommen (gas, olie, mineralen, bossen, vissen,
landbouw…). In de buitenlandse politiek probeert Rusland meesterlijk verdragen af
te sluiten die een win-win beogen voor beide partijen. Met een militair budget dat 10
x kleiner is dan dat van de VS blijkt het toch op bepaalde gebieden superieur te zijn.
In ieder geval kunnen zelfs de grootste heethoofden van de NAVO of de VS zich
geen oorlog veroorloven tegen Rusland en China samen.

We zijn geen vereerders van aardse regeringen of staatshoofden en zijn erg bezorgd
om het lot van christenen in China. Voor Rusland verheugen we ons omdat het na de
morele decadentie van de Sovjetperiode resoluut kiest voor de waardering van het
menselijk leven vanaf de ontvangenis, voor het herstel van huwelijk en gezin en voor
een herstel van de volle glorie van het christelijk geloof door de orthodoxe liturgie. Hoe
dan ook, het westen kan beter leren van China en Rusland in plaats van de huidige
onzinnige demonisering ten top te voeren. Bovendien moeten de westerse
mogendheden en hun bondgenoten ophouden zich te gedragen als schurkenstaten
tegenover andere soevereine landen. Het Russisch-Chinees vriendschapsverdrag zal
hen daartoe uiteindelijk ook wel dwingen. Daarmee is echter ieder gevaar nog niet van
de baan. “Een instortend rijk, zoals dat van de VS en zijn westerse bondgenoten is
altijd een gevaarlijke tijd omdat het zijn onvermijdelijke val wil voorkomen. Een oorlog
met Rusland en China is echter geen optie” (Finian Cunningham, 29.6.21:
https://sputniknews.com/columnists/202106291083266685-russia-china-theendgame/).